171: สิ่งที่ประตูจองไว้

ตราเงินบนอกหลินเฉินลุกโชน ดึงร่างเขาลอยขึ้นสู่วังวน—ราวเบ็ดที่ฝังไว้สิบปี เพิ่งถูกสาวกลับ

"บอส!" ทั้งทีมพุ่งเข้าคว้า แต่แรงดึงของประตูแรงเกินกว่าจะต้าน—มันไม่ใช่แรงทางกายภาพ มันคือ "สิทธิ์เรียกคืน" ที่ประตูประทับไว้บนตัวเขาตั้งแต่ต้น

【...กลับมาหาข้า...สิ่งที่ข้าส่งไป...】เสียงเก่าแก่กระซิบ และมันคือเสียงที่ล่อลวงที่สุดในจักรวาล—เพราะมันไม่ได้ขู่ มันสัญญา【...ข้ามีคำตอบทั้งหมด...ใครส่งเจ้ากลับ...กี่รอบแล้ว...ทำไมเป็นเจ้า...เข้ามาสิ แล้วเจ้าจะรู้ทุกอย่าง...】

คำตอบ

ของสิ่งเดียวที่หลินเฉินตามหามาสองชาติ ลอยอยู่ตรงหน้า แค่ปล่อยตัวให้ถูกดึงเข้าไป

และในวินาทีนั้น เขาเข้าใจชะตากรรมของ "ตัวเองอีกคน" อย่างถ่องแท้—ความอยากรู้ที่ประตูใช้เป็นเบ็ด ดึงเขาเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่า นับไม่ไหวรอบ จนตัวสึก

*"อย่าเดินถึงประตู"*

เสียงเตือนข้ามเวลาดังในหัว และคราวนี้ หลินเฉินเข้าใจมันทั้งหมด

"ข้ารู้ว่าเจ้ามีคำตอบ" เขาเอ่ยกับวังวน ขณะถูกดึงเข้าใกล้ขึ้นทุกวินาที "และข้าอยากรู้มันที่สุดในจักรวาล—แต่เจ้าคำนวณผิดข้อเดียว"

เขาหยุดต้านแรงดึง

แล้วหันกลับมามองทีม—ซูเหยา มู่ชิงเสว่ ไป๋ลู่ ถังอวิ้นเอ๋อร์ กำลังพยายามคว้าเขาไว้สุดแรง

"เจ้าคิดว่าข้าจะแลกบ้านกับคำตอบ" เสียงเขานิ่งลง "เหมือนที่ 'ข้าอีกคน' เคยทำ—เขาไม่มีบ้าน ถึงยอมแลก แต่ข้า..."

"ไป๋ลู่!" เขาตะโกน "ตราเงินนี่—มันคือ 'เส้น' แบบเดียวกับที่เชื่อมคาลเดอร์กับประตู ใช่ไหม!"

"ใช่!" ไป๋ลู่เข้าใจทันที มงกุฎเต็มดวงสว่างจ้า "มันคือเส้นจอง—และเส้น...ตัดได้!"

"ซื่อโม่—【ปลดปล่อย】!"

แต่ทุกคนรู้คำตอบก่อนที่ระบบจะตอบ—กระสุนนัดเดียวของสามสิบวัน ถูกยิงไปแล้วกับคาลเดอร์ ต่อหน้าต่อตาทุกคน

【ปลดปล่อย — คูลดาวน์คงเหลือ: 29 วัน 23 ชั่วโมง 51 นาที】

"ใช้ไม่ได้!" หลินเฉินขบฟัน ถูกดึงเข้าใกล้วังวนอีก

【...เห็นไหม...เจ้าหนีไม่พ้น...】ประตูคำราม【...เจ้าเป็นของข้าตั้งแต่วันที่ถูกส่งกลับ...】

"ใครบอกว่าต้องใช้ดาบของเขา"

เสียงไป๋ลู่ดังขึ้น และจันทราเต็มดวงก็ระเบิดสว่างทั้งเซิร์ฟลอยฟ้า

"ดาบปลดมารได้หนึ่งเล่ม" เธอยกคทาขาว "แต่ **แสงจันทราปลดผนึกได้ทุกอย่าง**—และเส้นจองนี่ ก็แค่ผนึกชนิดหนึ่ง!"

"ผู้เฝ้าประตูตะวันตก" เธอประกาศ พลังร้อยปีของฮุ่ยเยวี่ยไหลผ่านร่าง "ขอใช้สิทธิ์—ปลดสิ่งที่ประตูประทับไว้ บนคนของข้า!"

แสงเงินบริสุทธิ์พุ่งตรงเข้าตราเงินบนอกหลินเฉิน—แสงจากสายเลือดที่อุทิศทั้งชีวิตเพื่อต้านประตู ปะทะกับสิทธิ์เรียกคืนของประตูเอง

สองพลังบดกันกลางอากาศ

และเป็นซูเหยา—ไม่ใช่พลังไหน—ที่ทำให้มันขาด

เธอคว้ามือหลินเฉินไว้ได้ในวินาทีนั้น กำแน่น แล้วตะโกนสิ่งที่ดังกว่าเสียงประตูทั้งวังวน

"นายสัญญาแล้ว!" เสียงเธอแตก น้ำตาไหล "ว่าจะกลับมากินข้าวเย็น! แหวนสามวงยังไม่ครบ! งานแต่งยังไม่ได้จัด! นายห้ามให้คำตอบบ้าๆ ของประตูสำคัญกว่าสัญญาที่ให้ฉัน!"

"กลับมา หลินเฉิน! **บ้านอยู่ทางนี้!**"

และในเสียงนั้น—เสียงของของถ่วงใจที่หนักที่สุดในจักรวาล—แสงจันทราก็ตัดเส้นจองขาดสะบั้น

ตราเงินบนอกหลินเฉินดับลง

แรงดึงหายไป

เขาตกกลับสู่อ้อมแขนของทีมที่คว้าไว้ได้พร้อมกันทั้งสี่คน

【...ไม่...】เสียงประตูคำรามด้วยอารมณ์ที่ไม่ใช่ของสิ่งไร้ชีวิต—ความผิดหวังของนักล่าที่เหยื่อหลุดมือเป็นครั้งแรกในนับไม่ไหวรอบ【...เจ้าควรเป็นของข้า...ทุกรอบ เจ้ากลับมาหาข้าเสมอ...ทำไมรอบนี้...】

หลินเฉินยืนขึ้น พิงทีม หอบ แต่ตรายังดับสนิท

"เพราะรอบนี้" เขาตอบวังวน เสียงเหนื่อยแต่ชัด "ข้าอีกคนส่งข้ามาที่ถูกที่—ข้างห้องของคนที่จะคว้าข้าไว้เสมอ"

"เจ้าดักความอยากรู้ของข้าได้ แต่เจ้าดักของถ่วงใจข้าไม่ได้—เพราะมันไม่ได้อยู่ในตัวข้า มันยืนล้อมข้าอยู่ทั้งสี่ทิศ"

"นั่นคือสิ่งที่ 'ข้าอีกคน' ค้นพบในรอบสุดท้าย และฝากมาให้ข้า—ทางชนะประตู ไม่ใช่การไม่อยากรู้คำตอบ"

"มันคือการมี **อะไรบางอย่างที่สำคัญกว่าคำตอบ**"