170: การเลือกของคาลเดอร์

ข้อเสนอของหลินเฉินแขวนอยู่กลางเซิร์ฟลอยฟ้า ขณะแกนพิธียังหมุน【รากเทียม: 96%...】

คาลเดอร์มองเด็กข้ามเวลาที่ลดดาบลง—คนที่มีทุกเหตุผลจะฆ่าเขา แต่กลับยื่นข้อเสนอที่ไม่มีใครเคยให้ในสิบสองปี

ไม่ใช่การรักษา ไม่ใช่ความเป็นอมตะ ไม่ใช่ทางหนี

แค่คำสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้เขาตายคนเดียว

"เจ้าโกหก" คาลเดอร์เอ่ยเสียงสั่น "ทำไมเจ้าต้องยืนข้างเตียงศัตรู—คนที่เกือบทำลายโลกของเจ้า"

"เพราะข้าเกลียดสิ่งที่เจ้าทำ" หลินเฉินตอบตรง "แต่ข้าเข้าใจสิ่งที่เจ้ากลัว—และความเข้าใจกับการให้อภัย มันไปด้วยกันได้ ข้าเพิ่งเรียนรู้เรื่องนี้จากดาบของข้าเอง"

"คนที่กลายเป็นมาร เคยเป็นทหารมาก่อนเสมอ" เขาก้าวเข้าไปอีกก้าว "เจ้าไม่ได้เกิดมาเป็นคนที่จะขายโลก คาลเดอร์ เจ้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่อยากเปลี่ยนโลกให้ดีขึ้น—จนวันที่เจ้าได้ยินเสียงนั้น แล้วความกลัวค่อยๆ สวมเจ้า เหมือนที่มันสวมราชามาร"

"ข้าจะปลดมันออกจากเจ้า แล้วให้เจ้าได้เป็นนักวิทยาศาสตร์คนนั้นอีกครั้ง—ในวันสุดท้ายของเจ้า"

แกนพิธีหมุน【รากเทียม: 97%...】

ในร่างครึ่งแสงของคาลเดอร์ บางอย่างต่อสู้กัน—เสียงหลังประตูที่กระซิบให้เดินต่อ กับเสียงมนุษย์ที่เหนื่อยล้าจากการวิ่งหนีมาสิบสองปี

"ถ้าข้าปล่อย..." เขาเอ่ยช้าๆ "ทุกอย่างที่ข้าสร้าง...จะไร้ความหมาย ข้าจะตายในฐานะคนที่ล้มเหลว"

"ตรงข้าม" หลินเฉินส่ายหน้า "เจ้าจะตายในฐานะคนที่ **เลือกถูกในวินาทีสุดท้าย**—และนั่นคือความหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าความเป็นอมตะใดๆ เพราะการเลือกถูกตอนที่ยากที่สุด คือสิ่งเดียวที่ทำให้คนเป็นมนุษย์"

"เด็กฝึกของข้าคนหนึ่ง เคยหนีไปหาเจ้า เพราะอยากได้เงินรักษาแม่ แล้ววันนี้เขากลับมา เพราะเห็นเรือนเพาะชำ" หลินเฉินเล่า "ตอนเขากลับมา ข้าบอกเขาว่า 'ประตูศูนย์ฝึกไม่เคยล็อก' และเขาร้องไห้"

"ประตูของข้าก็ไม่เคยล็อกเหมือนกัน คาลเดอร์—แม้แต่สำหรับเจ้า"

ความเงียบยาวนานกลางเซิร์ฟลอยฟ้า

แล้วร่างครึ่งแสงของคาลเดอร์ก็คุกเข่าลง—และเป็นครั้งแรกในสิบสองปี ที่ใบหน้าเขาไม่มีความกลัว

มีแต่ความเหนื่อยล้า และความโล่งอกของคนที่หยุดวิ่งได้เสียที

"...ปล่อยพวกเขาเถอะ" เขากระซิบ ยกมือกดบนแกนพิธี "ข้าหยุดเทศกาล—คำสั่งผู้สร้าง EDEN ครั้งสุดท้าย"

【คำสั่งผู้ดูแลระบบสูงสุด: ยุติเทศกาลเปิดสวน】

เส้นแสงสามร้อยล้านเส้นที่ไหลขึ้นแกน หยุดชะงัก

แล้วเริ่มไหลกลับ—คืนสู่เจ้าของ

"ปลดข้าเถอะ ผู้กลับมา" คาลเดอร์เงยหน้า มองดาบขั้นห้า "ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ ก่อนที่เสียงนั้นจะกระซิบอีกครั้ง—ปลดข้าออกจากมัน แล้วให้ข้าตายแบบมนุษย์"

หลินเฉินยกซื่อโม่ และสกิล【ปลดปล่อย】ก็เรืองแสงทองอุ่น

"ขอบใจ คาลเดอร์" เขาเอ่ย "ที่เลือกถูกในวินาทีสุดท้าย"

ดาบกวาดลง—ไม่ผ่านร่าง แต่ผ่าน "เส้น" ที่เชื่อมคาลเดอร์กับสิ่งหลังประตู

เส้นนั้นขาด

【ปลดปล่อย — ใช้งานสำเร็จ】

【คูลดาวน์: 30 วัน — เริ่มนับ】

กระสุนนัดเดียวของสามสิบวัน ถูกยิงออกไปแล้ว—เพื่อชายที่เคยเกือบทำลายโลก

ครึ่งแสงในร่างคาลเดอร์สลายไป เหลือแต่ร่างมนุษย์โปร่งแสง—อ่อนแอ กำลังจะดับ แต่เป็นตัวเขาเองเต็มร้อยเป็นครั้งแรกในรอบสิบสองปี

แต่ในวินาทีที่เส้นขาด เสียงจากวังวนกลางฟ้าก็คำรามขึ้น—สิ่งหลังประตูที่เพิ่งเสียทั้งอาหารและพาหนะในวินาทีเดียว

【...เจ้า...】เสียงเก่าแก่หันมาที่หลินเฉิน เป็นครั้งแรก【...ผู้กลับมา...เจ้าขโมยของของข้าไปสองอย่าง...】

【...แต่เจ้าลืมไป...ว่าเจ้าเองก็เป็น **ของข้า**...ข้าประทับตราไว้แล้ว...】

และตราเงินบนคลื่น—ที่ประตูจองหลินเฉินไว้ตั้งแต่คืนที่โลกถูกเขียนใหม่—ก็เริ่มเรืองแสงบนอกเขา

ร้อนขึ้น

ดึงขึ้น

ดึงเขาเข้าหาวังวนกลางฟ้า