169: แกนพิธีกลางฟ้า

เซิร์ฟลอยฟ้าไม่ใช่สถานที่—มันคือ "แผล" ในโครงสร้างของ EDEN

ทีมทะลุอุโมงค์แสงจันทราออกมา—เกราะไหม้ ดาบยังร้อนจากแนวต้านที่เพิ่งฝ่า—เข้าสู่พื้นที่ที่กฎฟิสิกส์ยอมแพ้: เกาะหินลอยกลับหัว แรงโน้มถ่วงที่ชี้ทุกทิศ ทุ่งดอกไม้ทองที่ขึ้นบนอากาศ และกลางทั้งหมด—แกนพิธี

มันคือเสาแสงทองมหึมาที่หมุนวนลงสู่ "บางอย่าง" ที่มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้—ประตูเทียมที่กำลังก่อร่าง รอบเสา เส้นแสงสามร้อยล้านเส้นไหลมารวมกัน ป้อนพลังให้รากเทียมไต่ขึ้นทุกวินาที

【รากเทียม: 95%...】

และที่เชิงเสาแสง คาลเดอร์ยืนรออยู่—แต่ไม่ใช่อวตารหนุ่มอีกแล้ว

ร่างของเขาครึ่งหนึ่งกลายเป็นแสงทองที่หลอมเข้ากับเสาพิธี อีกครึ่งยังเป็นมนุษย์—ชายป่วยที่กำลัง "ไหลเข้า" สิ่งหลังประตูตามแผนของตัวเอง รอยยิ้มของเขาเปี่ยมความสุขที่น่าขนลุก: ความสุขของคนที่ใกล้ได้สิ่งที่วิ่งหามาสิบสองปี

"เจ้ามาถึงจนได้" เขาเอ่ย เสียงครึ่งมนุษย์ครึ่งบางอย่างที่ไม่ใช่ "เสียดายที่ช้าไป—อีกห้าเปอร์เซ็นต์ ข้าก็จะเป็นอมตะ และประตูจะเปิด เจ้าหยุดไม่ทันแล้ว ผู้กลับมา"

"ข้าไม่ได้มาหยุดเปอร์เซ็นต์" หลินเฉินชักดาบขั้นห้า วิญญาณดาบยืนเคียงข้าง "ข้ามาหยุด **เจ้า**"

"เจ้าจะฆ่าข้า?" คาลเดอร์หัวเราะ เสียงสะท้อนทั้งเซิร์ฟลอยฟ้า "ฆ่าได้สิ—แต่ร่างจริงข้าตายอยู่แล้ว วิญญาณข้าครึ่งหนึ่งอยู่ในประตูแล้ว ฆ่าอวตารนี้ ก็แค่เร่งให้ข้าไหลเข้าเร็วขึ้น"

"ข้าไม่ฆ่าเจ้า" หลินเฉินยกดาบ และสกิลสุดท้ายของซื่อโม่ก็เรืองแสง—【ปลดปล่อย】 "ข้าจะ **ปลด** เจ้า—ออกจากสิ่งที่สวมเจ้าอยู่"

【ปลดปล่อย — สกิลขั้นห้า: ปลดสิ่งสวมร่างโดยไม่สังหาร】

【คำเตือน: หลังใช้งาน สกิลเข้าสู่คูลดาวน์ 30 วัน — ใช้ได้หนึ่งครั้งต่อหนึ่งรอบจันทร์】

"หลินเฉิน" เสียงซูเหยาแทรกผ่านดวงตรา แผ่วแต่ชัด—เธอเห็นกล่องระบบเดียวกัน "นัดเดียว...สามสิบวัน ถ้านายใช้กับเขา แล้วถ้าข้างหน้ามีอะไรที่ต้องใช้มันอีก—"

"งั้นก็อย่าให้มี" เขาตอบโดยไม่ละสายตาจากคาลเดอร์ "กระสุนนัดเดียวในสามสิบวัน—และข้าเลือกแล้ว ว่าจะยิงมันให้ใคร"

คาลเดอร์ชะงัก เป็นครั้งแรก

"เจ้า...ทำได้?"

"ดาบนี้เพิ่งได้สกิลที่ตรงข้ามกับการสังหาร" หลินเฉินก้าวเข้า "มันปลดมารออกจากทหารที่ถูกสวม ปลดราชามารได้ ปลดเหยียนซิ่นได้—และมันจะปลดเจ้าออกจากสิ่งหลังประตู"

"เจ้าไม่ต้องตายเพื่อหนีความตาย คาลเดอร์ และเจ้าไม่ต้องเป็นอมตะเพื่อมีความหมาย"

แต่คาลเดอร์ถอยกลับ—และในแววตาเขา ไม่ใช่ความหวัง

ความกลัว

"ไม่..." เขาส่ายหน้า ครึ่งร่างที่เป็นแสงสั่นไหว "ถ้าเจ้าปลดข้า ข้าก็ต้อง **ตาย**—ตายจริงๆ ในร่างที่เน่าเปื่อยนั่น คนเดียว เหมือนที่กลัวมาทั้งชีวิต ข้าไม่ยอม! ข้าวิ่งหนีมันมาสิบสองปี!"

"เพราะงั้นเจ้าถึงต้องการให้คนสามร้อยล้านไหลเข้าไปกับเจ้า" หลินเฉินเข้าใจในวินาทีนั้น "เพื่อไม่ต้องเข้าไปคนเดียว—เจ้าไม่ได้กลัวความตาย เจ้ากลัว **ความเดียวดาย** ในความตาย"

"และเจ้าพร้อมลากคนทั้งโลกลงเหว แค่เพื่อไม่ต้องตกคนเดียว"

คาลเดอร์เงียบ—และในความเงียบนั้น คือการยอมรับ

"เจ้าไม่เข้าใจหรอก" เสียงเขาแตกพร่า "เจ้ามีบ้าน มีคนรอ มีทุกอย่าง—ข้าไม่มีใครเลย หมอบอกข้าจะตายมาสิบปี และทั้งสิบปี ไม่มีใครนั่งอยู่ข้างเตียงข้าสักคืน เครเมอร์เป็นลูกน้อง ไม่ใช่เพื่อน บอร์ดเป็นหุ้นส่วน ไม่ใช่ครอบครัว"

"ข้าสร้างสวนที่สวยที่สุดในโลก...เพื่อไม่ต้องตายในห้องที่ว่างเปล่า"

แกนพิธีหมุนเร็วขึ้น【รากเทียม: 96%...】

และในวินาทีที่ทุกอย่างแขวนบนเส้นด้าย หลินเฉินก็ทำสิ่งที่ไม่มีในแผนไหน—เขาลดดาบลง

"งั้นข้าจะยืนข้างเตียงเจ้า" เขาเอ่ย

คาลเดอร์เงยหน้า "...อะไรนะ"

"เจ้าจะตาย—นั่นเปลี่ยนไม่ได้ ร่างเจ้าพังเกินเยียวยา หมอที่เก่งที่สุดของข้ายืนยันแล้ว" หลินเฉินมองชายป่วยตรงหน้า "แต่เจ้าไม่ต้องตายคนเดียว และไม่ต้องลากใครลงไปด้วย"

"ปล่อยคนสามร้อยล้านนั่น แล้วให้ข้าปลดเจ้าออกจากประตู—เจ้าจะตายในฐานะ **มนุษย์** ไม่ใช่อาหารของสิ่งหลังประตู และข้าสัญญา ด้วยเกียรติของคนที่เคยตายคนเดียวกลางฝนมาแล้ว..."

"เจ้าจะไม่ตายในห้องที่ว่างเปล่า"