168: แนวรบที่สอง — ทางขึ้นลอยฟ้า

ขั้วโลกไม่มีกลางวันกลางคืนในฤดูนี้—มีแต่พายุ กับแสงสีเทาที่ไม่เคยเปลี่ยน

กองเรือพลเรือนสิบสี่ลำแล่นฝ่าคลื่นสูงหกเมตร—เรือประมงดัดแปลง เรือลากจูง และเรือสินค้าเก่าที่ถูกแปลงเป็นศูนย์บัญชาการลอยน้ำ ทุกลำอาสามาเอง ไม่มีธงชาติไหนคุ้มครอง เพราะที่นี่คือเขตปลอดสนธิสัญญา—ที่ที่สามเรือนซ่อนหัวใจพลังงานของ EDEN ไว้

"ระยะสิบไมล์" จ้าวเคออี๋ยืนกลางสะพานเดินเรือ "เย่หาว—ภาพล่าสุด"

*"ส่งแล้ว"* แบบแปลนสามมิติฉายขึ้นกลางโต๊ะ—ฐานขั้วโลกทั้งหลังถอดออกเป็นชั้นๆ ราวผ่าศพ *"งานที่บอสสั่งเมื่อสามสิบหกชั่วโมงก่อน ข้ากับเจียงเฟยถอดมันจนเหลือแต่กระดูก—ชั้นล่างสุดคือเรือนแบตเตอรี่สำรองสิบสองโรง"*

"และนั่นคือเป้าเดียวของเรา" เคออี๋ย้ำกับทุกลำ "เรา **ไม่แตะ** สายหลัก—สามร้อยล้านจิตสำนึกแขวนอยู่บนมัน แต่พลังงาน **สำรอง** ที่คาลเดอร์เก็บไว้ดันพิธีช่วงสุดท้าย ก้อนที่จะให้สิ่งที่ตื่นในสวนมีแรงทำทุกอย่างที่มันอยาก—ก้อนนั้น คืนนี้ต้องดับ"

"พูดให้ถูกคือ 'ปลด' ไม่ใช่ 'ดับ'" อาจารย์เผิงปรับแว่น "ระเบิดง่ายกว่า แต่แรงกระชากจะวิ่งย้อนเข้าสายหลักเหมือนหัวใจวาย—งานนี้ต้องผ่าตัด"

"ผ่าตัดกลางพายุหิมะ ในฐานศัตรู" พี่สือเช็คอุปกรณ์เกราะหินรอบที่สาม "งานถนัดพอดี"

---

ในอีกโลกหนึ่ง—ทางขึ้นลอยฟ้าคือเกาะหินลอยนับร้อยเรียงเป็นเกลียวขึ้นฟ้าราวบันไดวนของยักษ์ และบนทุกเกาะ—"คนสวน" ยืนรอ: ร่างมนุษย์ประกอบจากกลีบดอกไม้ทองบิดเบี้ยว ไร้หน้า แต่ท่วงท่าคุ้นจนขนลุก

"ระวัง!" ซูเหยายกโล่แสงรับดาบทองเล่มแรกที่ฟาดลงมา—ด้วยจังหวะที่ทั้งทีมจำได้

จังหวะดาบของมู่ชิงเสว่

"มันก๊อบพวกเรา!" ถังอวิ้นเอ๋อร์ถอนตัวขึ้นที่สูง ธนูพยานสายฟ้าขึ้นสาย "ตอนเราเข้ามาเจรจา รากเทียมสแกนเราไว้ บวกข้อมูลถ่ายทอดสดทุกแมตช์—พวกนี้คือ 'รีเพลย์' การเล่นที่ดีที่สุดที่สวนเคยเห็น!"

และที่หัวขบวน เงาทองร่างหนึ่งชักดาบช้าๆ ด้วยท่าเปิดที่โลกทั้งใบรู้จัก—ท่าเปิดดาบของ「ดาบขาวเหนือ」

"ไป๋ลู่ ถัง เปิดทาง ซูเหยาคุมจังหวะ วิญญาณดาบยึดเกาะกลาง" หลินเฉินสั่งเร็ว แล้วหันไปหาคู่ดวลตลอดกาล ที่จ้องเงาทองของตัวเองด้วยแววตาซึ่งไม่ใช่ความกลัว—เป็นความหิว

"ขอตัวนี้ให้ข้า" มู่ชิงเสว่ลากไฟเป็นเส้นบนหินลอย "ทั้งชีวิตข้าอยากรู้—ถ้าต้องดวลกับตัวเอง ข้าจะชนะยังไง"

ดาบทองกับดาบเพลิงปะทะกัน—สิบวินาทีแรก มู่ชิงเสว่เกือบเสียแขน เพราะเงาทองคือเธอที่สมบูรณ์แบบ: ทุกจังหวะที่เคยถูกบันทึก ความเร็วเท่ากัน ความแม่นเหนือกว่า เพราะมันไม่มีหัวใจให้เต้นแรง

"เข้าใจละ" เธอถอยสามก้าว เลือดซึมที่ไหล่ มุมปากยกขึ้น "แกคือข้าของ **เมื่อวาน**—แต่ดาบของข้า ไม่เคยเป็นของเมื่อวาน"

เธอเปลี่ยนกลางกระบวนท่า—เขียนนิสัยดาบใหม่สดๆ ต่อหน้าศัตรูที่อ่านได้แต่อดีต เหมือนที่เคยทำจนซื่อโม่ยังจำเธอไม่ได้

เงาทองอ่านไม่ทัน ดาบเพลิงนรกผ่าร่างกลีบดอกไม้จากไหล่ถึงสะโพก—"มู่ชิงเสว่ที่สมบูรณ์แบบ" แตกกระจายเป็นฝนทอง

"จดไว้นะสวน" เธอสะบัดดาบ หอบ แต่ยืนตรง "ของจริง...มันด้นสดได้"

---

"พื้นที่ส่วนบุคคล ถอยออกไป มิฉะนั้นเราได้รับอนุญาตให้ใช้กำลัง"

ฐานขั้วโลกโผล่พ้นม่านหิมะ—ป้อมคอนกรีตบนหิ้งน้ำแข็ง กับหน่วยทหารรับจ้างร้อยยี่สิบนายของสามเรือน

จ้าวเคออี๋หยิบไมค์ และแทนที่จะตอบโต้ เธอฉายเอกสารขึ้นจอใหญ่ของเรือธง—ใหญ่พอให้กล้องส่องทางไกลของฐานอ่านชัด

"ฉบับแรก—คำสั่งอายัดทรัพย์สินสามเรือนสิบสองเขตอำนาจศาล มีผลตั้งแต่ภาพเรือนเพาะชำออกอากาศ ฉบับที่สอง—บัญชีที่จ่ายเงินเดือนพวกคุณ อยู่ในรายการอายัด แปลว่างวดหน้า **ไม่มี**" เสียงเธอสุภาพระดับงานเลี้ยงน้ำชา "ฉบับที่สาม—สัญญาจ้างใหม่จากพันธมิตรเรา ถูกกฎหมาย เงินเท่าเดิม บวกสถานะพยานคุ้มครอง สำหรับทุกคนที่วางอาวุธคืนนี้"

"คุณกำลังยืนเฝ้าเรือที่จมแล้ว คำถามเดียวคือ จะจมไปกับมันไหม"

ความเงียบบนคลื่นวิทยุยาวสามนาที แล้วไฟส่องสว่างของฐาน...ก็หันกลับขึ้นฟ้า

*"หน่วยจ้างภายนอกร้อยสี่นาย วางอาวุธ"* เสียงตอบกลับเหนื่อยๆ *"แต่หน่วยแกนในสิบหกนายไม่ฟังเรา—พวกนั้นคุมทางลงเรือนแบตเตอรี่"*

"ร้อยยี่สิบเหลือสิบหก—ดิฉันทำได้แค่นี้ค่ะ" เคออี๋หันไปหาพี่สือ

"เหลือเฟือ" พี่สือสวมหมวกเหล็ก "ที่เหลืองานเรา"

---

กลางทางขึ้นลอยฟ้า สงครามเข้าสู่ชั่วโมงที่สอง—และกองทัพรีเพลย์เรียนรู้

"มันบันทึก **สด** ด้วย!" ซูเหยาตะโกน โล่แสงร้าวจากการรับดาบสามเล่มพร้อมกัน "ทุกนาทีที่เราสู้ มันก๊อบเราเพิ่ม!"

"งั้นก็ถึงตาข้า" ถังอวิ้นเอ๋อร์ลอยขึ้นจุดสูงสุดของสนาม—และเธอไม่ได้ยิงธนู เธอ **ดู** ด้วยตาที่ตัดต่อรีเพลย์มาเป็นหมื่นชั่วโมง

"เจอแล้ว—ทุกตัวมี 'รอยต่อ' เสี้ยววินาทีที่คลิปหนึ่งจบ คลิปใหม่เริ่ม ตรงนั้นมันไม่ใช่ใครเลย ป้องกันอะไรไม่ได้!" เธอขานพิกัดรัวเหมือนพากย์สด "มู่ชิงเสว่ทอง—หลังท่าฟันที่สี่! ไป๋ลู่ทอง—ก่อนร่ายแสงจันทร์หนึ่งจังหวะ!"

ในสิบวินาที สนามทั้งผืนเปลี่ยน—ทีมเลิกปะทะตรงๆ โจมตีเฉพาะ "รอยต่อ" ที่ถังขานให้ทีละตัว ธนูพยานสายฟ้าของเธอเองปักรอยต่อแม่นราวเย็บผ้า

"และพี่เสว่!" เธอเปิดช่องสัญญาณไปห้องส่งของฉินเสว่ "ตัดข้อมูลนี้ให้แนวอพยพด่วน—คนสวนกำลังไล่ตีประตูแสงขอบสวนด้วย!"

*"รับแล้ว ออกอากาศเดี๋ยวนี้"* สามสิบวินาทีต่อมา ที่ขอบสวน เหยียนซิ่นซึ่งเอาหลังค้ำประตูแสงจากเถาวัลย์ทอง ได้ยินจุดอ่อนของศัตรูดังก้องฟ้า พร้อมหัวเราะลั่น

*"เด็กสื่อคนนั้นสมควรได้เนื้อย่างร้อยจาน!"*

---

ชั้นล่างสุดของฐานขั้วโลก เสียงปืนนัดสุดท้ายเงียบลงในนาทีที่ยี่สิบเอ็ด—หน่วยแกนในเก่งกว่าทหารรับจ้างสามเท่า แต่เกราะหินผ่านสงครามจริงมาคนละสิบปี และคืนนี้พวกเขามีเหตุผลดีกว่า

"เส้นทางเคลียร์!" พี่สือคุ้มกันอาจารย์เผิงเข้าเรือนแบตเตอรี่—โถงใต้ดินที่เสาแบตเตอรี่เรืองแสงฟ้าเรียงสิบสองแถว ราวป่าศักดิ์สิทธิ์ของยุคเครื่องจักร

อาจารย์เผิงถอดถุงมือ แตะเสาเย็นด้วยมือเปล่าตามนิสัยวิศวกรรุ่นเก่า "ของดีจริง น่าเสียดาย" แล้วเปิดแผงควบคุม "เริ่มผ่าตัด—ห้ามเร็วกว่าสี่สิบวินาทีต่อเรือน เดี๋ยวคลื่นย้อน"

ทีละเรือน แสงฟ้าดับลงอย่างสงบ—ไม่มีระเบิด มีแต่เสียงหึ่งที่ค่อยๆ เงียบ เหมือนหัวใจที่ถูกหมอสั่งให้หลับ

*"เรือนสุดท้าย"* อาจารย์เผิงรายงานเข้าทุกแนวรบ มือวางบนสวิตช์ *"ท่านประธาน—พลังงานสำรองของสวนทั้งหมด อยู่ใต้นิ้วผมแล้ว"*

*"ปลดครับ"* เสียงหลินเฉินตอบจากอีกโลก ท่ามกลางเสียงดาบ

คลิก

และในอีกโลกหนึ่ง ทั้งทีมเห็นมันกับตา: กองทัพสีทองทั้งสนาม **หรี่ลง** หนึ่งระดับ เหมือนใครลดไฟทั้งเมือง

【พลังงานสำรอง: ออฟไลน์】【โครงข่ายป้องกัน: ลดระดับ】

เสียงเก่าแก่ในวังวนคำรามด้วยบางอย่างที่ใกล้เคียงความ **หงุดหงิด** เป็นครั้งแรก

【...พวกแมลง...กัดสายอาหารของข้า...】

"ไม่ใช่แมลง" หลินเฉินเงยหน้า "พวกเขาคือมนุษย์—จากแนวรบที่เจ้ามองไม่เห็น เพราะเจ้าก้มมองแต่จาน ไม่เคยมองโลก"

"ตรงนั้น!" ไป๋ลู่ชี้คทาขึ้นสูงสุดของเกลียว—เยื่อเมฆทองที่ปิดปากวังวน บางลงจนเห็นแสงข้างใน "ฉันเจาะนำได้ ขอช่องว่างสิบวินาที!"

"จัดให้—ทุกหน่วย เปิดทางให้จันทร์!"

จันทราเต็มดวงระเบิดสว่าง แสงเงินบริสุทธิ์ทะลุเยื่อเมฆทองที่อ่อนแรง เจาะเป็นอุโมงค์เปิดสู่ใจกลางวังวน

"พอเหลือเฟือ" หลินเฉินมองทีมทั้งสี่—บอบช้ำ เหนื่อยล้า แต่ตาทุกคู่ยังลุก "แนวรบที่สองทำงานของเขาแล้ว ทีนี้...งานของเรา"

ห้าร่างพุ่งเข้าอุโมงค์แสง สู่หัวใจของสวน—ที่ที่แกนพิธีหมุนรอ และร่างครึ่งทองครึ่งมนุษย์ร่างหนึ่ง ยืนอยู่เชิงเสาแสง