17: ก่อนพายุ: ทีมเล็กๆ ที่จะโค่นยักษ์

"สรุปอีกครั้ง" หลินเฉินกางแผนที่ภูเขาไฟสลายเมฆบนโต๊ะไม้ในห้องลับโรงเตี๊ยม "อีกห้าวัน บอสโลกตัวแรกของเซิร์ฟจะเกิดตรงนี้—ปากปล่องด้านใต้"

รอบโต๊ะมีสามสาวนั่งฟัง

ซูเหยายกมือ "เดี๋ยวนะ ระบบยังไม่ประกาศอะไรเลย นายรู้ได้ไง ทั้งสถานที่ทั้งเวลา"

"ถามคำถามต้องห้ามอีกแล้วพี่เหยา" ถังอวิ้นเอ๋อร์กระซิบ "เดี๋ยวก็ได้คำตอบเดิม—"

"ไว้สักวันจะเล่าให้ฟัง" หลินเฉินตอบไม่เงยหน้า

"นั่นไง ประโยคโปรดของบอส"

มู่ชิงเสว่ที่นั่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก "ข้าไม่สนว่าเจ้ารู้มาจากไหน" เธอวางดาบบนโต๊ะ "ข้าสนแค่ว่า—สี่คน จะไปแย่งบอสโลกกับกิลด์พันคนได้ยังไง"

"ราชันนิรันดร์ระดมพลแล้วสามพัน" เธอพูดต่อเสียงเรียบ "วงในโปรลีกลือกันทั่ว เย่หาวจะลงสนามเอง ประกาศจะใช้ first kill บอสโลก เปิดตัวกิลด์สู่ระดับประเทศ ส่วนพวกเรา..." สายตากวาดรอบโต๊ะ "นักดาบหนึ่ง นักบวชหนึ่ง นักธนูสายสตรีมหนึ่ง กับข้า"

"ถามได้ดี" หลินเฉินวางหินสีฟ้าก้อนหนึ่งลงกลางแผนที่ "คำตอบคือ—เราไม่แย่ง เราให้พวกเขาตายแทนเราก่อน"

"มารเพลิงเหยียนหมัวมีกลไกที่ยังไม่มีใครรู้: 「เกราะวิญญาณเพลิง」ลดดาเมจทุกชนิดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ตราบใดที่เกราะยังอยู่ ต่อให้หมื่นคนรุมก็แค่เอาเนื้อไปถมไฟ"

"เก้าสิบ..." ถังอวิ้นเอ๋อร์ตาโต "แล้วราชันนิรันดร์รู้ไหมคะเนี่ย"

"ไม่รู้" หลินเฉินยิ้มเย็น "พวกเขาจะไปรู้เอาหน้างาน หลังจากเสียคนไปสักพันสองพัน"

"วิธีทำลายเกราะมีทางเดียว—ความเย็นระดับ 'แกนน้ำแข็งพันปี' ซึ่งทั้งภูมิภาคมีอยู่จุดเดียว: ก้นทะเลสาบใต้ดินถ้ำจันทร์เยือก และนั่นคือที่ที่พวกเราจะไปกันพรุ่งนี้"

มู่ชิงเสว่มองหินสีฟ้า มองแผนที่ มองเส้นทางที่ถูกวางไว้ละเอียดยิบราวทำการบ้านมาสิบปี แล้วมองชายหนุ่มตรงหน้า

"เงาธุลี" เธอเอ่ยช้าๆ "บางครั้งข้าก็สงสัยว่าเจ้าเป็นมนุษย์หรือเปล่า"

"ถ้าเขาไม่ใช่มนุษย์" ซูเหยาเท้าคาง ยิ้มเจื่อนๆ "ฉันคงเป็นคนแรกที่รู้ เพราะตอนเด็กเขาเคยร้องไห้เพราะโดนห่านไล่"

"พี่เหยา!!" ถังอวิ้นเอ๋อร์ตบโต๊ะลุกพรวด ตาเป็นประกายแวววาว "ขอรายละเอียด! นี่มันคอนเทนต์ระดับชาติ!"

"เรื่องมันยาว ตอนนั้นเขาแปดขวบ แถวบ้านมีห่านจ่าฝูงตัวนึง—"

"ประชุมจบแล้ว" หลินเฉินม้วนแผนที่เสียงดังกว่าปกติสามเท่า ใบหูแดงเรื่อ "พรุ่งนี้เจอกันหน้าถ้ำจันทร์เยือก หกโมงเช้า ใครสายตัดเงินแบ่ง"

เสียงหัวเราะสามสาวดังลั่นห้องลับ

แม้แต่มู่ชิงเสว่ ราชินีน้ำแข็งแห่งวงการ ก็ยังมีมุมปากที่ยกขึ้นจางๆ โดยเจ้าตัวไม่รู้ตัว

---

หกโมงเช้าตรง หน้าถ้ำจันทร์เยือก

ไม่มีใครสาย—มู่ชิงเสว่มาตั้งแต่ตีห้าครึ่ง

ปากถ้ำซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตกเยือกแข็ง เขตอันตรายระดับ 35 ที่ผู้เล่นทั่วไปยังเลเวลไม่ถึงจะเฉียดเข้าใกล้ ลมหายใจทุกคนกลายเป็นไอขาวตั้งแต่ก้าวแรก

"กฎสามข้อ" หลินเฉินนำทางลงบันไดน้ำแข็งธรรมชาติ "หนึ่ง—ในนี้ความเย็นกัด HP ตลอดเวลา เหยาเหยาวางฮีลต่อเนื่องเป็นจังหวะ อย่าให้ขาด สอง—พื้นน้ำแข็งบางจุดบางกว่าที่เห็น เดินตามรอยข้าเป๊ะๆ สาม—"

"สามอะไรคะ" ถังอวิ้นเอ๋อร์ถามพลางตั้งกล้อง

"สาม—ปิดสตรีม" เขาหันมามองเธอนิ่ง "เส้นทางนี้ห้ามมีเทปย้อนหลัง ของในถ้ำนี้ ทั้งเซิร์ฟต้องรู้ทีหลังเราอย่างเดียว"

"...โหดแต่เข้าใจค่ะ" สตรีมเมอร์สาวเก็บกล้องอย่างเจ็บปวด "ความรู้สึกเหมือนถือหมาล่าร้อนๆ แล้วห้ามกิน"

ถ้ำชั้นล่างคือโลกอีกใบ—โถงน้ำแข็งสูงเสียดมืด ผลึกพันปีห้อยจากเพดานเหมือนดาบยักษ์กลับหัว และทะเลสาบใต้ดินสีฟ้าเข้มที่นิ่งราวกระจก ใจกลางทะเลสาบ แสงสีฟ้าจัดเปล่งจากก้นน้ำ

แกนน้ำแข็งพันปี

"สวยจัง..." ซูเหยาเผลออุทาน

"และมีเจ้าของ" มู่ชิงเสว่ชักดาบพร้อมประโยค

ผิวทะเลสาบที่นิ่งราวกระจก แตกกระจาย

ร่างยาวสิบเมตรพุ่งทะลุน้ำขึ้นมา—อสรพิษน้ำแข็งเกล็ดใสราวแก้วเจียระไน ดวงตาสีฟ้าจัดไร้ม่านตา【งูเหมันต์พันปี — Lv.38 (อีลิทบอส)】เสียงคำรามของมันทำผลึกทั้งถ้ำสั่นกราว

"ทีมไฟต์จริงครั้งแรกของเรา" หลินเฉินชักซื่อโม่ น้ำเสียงกลับนิ่งสบาย "จัดตำแหน่งตามซ้อม—เริ่ม!"

สี่คนที่ไม่เคยลงสนามจริงด้วยกัน กระจายตัวราวซ้อมมาร้อยรอบ

มู่ชิงเสว่เปิดเกมตรึงหัวงูด้วยดาบเร็วที่บีบให้มันหันหาเธอ ถังอวิ้นเอ๋อร์ปักธนูเข้าข้อต่อเกล็ดทีละดอกแม่นยำราวเย็บผ้า ซูเหยาวางฮีลต่อเนื่องสู้ความเย็นกัดไม่ให้ใครหลุดจังหวะ และเงาดำหนึ่งเงาวนหาช่องอยู่นอกสายตางู

นาทีที่หก งูเหมันต์ใช้ท่าใหญ่—พ่นลมเยือกแข็งกวาดครึ่งโถง มู่ชิงเสว่หลบไม่ทันเต็มจังหวะ น้ำแข็งเกาะขาขวาตรึงกับพื้น หัวงูพุ่งลงหาเธอเต็มแรง

"ชิงเสว่!"

แสงโล่ศักดิ์สิทธิ์ครอบร่างเธอพอดีเขี้ยวกระทบ—ซูเหยาอ่านจังหวะล่วงหน้าไว้แล้วสามวินาที—และในวินาทีเดียวกัน ดาบดำก็ปักลงกลางกระหม่อมงูจากมุมที่ไม่มีใครเห็นว่าไปยืนตั้งแต่เมื่อไหร่

【งูเหมันต์พันปี ถูกกำจัด】

โถงน้ำแข็งเงียบลง เหลือเสียงหอบสี่จังหวะ

มู่ชิงเสว่มองน้ำแข็งที่ละลายจากขาตัวเอง มองนักบวชที่ยิ้มเขินๆ มองนักธนูที่กำลังนับลูกธนูที่ใช้ไปสิบแปดดอกเข้าเป้าสิบแปด แล้วมองกัปตันที่กำลังดำน้ำลงไปงัดแกนน้ำแข็งราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"พวกเจ้า..." เธอเอ่ยช้าๆ คำที่ไม่เคยพูดกับทีมไหนในชีวิตโปร "เล่นด้วยแล้ว...ไม่เลวเลย"

"แค่ไม่เลวเหรอคะ!?" ถังอวิ้นเอ๋อร์โวย "นั่นมันอีลิทบอสเกินเลเวลเรานะ!"

"ไม่เลว สำหรับมาตรฐานข้า คือคำชมสูงสุดอันดับสอง" ราชินีน้ำแข็งเก็บดาบ

"แล้วอันดับหนึ่งคืออะไรคะ"

มู่ชิงเสว่มองไปทางผิวน้ำที่ชายหนุ่มเพิ่งโผล่ขึ้นมาพร้อมแกนน้ำแข็งเรืองแสงสีฟ้าในมือ

"...ยังไม่เคยพูดกับใคร"

【ได้รับ:【แกนน้ำแข็งพันปี】(วัตถุภารกิจระดับตำนาน)】

---

ขณะเดียวกัน กองบัญชาการกิลด์ราชันนิรันดร์

เจียงเฟยยืนตัวตรงเป๊ก หัวใจเต้นระทึก เบื้องหน้าคือชายที่นั่งบนเก้าอี้ประธาน—เย่หาวตัวจริง ที่เขาเฝ้าเพ้อถึงมาตลอด

"เจียงเฟย" เลขาอ่านแฟ้ม "ทีม「เจ้าสัวเฟย」สามสิบคน ผลงานระดับกลาง แต่ยื่นข้อเสนอว่ามีข้อมูลน่าสนใจ"

"ครับท่านประธาน!" เจียงเฟยรีบประจบ "ข้าเฝ้าศึกษาเงาธุลีมาตลอด! เส้นทางขึ้นเลเวลของมัน จุดที่มันชอบโผล่ และข้าสังเกตว่า—คนใกล้ตัวมัน นักบวชชื่อ「เหยาเหยา」น่ะครับ สำเนียง ท่าทาง เหมือนคนเขตเหอตงบ้านเกิดข้ามาก ถ้าให้ข้าสืบทางโลกจริง อาจเจอตัวจริงของเงาธุลีได้!"

เย่หาวที่นั่งเหม่อมาตลอด เหลือบตามองเป็นครั้งแรก

"สืบทางคนข้างตัว..." เขาพยักหน้าช้าๆ "อย่างน้อยก็ฉลาดกว่าพวกที่เอาแต่ส่งคนไปตายในเกม"

"อนุมัติงบให้ ไปสืบมา" เย่หาวโบกมือ "ถ้าได้ตัวตนจริงของมัน เจ้าได้เป็นหัวหน้าหน่วยที่เจ้าฝันอยากเป็น"

เจียงเฟยแทบเหาะออกจากห้องประชุม

เขาไม่รู้เลยว่า "เหยาเหยา" ที่ตัวเองกำลังจะไปสืบ คือซูเหยา—สาวข้างห้องของเพื่อนร่วมมหาลัยที่ชื่อหลินเฉิน

และไม่รู้ว่าการสืบครั้งนี้ กำลังพาตัวเองเดินเข้าใกล้ความจริงที่จะเผาเขาทั้งเป็น