166: เทศกาลเปิดสวน

เช้าวันเปิดสวน โลกตื่นมาพร้อมการนับถอยหลัง

【EDEN — เทศกาลเปิดสวน — เริ่มในอีก 6 ชั่วโมง】 【ดำดิ่งพร้อมกันทั่วโลก — รางวัลรวมหนึ่งหมื่นล้าน — ฟรี ทุกคน】

แม้ข่าวฉาวเรื่องผู้เล่นไม่ตื่น แม้คำเตือนจากรัฐสามสิบประเทศ แม้รายงานของกู้เหวินซีที่แปลสี่สิบภาษา—คนยังแห่เข้าสวน

เพราะหมื่นล้าน เพราะความฝัน เพราะ "ครั้งเดียวในชีวิต" เพราะธรรมชาติของมนุษย์ที่เชื่อว่าเรื่องร้ายเกิดกับคนอื่นเสมอ

ยอดผู้ลงทะเบียนดำดิ่งวันเทศกาล ทะลุ **สามร้อยล้านคน** หกชั่วโมงก่อนเริ่ม—มากกว่าที่คาลเดอร์ต้องการเสียอีก

"ความโลภชนะคำเตือนเสมอ" ฉินเสว่มองตัวเลขด้วยสายตาคนเคยอยู่วงการบันเทิง "เราพูดความจริงทุกช่องทางที่มี และมันแพ้คำว่า 'ฟรี หมื่นล้าน' ในวันเดียว"

"เราไม่ได้พูดเพื่อชนะตัวเลข" หลินเฉินตอบ ยืนหน้ากระดานสงครามที่นับถอยหลังพร้อม EDEN "เราพูดเพื่อให้ทุกคนที่ลังเล มีข้อมูลพอจะเลือก—ที่เหลือคือสิทธิ์ของเขา และหน้าที่ของเราคือ ทำให้แน่ใจว่าถึงเขาเลือกผิด...เขาก็ยังกลับมาได้"

"นั่นคือความต่างระหว่างเรากับคาลเดอร์" ซูเหยาเสริม "เขาบังคับให้คนเลือกทางเดียว เราสู้เพื่อให้ทุกคนมีทางกลับ"

---

หกชั่วโมงนั้น ในสามมุมของโลก มีสามภาพเล็กๆ ที่ไม่มีกล้องไหนถ่าย และไม่มีสถิติไหนนับ

**ภาพแรก** — เมืองใต้ ร้านเน็ตเก่าตรงข้ามโรงพยาบาล เด็กหนุ่มสิบเจ็ดชื่อเสี่ยวเฉิงนั่งเครื่องริมหน้าต่าง—มองเห็นชั้นหกที่แม่นอนรอคิวผ่าตัดหัวใจมาสี่เดือน ค่าผ่าตัดสี่แสน เงินเก็บของบ้านหกพันสองร้อย

เขาอ่านคำเตือนมาแล้วทุกฉบับ รวมถึงรายงานสี่สิบภาษาของหมอกู้เหวินซี เข้าใจหมด—แล้วก็กดยืนยันลงทะเบียน เพราะแค่ร่วมเทศกาลครบหกชั่วโมง รับ "รางวัลปลอบใจ" หนึ่งหมื่นหยวน สำหรับคนที่มีหกพันสองร้อยกับแม่หนึ่งคน เลขนั้นไม่ใช่ความโลภ มันคือบันไดหนีไฟ

เขาฉีกกระดาษสมุดเรียน เขียนโน้ตแปะข้างจอ กดปากกาแรงจนทะลุ

*"แม่ ถ้าผมไม่ตื่นภายในพรุ่งนี้เช้า ให้ลุงเจ้าของร้านพาไปหาหมอ — แต่ห้ามขายบ้าน ผมจะตื่นมาจ่ายเอง"*

ถ้าหลินเฉินเห็นเด็กคนนี้ เขาจะเห็นเงาตัวเองเมื่อสองชาติก่อน—เด็กจนที่โลกให้ทางเลือกทางเดียว แล้วเรียกมันว่าความสมัครใจ

**ภาพที่สอง** — เมืองเหนือ บ้านอิฐเก่า ตาฟู่นั่งรถเข็นมาเก้าปีตั้งแต่นั่งร้านก่อสร้างพังทับครึ่งล่างของชีวิต หมวกดำดิ่งมือสองสองใบบนโต๊ะคือสร้อยทองเส้นสุดท้ายของยายเหมย

เพราะในสวน ตาฟู่เดินได้

"ข่าวว่ากันว่าอันตรายนะแก" ยายเหมยเสียงแผ่ว

"ข้ารู้" ตาฟู่มองมือที่วางบนเข่าซึ่งไม่รู้สึกอะไรมาเก้าปี "ครั้งเดียว เหมย...ข้าอยากพาเจ้าเดินดูทุ่งดอกไม้ทอง ด้วยขาของข้าเอง ไม่ใช่ล้อรถเข็น—ที่ตรงนั้นเป็นที่เดียวในโลก ที่ขาของข้าไม่ใช่เรื่องโกหก"

ยายเหมยไม่เถียง แกแค่หยิบหมวกอีกใบขึ้นสวมเอง "งั้นถ้าจะหลงในสวน ก็หลงด้วยกัน"

**ภาพที่สาม** — เมืองหลวง ห้องเช่าแปดตารางเมตร เสี่ยวอวี่ สตรีมเมอร์ยอดผู้ชมเฉลี่ยสามสิบเจ็ดคน บนผนังมีโปสเตอร์เก่ายับ "เก้าสิบวินาทีแห่งเอ๋อร์เอ๋อร์"

"พรุ่งนี้คือข่าวใหญ่ที่สุดในรอบสิบปี และสำนักข่าวใหญ่จะถ่ายแต่มุมกว้าง" เธอเช็คกล้องอย่างมืออาชีพที่ยังไม่มีใครจ้าง "ฉันจะอยู่ข้างใน ถ่ายมุมที่คนตัวเล็กเห็น"

แชทเลื่อนขึ้นช้าๆ *[อย่าไปเลยอวี่ มันอันตราย]*

"ก็เพราะมันอันตรายไง...ถึงต้องมีคนถ่ายไว้" เธอยิ้มให้กล้อง "ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ภาพของฉันอาจช่วยใครสักคนได้—เหมือนที่สตรีมของพี่เอ๋อร์เอ๋อร์เคยช่วยคนทั้งเซิร์ฟ"

---

ในวอร์รูม สี่ชั่วโมงก่อนเทศกาล ถังอวิ้นเอ๋อร์เปิดจอเสริมข้างกระดานสงคราม—ไม่ใช่แผนที่ แต่เป็นฟีดโซเชียลที่ไหลไม่หยุด: เด็กหนุ่มถ่ายโน้ตข้างจอ คู่ตายายอวดหมวกมือสอง สตรีมเมอร์โนเนมนับร้อยประกาศจะ "ถ่ายประวัติศาสตร์"

"ฉันอยากให้ทุกคนเห็นจอนี้ชัดๆ" เธอเอ่ย เสียงคม "เวลาพูดว่า 'สามร้อยล้าน' มันฟังเหมือนตัวเลขบนกระดาน—มันไม่ใช่ มันคือหน้าคนแบบนี้ คูณสามร้อยล้านครั้ง"

ทั้งห้องเงียบ มองใบหน้าที่ไหลผ่านจอ

"ถูกของเจ้า งั้นแก้คำสั่งสุดท้ายของปฏิบัติการนี้หนึ่งคำ" หลินเฉินมองฟีดนาน—นานพอที่ภาพโน้ตข้างจอจะฝังลงในใจ "เป้าหมายของเราไม่ใช่ 'ชนะสงคราม' เป้าหมายของเรา คือพาใบหน้าพวกนี้กลับบ้าน—**ครบทุกหน้า**"

---

ห้าชั่วโมงก่อนเทศกาล—แนวรบทุกด้านเข้าตำแหน่ง

**โลกจริง** — กองเรือพลเรือนของเฉินเทียน-พันธมิตร พร้อมทีมเทคนิคของอาจารย์เผิงและข้อมูลฐานจากเย่หาว มุ่งสู่พิกัดฐานขั้วโลกในน่านน้ำสากล หลายรัฐส่ง "ผู้สังเกตการณ์" ตามมา—ทางการช่วยไม่ได้เพราะเขตปลอดสนธิสัญญา แต่พร้อมรับรองหลักฐานทันทีที่ได้

จ้าวเคออี๋คุมศูนย์บัญชาการโลกจริง ฉินเสว่คุมการสื่อสารสาธารณะ—พร้อมถ่ายทอดทุกอย่างสู่โลก วินาทีที่จำเป็น

**ในเกม** — ทีมหลักห้าคนยืนหน้าประตูเชื่อมสู่ EDEN ที่บรรณารักษ์เปิดให้—ประตูเดียวกับที่คาลเดอร์เคยเชิญ แต่คราวนี้ทีมไม่ได้ไปเป็นแขก

พันธมิตรหกชาติ ธุลีหมื่นคน และเหยียนซิ่น ตั้งแนว "ทางอพยพ" ที่ขอบ EDEN—พื้นที่ที่บรรณารักษ์เอื้อมถึง พร้อมรับคนที่จะหนีออกมา

**แนวสุดท้าย** — กู้เหวินซีคุมร่างจริงทั้งห้าในศูนย์เวชศาสตร์ นิ้วอยู่เหนือปุ่มดึงปลั๊กตลอดเวลา

"เช็คครั้งสุดท้าย" หลินเฉินเปิดสายรวมทุกแนวรบ "โลกจริง"

*"กองเรือถึงระยะสามสิบไมล์จากฐาน"* เสียงเคออี๋ *"รอสัญญาณ"*

"ทางอพยพ"

*"แนวพร้อม"* เสียงมอร์กาน่าจากฝั่งพันธมิตร *"หกชาติ ธุลีหมื่น เหยียนซิ่นคุมปีก—เราจะไม่ปล่อยให้ใครตกค้างในสวน"*

"ศูนย์เวชศาสตร์"

*"ร่างทุกคนเสถียร"* เสียงกู้เหวินซี *"และจำกฎข้อเดียวของฉัน—แตะเส้นแดง ฉันดึงทันที"*

"แนวสะพานราก"

【ผู้จารทั้งห้าพร้อม】บรรณารักษ์ตอบ【ข้าจะอยู่กับพวกเจ้าจนสุดที่ข้าเอื้อมถึง...และสวดภาวนาว่าจะไม่ต้องใช้สะพาน】

หลินเฉินมองทีม ดาบขั้นห้าในมือ วิญญาณดาบยืนเคียงข้าง

"สามปีของสงครามทุกแบบ" เขาเอ่ย "จบที่ค่ำคืนนี้"

นาฬิกานับถอยหลังบนทุกจอทั่วโลกแตะศูนย์

【เทศกาลเปิดสวน — เริ่มต้น】

สามร้อยล้านจิตสำนึกดำดิ่งสู่ EDEN พร้อมกัน—และทั่วทั้งสวน ทุ่งดอกไม้ทองเริ่มเรืองแสง รากเทียมเริ่มสูบ และตัวเลขที่มีแค่ไม่กี่คนในโลกมองเห็น ก็เริ่มไต่ขึ้น

【รากเทียม: 91% → 91.4% → 92%...】

"ไปกัน" หลินเฉินก้าวเข้าประตูเป็นคนแรก ทีมตามติด

"ปิดประตูบานนั้น" เขาเอ่ยประโยคสุดท้ายก่อนแสงกลืนร่าง "แล้วกลับมากินข้าวเย็น—ทุกคน"