ยี่สิบชั่วโมงก่อนเปิดสวน ผู้มาเยือนคนสุดท้ายมาถึงประตูศูนย์ฝึกเยาวชนสาขาเหนือ
เด็กชายอายุสิบหก ผอม ตาลึก สวมเสื้อทีม Garden League ที่ซีดและขาด—เด็กฝึกของเฉินเทียนที่หนีไปเซ็น EDEN เมื่อปีก่อน เพราะเงินก้อนโตที่จะรักษาแม่ป่วย เงาชีวิตของหลินเฉินเองในชาติก่อน
ลุงเฉียนรับเขาเข้ามาโดยไม่ถามสักคำ ป้อนข้าวร้อนๆ ก่อน แล้วค่อยโทรหานคร
"ผมหนีออกมาครับบอส" เด็กชายเล่าผ่านสายวิดีโอ มือสั่น "ผม...ผมเห็นมันแล้ว เรือนเพาะชำ"
เรื่องของเขาทำทั้งวอร์รูมเงียบ—เด็กที่ซิงก์สูง ถูก Garden League "ดูแลพิเศษ" บังคับซ้อมลึกขึ้นเรื่อยๆ จนวันหนึ่งเขาเห็นเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งหลับไม่ตื่น แล้วถูกย้ายไป "ห้องพักฟื้น"—ที่กลายเป็นห้องที่เต็มไปด้วยร่างหลับนับร้อย ต่อสายเลี้ยงบางอย่างใต้พื้น
"ผมแกล้งล้าซิงก์ ขอพักการแข่ง แล้วหนีออกมาตอนพวกมันเผลอ" เด็กชายเล่าจบ ก้มหน้า "ผมขอโทษที่ทิ้งทีมไปครับ ผม...ผมแค่อยากได้เงินรักษาแม่ ผมไม่รู้ว่ามันจะ—"
"ฟังนะ" หลินเฉินตัดเบาๆ "จำที่ข้าบอกตอนเจ้าจะไปได้ไหม"
เด็กชายเงยหน้า น้ำตาคลอ "...'ประตูศูนย์ฝึกไม่เคยล็อก'"
"และมันยังไม่ล็อก" หลินเฉินยิ้ม "เจ้ากลับมาแล้ว นั่นคือทั้งหมดที่สำคัญ—แม่เจ้า เราดูแลต่อเองที่ศูนย์เวชศาสตร์ ฟรี ไม่มีเงื่อนไข ส่วนเรื่องที่เจ้าเห็น..."
เขาเปลี่ยนเป็นโหมดศึก "เล่าทุกอย่างที่จำได้ ทุกรายละเอียด—เรือนเพาะชำอยู่ตรงไหน ร่างกี่ร่าง สายต่อแบบไหน และที่สำคัญที่สุด..."
"เจ้าได้ยินอะไรเกี่ยวกับ 'เทศกาลเปิดสวน' บ้าง"
เด็กชายหลับตา รวบรวมความทรงจำ
"ผมได้ยินวิศวกรคุยกันครับ ว่าวันเทศกาล...ทุกอย่างจะ 'ไหลรวม' ไปที่ **แกนกลาง**" เขาเล่า "แกนพิธีที่อยู่กลาง 'เซิร์ฟลอยฟ้า'—พื้นที่พิเศษที่ผู้เล่นปกติเข้าไม่ได้ พวกมันบอกว่า 'วันเปิดสวน แกนจะดูดทุกการเชื่อมต่อมารวมที่นั่น แล้วดันให้ครบ'"
ในวอร์รูม จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายตกลงตำแหน่ง
"แกนพิธีกลางเซิร์ฟลอยฟ้า" หลินเฉินมองแผนที่ EDEN ที่ทีมประกอบมาทีละชิ้น "นั่นคือ **หัวใจ** ของเทศกาล—จุดที่รากเทียมจะถูกดันสู่ 100% ถ้าเราหยุดที่จุดนั้นได้..."
【ก็หยุดได้ทั้งกระบวนการ】บรรณารักษ์ต่อให้จบ【แต่ระวัง ผู้กลับมา—แกนกลางลอยฟ้าของ EDEN คือจุดที่ "ขอบ" ของข้าเอื้อมไม่ถึงเลย ลึกที่สุดในสวน ใกล้ประตูเทียมที่สุด ใครเข้าไปที่นั่น...ข้าปกป้องไม่ได้แม้แต่นิดเดียว】
"แล้วใครจะเข้าไป" ซูเหยาถามทั้งที่รู้คำตอบ
หลินเฉินมองดวงตราขั้นสองบนอกตัวเอง ดาบขั้นห้าในมือ และตราเงินที่ประตูประทับไว้บนคลื่นของเขา—สิ่งที่ทำให้เขาเข้าใกล้ประตูได้โดยไม่ถูกกลืน
"ข้า" เขาตอบ "ข้าคือคนเดียวที่ประตู 'จองตัว' ไว้แล้ว—มันจะไม่กลืนข้าทันที เพราะมันคิดว่าข้าเป็นของมัน"
"นั่นมันบ้ามาก" มู่ชิงเสว่ค้าน "เข้าไปจุดที่บรรณารักษ์ปกป้องไม่ได้ ใกล้ประตูที่สุด คนเดียว—ทุกอย่างที่ 'ข้าอีกคน' เตือนว่าห้ามทำ เจ้ากำลังจะทำหมด"
"ไม่ใช่คนเดียว" หลินเฉินมองทีม "และไม่ใช่เพื่อหาคำตอบ—'ข้าอีกคน' เดินถึงประตูเพื่อหาคำตอบ ข้าจะเดินถึงประตูเพื่อ **ปิดมัน** แล้วเดินกลับมากินข้าวเย็น"
"ต่างกันตรงไหน" ไป๋ลู่ถาม
"ต่างตรงที่เขาเดินไปเพราะอยากรู้" หลินเฉินยิ้ม "ข้าเดินไปเพราะอยากกลับ—และคนที่อยากกลับ จะไม่มีวันให้ประตูล่อด้วยคำตอบไหนทั้งนั้น"
"เพราะของที่ข้าจะกลับไปหา...มันชนะทุกคำตอบในจักรวาลอยู่แล้ว"
ทีมเงียบไปครู่ แล้วซูเหยาก็เอ่ยประโยคที่ปิดการถกเถียง
"งั้นเราจะพานายไปถึงแกนกลางนั่น" เธอมองทุกคน "และพานายกลับมา—ทั้งทีม นั่นคือเงื่อนไขเดียวของแผนนี้"
"ทั้งทีม" ทุกคนขานรับพร้อมกัน
---
ยี่สิบชั่วโมงสุดท้าย แผนสุดท้ายถูกวางเสร็จ
**แนวรบโลกจริง:** กองกำลังร่วมหลายรัฐ + ปฏิบัติการพลเรือนของเฉินเทียน-พันธมิตร มุ่งฐานขั้วโลก (ที่เย่หาวกับเจียงเฟยถอดแบบครบ) เป้าหมาย: ตัดพลังงาน หยุดเซิร์ฟเวอร์หลักจากภายนอก
**แนวรบในเกม:** ทีมหลัก + วิญญาณดาบ บุกเซิร์ฟลอยฟ้า สู่แกนพิธี ขณะพันธมิตรหกชาติ + ธุลีหมื่นคน + เหยียนซิ่น เปิด "ทางอพยพ" รับผู้เล่นที่จะหนีจากสวน
**แนวรบสุดท้าย:** ดวงตราผู้จารทั้งห้า + บรรณารักษ์ พร้อมเปิด "สะพานราก" ดึงสองร้อยล้านคนออก ถ้ารากเทียมพังก่อนหยุดได้
"พรุ่งนี้เช้า เทศกาลเปิดสวนเริ่ม" หลินเฉินปิดประชุมสุดท้าย มองทีม พันธมิตร และโลกที่กำลังจะเข้าสู่ค่ำคืนที่ยาวที่สุด
"นอนให้เต็มที่คืนนี้ เพราะพรุ่งนี้...เราจะไม่ได้หลับ จนกว่าโลกจะปลอดภัย"
Sign in to comment
No comments yet.