สามวันสุดท้ายก่อนเทศกาลเปิดสวน โลกทั้งใบแยกออกเป็นสองขั้ว—ไม่ใช่ด้วยเส้นพรมแดน แต่ด้วยคำถามเดียวที่ดังอยู่ในทุกบ้าน ทุกโต๊ะอาหาร ทุกหน้าจอ
*"วันเทศกาล...จะดำดิ่งไหม"*
ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ กลางเมืองใหญ่แห่งหนึ่ง เด็กหนุ่มวัยสิบเก้าทะเลาะกับแม่เป็นครั้งแรกในรอบปี
"รางวัลรวมหมื่นล้านนะแม่! แค่ดำดิ่งให้นานที่สุด สิทธิ์จับฉลากยิ่งเพิ่ม—ถ้าผมถูกแค่รางวัลปลอบใจ ค่าเทอมก็หมดห่วงแล้ว!"
"แม่ดูรายการนั้นแล้ว" เสียงแม่เบาแต่ไม่ถอย "เด็กที่ชื่อเวอร์ชา...เขาก็เคยพูดแบบลูกเป๊ะ ว่าแค่ทนอีกนิด เงินจะแก้ทุกอย่าง—แม่ไม่เอาเงินที่ต้องแลกกับการนั่งเฝ้าลูกในห้องไอซียู"
"นั่นมันเคสเดียวในล้าน!"
"ลูกก็เป็นลูกคนเดียวของแม่เหมือนกัน"
บทสนทนาแบบเดียวกัน เกิดขึ้นสามร้อยล้านครั้ง ในสามร้อยล้านสำนวน ทั่วทุกทวีป
---
EDEN ไม่ปล่อยให้โลกลังเลนาน
สามคืนสุดท้าย ท้องฟ้าเหนือเมืองใหญ่ยี่สิบแห่งสว่างด้วยโดรนแปรอักษร—นาฬิกานับถอยหลังขนาดเท่าดวงจันทร์ พร้อมประโยคที่ออกแบบมาเจาะหัวใจคนเหนื่อยทั้งโลก
**「อีก 72 ชั่วโมง — สวรรค์เปิดฟรี สำหรับทุกคนที่โลกจริงไม่เคยใจดีด้วย」**
ในวอร์รูม ทีมดูกลไกอีเวนต์ที่เจียงเฟยถอดออกมาแผ่บนจอ
"ดูโครงสร้างรางวัลสิครับ" เขาชี้ "จับฉลากหมื่นล้านก็จริง แต่เงื่อนไขสะสมสิทธิ์คือ 'ชั่วโมงดำดิ่งต่อเนื่อง'—หลุดการเชื่อมต่อเมื่อไหร่ ตัวคูณรีเซ็ตเป็นศูนย์ มันไม่ได้ออกแบบให้คนเข้าไปเล่น มันออกแบบให้คน **ไม่กล้าออกมา**"
"กรงที่ล็อกจากข้างใน ด้วยความหวังของคนจนเอง" หลินเฉินสรุปเสียงเรียบ—เรียบแบบคนที่เคยจนพอจะรู้ว่าเบ็ดแบบนี้เกี่ยวลึกแค่ไหน "ถัง—แนวรบสุดท้ายของเธอ เริ่มได้"
และเครื่องจักรสื่อที่ใหญ่ที่สุดในวงการก็เปิดฉากตอบโต้ครั้งสุดท้าย
ถังอวิ้นเอ๋อร์ไม่เถียงเรื่องสวรรค์—เธอฉายภาพ "ทางออก" ทุกช่อง ทุกภาษา ทุกชั่วโมง: วิธีตั้งเวลาตัดการเชื่อมต่ออัตโนมัติ / สัญญาณเตือนภาวะล้าซิงก์ฉบับดูเองได้ / และประโยคที่เธอให้นักพากย์ทุกชาติพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกัน—ไม่ขู่ ไม่ห้าม แค่ฝากไว้
*"จะไปเที่ยวสวนก็ได้นะคะ แต่สัญญากับเราหนึ่งข้อ—ตั้งนาฬิกาปลุก แล้วกลับมากินข้าวเย็นกับคนที่รอ"*
พันธมิตรหกชาติไลฟ์พร้อมกันคืนเดียว มอร์กาน่าพูดสั้นที่สุดแต่ถูกแชร์มากที่สุด: "ฉันเป็นนักวางแผน—และแผนที่ดี ไม่เคยมีข้อบังคับว่า 'ห้ามออกจากโต๊ะ' ระวังเกมที่ไม่อยากให้คุณลุกไปเข้าห้องน้ำ"
ฝั่งกฎหมาย จ้าวเคออี๋เก็บแต้มสุดท้าย—สิบเอ็ดประเทศออกประกาศเตือนทางการ เจ็ดประเทศห้ามผู้เยาว์ร่วมอีเวนต์ สามประเทศบล็อกการเข้าถึงทั้งระบบ
แต่เมื่อนับยอดลงทะเบียนเทศกาลคืนสุดท้าย ตัวเลขก็ยังนิ่งอยู่ที่เดิม
สามร้อยล้านคน
"เราดึงออกมาได้หลายสิบล้าน" เคออี๋รายงาน เสียงเหนื่อยแต่ไม่แตก "แต่คนที่เหลือ...ความหวังหมื่นล้านชนะคำเตือนทุกฉบับ"
"งั้นก็ชัดแล้ว" หลินเฉินมองตัวเลขบนจอ "เราหยุดเทศกาลไม่ได้—เหลือทางเดียว: เข้าไปปิดมันจากข้างใน และพาทุกคนกลับบ้านให้ครบ"
---
คืนสุดท้ายก่อนเข้าสู่สองวันอันตราย หลินเฉินขอเวลาส่วนตัวสองชั่วโมง
ชั่วโมงแรก—โลกจริง โต๊ะข้าวต้มของแม่
แม่ไม่ถามว่าลูกชายกำลังจะทำอะไร ข่าวทุกช่องบอกนางพอแล้วว่าโลกกำลังจะเกิดอะไรใหญ่ และสัญชาตญาณแม่บอกส่วนที่ข่าวไม่รู้—ว่าลูกนางจะอยู่กลางเรื่องนั้น เหมือนทุกครั้ง
"เติมอีกชาม" นางตักโดยไม่ถาม "คนจะไปทำงานใหญ่ ต้องกินให้อิ่มก่อน—พ่อแกพูดไว้"
"แม่ครับ" หลินเฉินรับชาม "เสร็จงานนี้...ผมจะพาซูเหยามาคุยเรื่องฤกษ์แต่งงานจริงจังสักที"
มือแม่ชะงักไปครึ่งวินาที แล้วนางก็ยิ้ม—ยิ้มแบบที่เก็บไว้ใช้กับข่าวที่รอมานานที่สุด
"งั้นยิ่งต้องกลับมาให้ครบสามสิบสองเขี้ยว" นางว่า "รูปถ่ายวันแต่ง ยิ้มฟันหลอไม่ได้"
ชั่วโมงที่สอง—ในเกม เนินดอกไม้ขาว
เขายืนคนเดียวเหนือหมุดผนึก วางมือบนหินเย็น ไม่ได้เปิดช่องสื่อสาร แค่พูดกับคนที่เขารู้ว่าได้ยิน
"อีกสองวัน ข้าจะไปยืนหน้าประตูเทียมของพวกมัน" เขาเอ่ย "สัญญาสองข้อที่ให้ไว้ ข้าจำได้ทุกคำ—และข้อสาม ที่ข้าเพิ่มเอง: โลกที่ท่านแบกคำสาปปกป้องมาร้อยปี ข้าจะไม่ให้ใครปั้นคำสาปนั้นขายอีก"
ลมพัดผ่านเนิน ดอกไม้ขาวลู่เป็นคลื่น—และลึกลงไปใต้พิภพ เสียงทุ้มที่ไม่มีเงาหิวเจือปน ก็ตอบกลับมาสั้นๆ ผ่านความสั่นสะเทือนของหมุด
**【...ไปเถิด ทหาร】**
---
แล้ววันที่โลกรอคอยและหวาดกลัว ก็ขยับเข้ามาเหลือเพียงเอื้อม
หลินเฉินยืนบนกำแพงนครธุลีหนุนฟ้า ดวงตราขั้นสองเรืองบนอก ดาบขั้นห้าในมือ และทีมที่ยืนเรียงข้าง—ซูเหยา มู่ชิงเสว่ ไป๋ลู่ ถังอวิ้นเอ๋อร์ และจ้าวเคออี๋ที่ขึ้นมาจากวอร์รูมเป็นครั้งแรกในรอบเดือน
เบื้องหน้าพวกเขา ขอบฟ้าทิศใต้มีรอยไหม้สีเทาที่มองเห็นได้เฉพาะตาผู้จาร—กว้างกว่าเมื่อสี่สิบวันก่อนเกือบเท่าตัว
ขั้วหนึ่งของโลก—จ้านเสิน: บรรณารักษ์ ตัวล็อกจริง ผนึกราชามารที่มั่นคงขึ้น พันธมิตรหกชาติ สะพานรากที่ซ้อมจนคล่อง ความจริงที่ทยอยปลุกผู้คน และทีมที่กุญแจครบมือ
อีกขั้ว—EDEN: รากเทียม 91% นาฬิกานับถอยหลังบนฟ้ายี่สิบเมือง ทุนไร้ก้นบึ้ง สามร้อยล้านความหวังที่ถูกใช้เป็นเชื้อเพลิง และชายป่วยที่พร้อมพาทั้งหมดลงเหวไปด้วย เพื่อหนีความตายของตัวเอง
"สี่สิบวันเตรียมมา จบที่สองวันนี้" หลินเฉินเอ่ย "เทศกาลเปิดสวนจะเริ่มเช้ามะรืน—และเราจะอยู่ที่นั่น ทั้งสองโลก"
"พร้อมไหม" ซูเหยาถามคำถามประจำตัว
หลินเฉินมองทีมทีละคน—คนที่เคยเป็นคู่ปรับ คนที่เคยเป็นคนแปลกหน้า คนที่เคยเป็นแค่เพื่อนข้างห้อง—ตอนนี้ยืนเรียงกันบนกำแพงเดียว หน้าสงครามเดียวกัน
ชาติก่อน เขาเดินเข้าศึกสุดท้ายของชีวิตเพียงลำพัง และตายโดยไม่มีใครอยู่ข้างๆ
ชาตินี้ ประตูจะได้เห็นอะไรที่ต่างออกไป
"พร้อม" เขาตอบ "พร้อมแบบที่มีทุกคนยืนข้างกัน"
---
**— จบ Arc 5「เวทีโลก」—**
Sign in to comment
No comments yet.