ผ่านหมุดผนึก จิตสำนึกของหลินเฉินถูกดึงลงสู่ที่ที่ลึกที่สุดของโลกเสมือน—ไม่ใช่ถ้ำ ไม่ใช่คุก แต่เป็นความว่างสีดำสนิทที่หนักราวก้นมหาสมุทร
และกลางความว่างนั้น ราชามารถูกตรึงอยู่
ไม่ใช่ร่างอสูรอย่างที่จินตนาการ—สิ่งที่หลินเฉินเห็น คือร่างมนุษย์ ร่างของแม่ทัพในชุดเกราะโบราณ ถูกโซ่แสงนับล้านเส้นรัดทุกตารางนิ้ว และจากร่างนั้น มี "บางอย่าง" พยายามดันออกมาตลอดเวลา—เงาดำที่ไม่มีรูปร่าง บิดเบี้ยว หิวกระหาย พยายามสวมร่างแม่ทัพให้สนิทกว่าเดิม
ทหาร กับสิ่งที่สวมเขาอยู่
ร้อยปีของการจมน้ำ ถูกบีบให้เห็นในภาพเดียว
**【เจ้าเห็นแล้วสินะ】** เสียงดังขึ้น—และหลินเฉินแยกออกทันที ว่ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงทุ้มของแม่ทัพ กับเสียงกระซิบหิวของเงา **【ร้อยปี...ข้าสู้กับมันทุกวินาที ไม่ให้มันกลืนข้าสนิท—เพราะถ้าข้าหายไป มันจะได้ร่างที่สมบูรณ์ แล้วผนึกของฮุ่ยเยวี่ยจะแตก】**
**【ข้าไม่ได้ถูกขังเพื่อปกป้องโลกจากข้า ผู้กลับมา...ข้าถูกขังเพื่อปกป้องโลกจาก **สิ่งที่อยู่ในข้า**】**
หลินเฉินคุกเข่าลงตรงหน้าแม่ทัพที่ถูกตรึง—ตามคำของเหยียนซิ่น คุยกับทหาร ไม่ใช่มาร
"ข้ามาจากเหยียนซิ่น" เขาเอ่ย และเห็นดวงตาแม่ทัพสะดุ้งทันที "มันยังจำคำสาบานวันเข้าทัพได้ทุกคำ และมันรอวันที่ท่านได้ปลดประจำการอย่างสมเกียรติ"
**【...เหยียนซิ่น...】** เสียงแม่ทัพแตกพร่า โซ่แสงสั่นไหว **【มันยังอยู่...มันเลือกข้างมนุษย์สำเร็จ...ดี...ดีจริงๆ...】** **【อย่างน้อยลูกน้องข้าหนึ่งตน...ได้เป็นอิสระ】**
"ข้ามาบอกเรื่องที่ท่านต้องรู้" หลินเฉินเริ่มเล่า "มีมนุษย์คนหนึ่งกำลังจะเปิดประตู—"
คำว่า "ประตู" หลุดจากปากไม่ทันจบ ความว่างทั้งหมดก็เปลี่ยนไป
เงาดำบนร่างแม่ทัพพองตัวขึ้นเงียบๆ—มันไม่ได้ฟังเรื่องเล่า มันได้กลิ่นบางอย่างบนตัวผู้มาเยือน กลิ่นของตราเงินที่ประตูประทับไว้ กลิ่นของ "สมบัติที่ถูกจองแล้ว" เดินมาส่งถึงปากของมันเอง
【สัมผัสมาร·ไกล】กรีดสัญญาณเตือนแหลมที่สุดที่เคยส่ง: กลิ่นรอบความว่างเปลี่ยนจากความระแวง—เป็น **ความหิว**
**【ของของประตู...】** เสียงที่สองที่ซ้อนอยู่ใต้เสียงแม่ทัพ ดังชัดขึ้นเป็นครั้งแรก เปียกและเย็น **【เดินลงมาเอง...ใกล้อีกนิด...ผู้กลับมา...】**
【ถอย!】เสียงเหยียนซิ่นระเบิดผ่านดาบ【กลิ่นนั้น—ทหารกำลังจะหลับ! ถอยเดี๋ยวนี้!】
บนเนินดอกไม้ขาว วงอักขระสั่นเป็นคลื่น แสงจันทราของไป๋ลู่วูบไหวเหมือนเทียนต้านพายุ เฒ่าฉือคำรามสั่งตัดการเชื่อมต่อ มือซูเหยากำชายเสื้อหลินเฉินแน่นจนซีด—ร่างเขาที่นั่งสมาธิอยู่กลางวง เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดเต็มขมับ
ในความว่าง โซ่แสงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เงาดำเลื้อยขึ้นคลุมหน้าแม่ทัพทีละนิ้ว และความหิวก็บีบเข้ามาทุกทิศ หนักราวมหาสมุทรทั้งใบกำลังหุบปาก
หลินเฉินไม่ถอย
เขาไม่ชักดาบด้วยซ้ำ—แค่คุกเข่าอยู่ตรงเดิม นิ่งอยู่ในความหิวที่ไล่เลียรอบตัว
"ถ้าข้าถอยตอนนี้" เขาเอ่ยเสียงต่ำ ผ่านช่องสื่อสารให้ทุกคนข้างบนได้ยิน "ทหารที่สู้มาร้อยปี จะรู้ว่าแม้แต่คนที่ลงมาหา ก็ทิ้งเขาไว้กับมันอีกครั้ง—ข้าอยู่ต่อ"
"และข้าไม่ได้พูดกับแก" เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาดำที่เลื้อยคลุมร่างแม่ทัพ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคม "ข้าพูดกับ **ทหารที่แกสวมอยู่**—ท่านแม่ทัพ! เหยียนซิ่นยังจำคำสาบานวันเข้าทัพได้ทุกคำ! แล้วท่านล่ะ—จำได้ไหมว่าสาบานไว้กับใคร!"
เงาดำชะงัก
โซ่แสงตึงสุดขีด—แล้วมือที่ถูกตรึงของแม่ทัพก็กำหมัดแน่น เงาดำถูก **ดันกลับ** ลงทีละนิ้ว ราวคนจมที่ตะกายขึ้นผิวน้ำด้วยแรงเฮือกสุดท้าย
**【...อภัยให้ข้า ผู้กลับมา】** เสียงทุ้มของแม่ทัพกลับมา หอบ เหนื่อย แต่เป็นเสียงเดียว **【ร้อยปี...มันยังหิวไม่เคยอิ่ม...พูดต่อเถอะ ตราบที่ข้ายังตื่น】**
ข้างบน เหยียนซิ่นถอนหายใจยาวที่สุดในรอบร้อยปี เฒ่าฉือลดมือจากวงอักขระ และซูเหยาค่อยๆ คลายกำมือ—แต่ไม่ปล่อยชายเสื้อ
หลินเฉินเล่าต่อจนจบ—คาลเดอร์ รากเทียม มารปั้น เทศกาลเปิดสวน และประตูเทียมที่กำลังจะเปิดค้าง
และขณะที่เขาเล่า กลิ่นรอบราชามารก็เปลี่ยนอีกครั้ง—【สัมผัสมาร·ไกล】ส่งสัญญาณเตือน: คราวนี้ไม่ใช่ความหิว
ความโกรธ
**【พวกมัน...ปั้นมาร?】** เสียงแม่ทัพดังขึ้น โซ่แสงตึงเปรี๊ยะ และเงาในตัวเขากลับ **หด** ลงเองโดยไม่ต้องมีใครดัน—เพราะความโกรธของทหาร กลบความหิวของมันได้สนิทยิ่งกว่าแรงต้านใดๆ **【พวกมันเอาความทรมานของข้า...ของพี่น้องข้าที่ตายในสงคราม...ไปผลิตซ้ำเพื่อขายเกม?】**
**【การเป็นมาร ไม่ใช่อาวุธ มันคือ **คำสาป**—คำสาปที่ข้าแบกแทนทั้งโลกมาร้อยปี เพื่อไม่ให้ใครต้องแบกอีก】**
**【และพวกมันกำลังจะปั้นคำสาปนี้...ให้คนสองร้อยล้าน】**
ความว่างทั้งหมดสั่นสะเทือนด้วยความโกรธของแม่ทัพ
หลินเฉินรู้ว่าถึงจังหวะแล้ว
"ข้าต้องการสองอย่างจากท่าน เพื่อหยุดมัน" เขาเอ่ยตรง "หนึ่ง—เศษหัวใจของท่าน เพื่อปลดผนึกดาบของข้าถึงขั้นสุดท้าย ดาบที่เกิดมาเพื่อสังหารมาร...จะได้แข็งแรงพอยืนหน้าประตู โดยไม่ถูกใช้เป็นกุญแจ"
"และสอง" เสียงเขาเบาลง "วันที่ทุกอย่างจบ—ถ้าจำเป็น—ข้าขอสัญญาว่าจะ **ฆ่าท่านให้สนิท** ปลดท่านออกจากสิ่งที่สวมท่านอยู่ ให้ทหารคนนั้นได้ปลดประจำการ ก่อนที่ประตูจะได้ใช้ร่างท่าน"
ความว่างเงียบสนิท
แม่ทัพที่ถูกตรึงมองเด็กข้ามเวลาที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า—คนแรกในร้อยปี ที่ลงมายืนในน้ำที่เขาจมอยู่
**【เศษหัวใจ...ข้าให้ได้】** เสียงทุ้มต่ำ **【มันจะทำให้ข้าอ่อนแรงลง ผนึกมั่นขึ้น—ดีต่อทุกฝ่าย】**
**【แต่ข้อสอง...】** ดวงตาแม่ทัพจ้องเขา และในนั้น หลินเฉินเห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจตัวเองแน่น—ความโล่งอก ของคนที่รอคำสัญญานี้มาร้อยปี **【เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังสัญญาอะไร ผู้กลับมา—เจ้าสัญญาจะ "ฆ่า" สิ่งที่ทั้งโลกเรียกว่าบอสใหญ่ ศัตรูที่น่ากลัวที่สุด】**
**【แต่สำหรับข้า...เจ้ากำลังสัญญาจะ "ปล่อย" ข้า】**
**【ร้อยปีที่ข้ารอใครสักคนที่มองข้าเป็น **ทหารที่ควรได้พัก** ไม่ใช่ **มารที่ต้องขัง**—และวันนี้ เด็กข้ามเวลากับดาบของฉืออิ่ง ก็เดินลงมาให้คำสัญญานั้น】**
ร่างแม่ทัพยกมือที่ถูกโซ่รัด กดลงกลางอกตัวเอง แล้วดึงเศษผลึกสีแดงเข้มออกมา—เต้นเป็นจังหวะ หนักด้วยความทรงจำร้อยปีของสงครามและการจมน้ำ
**【รับไปเถอะ ผู้สืบทอดของฉืออิ่ง】** เขายื่นมันผ่านช่องผนึก **【และจำคำข้าไว้—วันที่เจ้ายืนหน้าประตู เจ้าจะได้ยินมันเสนอทุกอย่าง เหมือนที่มันเสนอข้าร้อยปีก่อน เหมือนที่มันเสนอคาลเดอร์】**
**【ตอนนั้น จงนึกถึงข้า—ทหารที่ฟังเสียงประตูแล้วเสียทุกอย่าง】**
**【แล้ว **อย่าฟัง**】**
เศษหัวใจราชามารตกลงในมือหลินเฉิน อุ่น หนัก และเศร้า
【ได้รับ:【หัวใจราชามาร (เศษ)】— วัตถุพิธีระดับสูงสุด】
【เงื่อนไขปลดผนึกขั้นห้า: ครบ】
---
หลินเฉินลุกขึ้น ค้อมหัวให้แม่ทัพที่ถูกตรึงแบบที่ทหารคำนับนายพล
"ขอบคุณครับ" เขาเอ่ย "และข้าสัญญา—ทั้งสองข้อ"
ก่อนช่องสื่อสารปิด เสียงสุดท้ายของแม่ทัพก็แว่วตามมา—และเป็นครั้งแรกที่ในนั้นไม่มีเงาหิวซ้อนอยู่ มีแต่เสียงมนุษย์ล้วนๆ เหนื่อยล้า แต่สงบ
**【ไปเถอะ...และบอกฉืออิ่งด้วย—ดาบที่เขาตีจากความผิดพลาดของตัวเอง...กลายเป็นดาบที่จะให้ข้าได้พักในที่สุด】**
**【ฝีมือเขา...ไม่เคยห่วยเลย ตาเฒ่าดื้อนั่น】**
Sign in to comment
No comments yet.