156: คำเชิญเข้าสวน

คำเชิญเข้าสวนถูกถกเถียงในวอร์รูมนานกว่าทุกการตัดสินใจ

"กับดักชัดๆ" พี่สือคัดค้านแบบทหาร "เข้าเกมของมัน ในเซิร์ฟของมัน ที่มันคุมทุกตัวแปร—ถ้ามันสแกนซิงก์ท่านประธานตอนดำดิ่ง เราจะทำอะไรไม่ได้เลย"

"แต่ถ้าไม่ไป เราพลาดโอกาสเดียวที่จะได้เจอตัวจริงของศัตรู" มู่ชิงเสว่แย้ง "สามปีเราสู้กับเงา—เครเมอร์ ตระกูลเย่ บอท มารเทียม ทั้งหมดคือมือ ไม่ใช่หัว หัวมันชื่อคาลเดอร์ และนี่คือครั้งแรกที่มันยอมโผล่หน้า"

"ความเสี่ยงสมเหตุสมผลไหม นั่นคือคำถาม" จ้าวเคออี๋สรุป

หลินเฉินฟังทุกฝ่าย แล้วหันไปทางดวงตราผู้จารฯ

"บรรณารักษ์—ถ้าข้าเข้า EDEN จะปกป้องข้าได้ไหม เหมือนที่ปกป้องในจ้านเสิน"

【...ไม่เต็มที่】เด็กหญิงตอบตามจริง【EDEN ไม่ใช่โลกของข้า ข้าเข้าได้แค่ "ขอบ" ของมัน—เหมือนยืนนอกรั้วบ้านคนอื่น ถ้าเจ้าตกอยู่ในอันตรายใจกลางสวน ข้าเอื้อมไปได้ครึ่งทาง】

【แต่...】ดวงแสงสั่นไหว【ข้ารับรู้บางอย่างจากขอบนั้น ผู้กลับมา—คาลเดอร์ ชายที่เรียกเจ้าไปพบ เขาไม่ได้ตั้งกับดัก เขา **กำลังจะตาย** และคนที่กำลังจะตาย...มักพูดความจริงมากกว่าที่ฉลาด】

หลินเฉินนิ่งไปครู่ แล้วตัดสินใจ

"ไป—แต่ไปแบบของเรา" เขาเปิดกระดาน "หนึ่ง—ข้าไม่เข้าคนเดียว ดำดิ่งพร้อมกันทั้งทีม เหยียนซิ่นสแตนด์บายที่ขอบเกมผ่านสายของบรรณารักษ์ สอง—ตัวบันทึกของอาจารย์เผิงเวอร์ชันอัปเกรด ติดตัวทุกคน ถ้ามันสแกน เราบันทึก เหมือนวันรอบชิงประเทศ สาม—กู้เหวินซีคุมร่างจริงเราในศูนย์เวชศาสตร์ มีสิทธิ์ดึงปลั๊กทุกเมื่อ"

"และข้อสี่—สำคัญสุด" เขามองทีม "เราไม่ได้ไปเจรจา ไม่ได้ไปต่อรอง เราไปฟัง—ฟังให้ออกว่าหัวของศัตรู กลัวอะไรถึงสร้างทั้งหมดนี้ เพราะคนที่เข้าใจความกลัวของศัตรู ชนะก่อนรบ"

---

วันนัด ศูนย์เวชศาสตร์อีสปอร์ตเฉินเทียน ห้องดำดิ่งพิเศษ

ทีมห้าคนนอนในแคปซูลที่อาจารย์เผิงดัดแปลงเอง ทุกสายต่อกับระบบเฝ้าระวังของกู้เหวินซี ดวงตราผู้จารฯ เรืองแสงอ่อนบนอกแต่ละคน—สะพานเชื่อมบรรณารักษ์ที่ปลายสุดเอื้อม

"กฎข้อเดียว" กู้เหวินซียืนคุมแผงควบคุม น้ำเสียงหมอที่ไม่ยอมให้ใครเถียง "ค่าซิงก์ใครแตะเส้นแดง ฉันดึงทั้งทีมขึ้นทันที ไม่ต้องขออนุญาต ไม่ต้องถามว่าคุยจบยัง—ชีวิตมาก่อนข้อมูลเสมอ"

"รับครับหมอ" หลินเฉินตอบ แล้วฝาแคปซูลปิดลง

【เชื่อมต่อ EDEN — ประตูส่วนตัว】

โลกของสวนเปิดออก และทุกคนก็เข้าใจทันทีว่าทำไมมันถึงดูดคนได้สองร้อยล้าน

มันงดงามจนเจ็บ

ทุ่งดอกไม้สีทองสุดสายตา ท้องฟ้าที่มีพระอาทิตย์สองดวงสาดแสงนวล แม่น้ำที่ไหลขึ้นภูเขาได้ สถาปัตยกรรมที่ลอยอยู่กลางอากาศราวความฝัน—เสรีภาพสมบูรณ์ที่จ้านเสินไม่เคยให้ และไม่มีวันให้

แต่ยิ่งสวย ทีมยิ่งรู้สึกถึงสิ่งที่ขาด

"เงียบ" ไป๋ลู่เอ่ยเบาๆ มงกุฎเต็มดวงหรี่ลงผิดปกติ "ไม่ใช่เงียบแบบไม่มีเสียง—เงียบแบบ **ไม่มีวิญญาณ** จ้านเสินมีบรรณารักษ์ มีเฒ่าฉือ มีเหยียนซิ่น มี NPC ที่มีตำนาน...ที่นี่มีแต่ความสวยที่ไม่มีใครอยู่ข้างหลัง"

"เหมือนสวนที่จัดดอกไม้สวยที่สุดในโลก" ซูเหยาเสริม "แต่ไม่มีคนสวน—มีแต่เครื่องรดน้ำอัตโนมัติ"

ทุ่งดอกไม้ทองเบื้องหน้าแหวกออก ทางเดินหินขาวทอดสู่ศาลากลางทุ่ง และในศาลานั้น มีร่างหนึ่งยืนรออยู่

ไม่ใช่ชายชราในรถเข็น

ชายหนุ่มร่างสูง สง่างาม ในชุดสีขาวเรียบหรู ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาในวัยสามสิบ ดวงตาที่เปี่ยมพลังและความฝัน—ร่างที่คาลเดอร์ "อยากเป็น" ก่อนที่เสียงหลังประตูจะเริ่มกัดกินร่างจริงของเขาให้ทรุดโทรมลงในรถเข็น

อวตารของคาลเดอร์ ในสวนที่เขาสร้างเพื่อหนีร่างกายตัวเอง

"ในที่สุด" เขาเอ่ย เสียงในเกมใส กังวาน ไร้ร่องรอยความป่วยไข้ "เด็กที่ประตูเลือก...มาถึงสวนของข้าจนได้"

"ขอบใจที่มา หลินเฉิน" อวตารหนุ่มผายมือเชิญ "นั่งสิ—เรามีเรื่องต้องคุยกันมาก และข้า..."

รอยยิ้มของเขาจางลงนิดหนึ่ง เผยความจริงใต้ความงาม

"...ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว"