155: คืนชิงตัว

พี่สืออ่านเกาะเหมือนอ่านใบหน้าคน—และเกาะ EDEN คืนนี้มีสีหน้าแบบที่เขาไม่ชอบที่สุด: สีหน้าของคนที่ยิ้ม ทั้งที่กำลังนับลมหายใจใครบางคนอยู่ในใจ

"ไฟลาดตระเวนเพิ่มสองเท่า โดรนขึ้นถี่ขึ้น ท่าเรือหลักติดสแกนเนอร์ใหม่บ่ายนี้" เขาเอ่ยจากสะพานเรือแม่ที่ลอยลำห่างเกาะสิบสองไมล์ "พวกมันรู้ว่ามีหนูอยู่ในบ้าน แต่ยังไม่รู้ตัวไหน—และคนล่าหนูที่กำลังโมโห มักลืมดูหน้าต่างบานเล็กเสมอ"

เขาเคาะขอบตะวันตกของแผนที่—ก่อนสามเรือนซื้อเกาะนี้ มันเคยเป็นหมู่บ้านประมง ท่าเรือเก่ายังอยู่ ไม่มีกล้อง ไม่มีสแกนเนอร์ มีแต่ปูกับนกนางนวล

"หน้าต่างบานเล็กของเราคืนนี้"

ในวอร์รูมข้ามทะเล แผนถูกทวนรอบสุดท้าย—สามชั้น: เจียงเฟยฝังโปรไฟล์ครอบครัวปลอมไว้ล่อระบบไล่ตรวจ / เส้นทางจริงคือท่อระบายน้ำฝนของหมู่บ้านเดิมที่เก่ากว่าแผนผังทุกฉบับของ EDEN ทะลุถึงท่าเรือเก่า / และจังหวะลงมือ: ตีสามสิบห้า เกาะทดสอบพลุเทศกาลเปิดสวนสิบสองนาที—เสียง แสง และสายตาทุกคู่จะหันขึ้นฟ้า

คืนนี้หลินเฉินไม่ใช่ผู้บัญชาการ พี่สือคือผู้บัญชาการ เขาเป็นแค่คนเฝ้าวิทยุ—จึงสั่งได้แค่ข้อเดียว

"พี่สือ—ของที่ต้องถึงบ้านคืนนี้ นับรวมพี่กับลูกทีมทุกคนด้วย นั่นคือคำสั่ง"

เสียงหัวเราะสั้นๆ ลอดสัญญาณรบกวนมา "...รับทราบครับ ท่านประธาน"

---

ตีหนึ่ง บ้านพักพนักงานบนเนินกลางเกาะ

วิศวกรปิดไฟห้องนั่งเล่นเป็นครั้งสุดท้าย มือสั่นจนภรรยาต้องช่วยรูดซิปเป้ ชีวิตทั้งชีวิตถูกย่อเหลือกระเป๋าสามใบ

เด็กหญิงเจ็ดขวบยืนกอดตุ๊กตาวาฬกลางห้องที่เธอโตมา

"หนูขอบอกลาห้องก่อนค่ะ"

แม่จะดึงมือ แต่พี่สือ—ที่เข้าประจำจุดก่อนเวลาสองชั่วโมงตามตำรา—ยกมือห้าม

"ให้หนูลาเถอะครับ เด็กที่ได้บอกลา จะไม่ร้องไห้กลางทาง"

เด็กหญิงแตะผนัง แตะขอบหน้าต่าง แตะเตียง แล้วหันมาพยักหน้า—ตาแดง แต่ไม่มีน้ำตา

"ทีนี้ฟังกฎของเกมนะ" พี่สือย่อตัวลงระดับสายตาเธอ "คืนนี้เราเล่นซ่อนแอบของจริง ลุงบีบมือหนึ่งที—หยุดเดิน สองที—นั่งลง และไม่ว่าเกิดอะไร ห้ามปล่อยมือลุง"

"ถ้าหนูชนะ มีรางวัลไหมคะ"

"มี" เขาตอบโดยไม่ลังเล "ทะเลที่กว้างที่สุดในชีวิต—แบบไม่มีรั้วของใครกั้นสายตา"

---

ท่อระบายน้ำเก่ามีกลิ่นเกลือ ตะไคร่ และเวลาที่ EDEN ลบไม่สำเร็จ

สามชีวิตกับเกราะหินสี่นายเคลื่อนเป็นแถวเดียวในความมืด เสียงบู๊ตลาดตระเวนผ่านฝาตะแกรงเหนือหัวสองครั้ง ทั้งสองครั้งมือเล็กๆ ถูกบีบหนึ่งที และทั้งสองครั้งเด็กหญิงนิ่งราวรูปปั้น—นิ่งกว่าผู้ใหญ่บางคนในขบวน

ตีสามสิบห้า พลุดอกแรกระเบิดเหนือเกาะ แสงทองสาดผ่านตะแกรง เสียงกลบทุกฝีเท้า ขบวนเร่งเป็นสองเท่า—ทะลุปากท่อสู่ท่าเรือเก่า สะพานไม้ผุทอดสู่น้ำดำ เรือยางสองลำจอดพรางใต้เงา

"เรือหนึ่งรับแม่ลูก เรือสองรับพ่อ สามนาที ขึ้นครบ ออกพร้อม—"

วิทยุแตกเสียงเจียงเฟยกลางประโยค

*"หยุด! เรือตรวจการณ์หนึ่งลำแยกจากแนวลาดตระเวน เลียบฝั่งตะวันตก ถึงท่าเรือเก่าในสี่นาที—พวกมันสุ่มเพิ่มจุดตรวจเพราะการไล่หาคนรั่ว"*

สี่นาที—เรือยางออกไม่พ้นแนวสายตา ถอยกลับท่อก็ไม่ทัน

พี่สือกวาดตารอบหนึ่ง แล้วชี้เรือประมงไม้ผุที่ผูกทิ้งข้างสะพาน

"ทุกคนลงใต้ดาดฟ้า คลุมอวน" เขาถอดแจ็กเก็ตช่าง คว้าขวดเหล้าเปล่า เทน้ำทะเลใส่ "ผมจะเป็นคนเมาหนึ่งคน ที่เลือกที่นั่งผิดคืน"

---

เรือตรวจการณ์เทียบท่าตรงเวลาที่เจียงเฟยคำนวณเป๊ะ สปอตไลต์กวาดผ่านสะพานไม้ แล้วค้างบนชายร่างใหญ่ที่นั่งห้อยขาปลายสะพาน ขวดเหล้าในมือ เพลงเก่าครางในคอ

"เขตหวงห้าม—แสดงบัตรพนักงาน"

"บัตรเหรอ..." พี่สือควานกระเป๋าช้าๆ แบบคนเมา ยื่นบัตรช่างซ่อมบำรุง—ของจริง ที่เจียงเฟยฝังในระบบมาเจ็ดวัน "กะเช้าซ่อมท่อ กะดึกซ่อมใจน่ะพวก"

เครื่องสแกนขึ้นเขียว แต่ตาเจ้าหน้าที่ยังกวาดไปทางเรือไม้

"เรือลำนั้น—"

วินาทีนั้น สิ่งที่ไม่มีใครซ้อมก็เกิดขึ้น: ตุ๊กตาวาฬกลิ้งหลุดจากช่องข้างกราบเรือ ตกบนสะพานไม้ ดังแปะ

ลำแสงไฟฉายเหวี่ยงตาม—หัวใจของวอร์รูมทั้งห้องที่ฟังอยู่ข้ามทะเล หยุดเต้นพร้อมกัน

พี่สือไม่หยุดสักครึ่งจังหวะ เขาเอื้อมเก็บตุ๊กตาด้วยท่ารำคาญของคนเมา ปัดทราย ยัดใส่อกเสื้อ

"ของหลานข้า ทิ้งไว้ตั้งแต่หน้าร้อน...เดี๋ยวนี้มันไม่เอาวาฬแล้วโว้ย เล่นแต่เกมสวนอะไรนั่นของพวกเอ็ง"

เจ้าหน้าที่สองนายมองหน้ากัน—และตรงตามโพรไฟล์จิตวิทยาที่เจียงเฟยเขียนไว้: องค์กรที่กำลังไล่ล่าวิศวกรคนรั่ว ไม่มีเวลาให้คนเมากับตุ๊กตาเด็ก

วิทยุพวกมันดังพอดี—โดรนสองลำชนกันเหนือฝั่งตะวันออก ไพ่ฉุกเฉิน "ตารางบินทับซ้อน" ที่เจียงเฟยเตรียมไว้ เจ้าหน้าที่สบถ กระโดดขึ้นเรือ สปอตไลต์เหวี่ยงจากไป

สี่นาทีเต็มหลังจากนั้น วิทยุวอร์รูมเงียบสนิท ไม่มีใครหายใจเต็มปอด—หลินเฉินนับวินาทีในใจถึงสองร้อยสี่สิบ กู้เหวินซีถือแก้วกาแฟที่ไม่ได้ยกดื่ม เคออี๋กำปากกาจนข้อนิ้วขาว

แล้วเสียงทุ้มก็กลับมา เรียบเหมือนรายงานสภาพอากาศ

*"เรือออกแล้ว สินค้าสามชิ้น สภาพดี — ขอเบิกงบหนึ่งรายการครับ: ตุ๊กตาวาฬหนึ่งตัว ผมสัญญากับเจ้าของไว้ว่าจะคืนพร้อมทะเลที่กว้างกว่าเดิม"*

วอร์รูมทั้งห้องหัวเราะทั้งน้ำตา

---

เรือยางสมทบเรือประมงน้ำลึกของเคออี๋ตอนตีห้า เมื่อขอบฟ้าสาง เกาะ EDEN เหลือเป็นเงาจางบนเส้นน้ำ

พี่สือนั่งท้ายเรือ มองวิศวกรกอดลูกสาวกลางลำ และเด็กหญิงที่เพิ่งชนะเกมซ่อนแอบของจริง ก็ถามพ่อด้วยภาษาที่เธอเข้าใจ

*"พ่อคะ เราจะได้เล่นเกมที่พ่อทำอีกไหม"*

*"พ่อจะทำเกมใหม่ให้ลูกเล่น ลูกรัก—เกมที่พ่อจะไม่ต้องปิดประตูห้องไหนเลยสักห้อง"*

พี่สือเปิดบันทึกภารกิจ พิมพ์ตามแบบฟอร์ม: *ภารกิจสำเร็จ ไม่มีการปะทะ ไม่มีผู้บาดเจ็บ*—แล้วนึกถึงคืนที่เขาแบกชายผอมๆ ชื่อเจียงเฟยออกจากเงื้อมมือโครนอส คืนนี้ชายคนเดียวกันนั่งในห้องไร้หน้าต่าง ขยับหมากทุกตัวบนเกาะเพื่อพาครอบครัวคนแปลกหน้าออกมา แม่นทุกจังหวะราวกับรู้ว่าการถูกไล่ล่ารู้สึกยังไง

เพราะเขารู้จริงๆ

พี่สือพิมพ์เพิ่มหนึ่งบรรทัดนอกแบบฟอร์ม เป็นครั้งแรกในประวัติการทำงาน

*หมายเหตุ: คนที่เราเคยช่วยไว้ กลับมาช่วยคนอื่นต่อ — งานแบบนี้ ทำแล้วดอกเบี้ยงาม*

---

เช้านั้น หลินเฉินดูภาพจากเรือจนจบ แล้วเปิดสมุดกระดาษเล่มเดิม เขียนเพิ่มในหน้า "สิ่งที่ห้ามลืม"

*คนสวนคนนี้—เลือกเป็นมนุษย์โดยไม่รู้ว่ามีใครรับ / โลกที่เราสู้เพื่อ คือโลกที่คนแบบนี้กล้าส่งจดหมาย โดยรู้ว่าจะมีคนรับเสมอ*

หลักฐานครบมือ พยานคนในปลอดภัย—เหลือคำถามเดียว: เปิดยังไง

คำตอบมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมง—จากเบอร์ที่เขาไม่ได้คาด

ผู้ส่ง: เครเมอร์

*"คุณหลิน — ท่านผู้อำนวยการของผมอยากพบคุณ ครั้งเดียว ก่อนเทศกาลเปิดสวน สถานที่: ในสวน ค่ะ EDEN เปิดประตูส่วนตัวรอคุณแล้ว"*

*"ไม่มีกับดัก ไม่มีเงื่อนไข — เพียงการสนทนา ระหว่างคนสองคนที่ต่างรู้เรื่องประตู มากกว่าใครในโลก"*

*"ท่านบอกว่า: 'ก่อนทรายในนาฬิกาหมด ข้าอยากคุยกับเด็กที่ประตูเลือก ด้วยตัวเอง'"*

หลินเฉินอ่านสามรอบ และสิ่งที่ทำให้หลังเขาเย็นวาบ ไม่ใช่เนื้อความ—มันคือเวลาส่ง: หนึ่งชั่วโมงสิบสองนาที หลังเรือประมงเทียบท่าประเทศที่สามพอดี

ไม่มีคำถามถึงวิศวกร ไม่มีคำขู่ ไม่มีแม้แต่การยอมรับว่ารู้—แค่คำเชิญสุภาพ ที่จังหวะการส่งพูดแทนทุกอย่าง

"มันรู้ตั้งแต่แรก" เจียงเฟยเอ่ยช้าๆ ในลิงก์ "รู้...แล้วปล่อยให้เราพาเขาออกไปต่อหน้าต่อตา"

"เพราะคนที่ไม่ไล่ล่าพยาน" หลินเฉินวางแท็บเล็ต มองขอบฟ้าทิศใต้ "คือคนที่มั่นใจว่า ไม่มีพยานคนไหนหยุดสิ่งที่เขากำลังจะทำได้อีกแล้ว"

ทรายในนาฬิกาของคาลเดอร์ ใกล้หมดกว่าที่ทุกคนคิด