15: หนึ่งดาบ ห้าสิบศพ ล้านสายตา

คนแรกที่ถึงตัวหลินเฉิน คือนักฆ่าสายลอบโจมตีที่วาร์ปมาจากเงาด้านหลัง

เขาตายเป็นคนแรก

ซื่อโม่สวนหลังโดยที่เจ้าของดาบไม่แม้แต่หันไปมอง—ตำแหน่งลอบโจมตีมาตรฐานของนักฆ่าสายนี้ มีอยู่สามจุด และทั้งสามจุดถูกจดจำมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว

ร่างแรกสลายเป็นแสง สงครามจึงเริ่ม

"ล้อมมันไว้! สายเวทตีไกล โล่ประกบหน้า!"

ต้องยอมรับว่าพยัคฆ์เฒ่าจัดทัพไม่เลว—แท้งค์หกคนตั้งกำแพงโล่ นักเวทสิบสองคนร่ายอยู่แนวหลัง นักธนูบนผากดลงมา ที่เหลือไล่ประชิด ตำราการล่าเดี่ยวฉบับสมบูรณ์

ใช้กับเทพคนอื่นอาจได้ผล

แต่หลินเฉินไม่รับศึกตามตำราใคร

เขาพุ่งเข้าหา **กำแพงโล่** ฝ่ายเดียวที่ใครก็คิดว่าโง่ที่สุด ก้าวเงาวาร์ปทะลุช่องว่างระหว่างโล่สองบาน—ช่องกว้างศอกเดียวที่เกิดขึ้นเมื่อแท้งค์ยกโล่รับท่ากระโดด ซึ่งพวกเขายกพร้อมกันเพราะถูกฝึกมาแบบเดียวกัน

แล้วเขาก็อยู่ *หลัง* แนวโล่ ต่อหน้านักเวทสิบสองคนที่กำลังร่ายค้าง

"ตัดธุลี·สิบทบ"

แสงดาบดำกวาดครึ่งวงกลม

นักเวทสิบสองร่างสลายพร้อมกันราวฟองสบู่ คำร่ายที่ค้างอยู่กลายเป็นเสียงกรีดร้องสุดท้าย

ทั้งสมรภูมิชะงักไปครึ่งวินาที

ครึ่งวินาทีที่แพงที่สุดในชีวิตพวกเขา—เพราะในครึ่งวินาทีนั้น เงาดำพุ่งทะลุแนวหลังที่แตกกระเจิง เก็บนักธนูบนผาด้วยก้าวเงาสามจังหวะ ราวยมทูตไล่จดบัญชี

ยอดผู้ชมสตรีม: 1,200,000

แชทหยุดไหลไปครู่หนึ่ง เพราะคนดูลืมพิมพ์

ถังอวิ้นเอ๋อร์ยืนแข็งทื่อ มือบังปากตัวเอง โดรนกล้องที่เธอบังคับด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ เก็บภาพทุกเฟรมของสิ่งที่ต่อมาถูกเรียกว่า **「ศึกหุบเขาประกายหิน」**

ภาพชายชุดทองคนเดียว เดินผ่ากองทัพห้าสิบ เหมือนเดินผ่านทุ่งหญ้า

สามนาทีสิบเจ็ดวินาที

ร่างสุดท้ายที่เหลือยืนอยู่กลางหุบเขา คือพยัคฆ์เฒ่า

"อย่า...อย่าเข้ามานะ!" หัวหน้ากิลด์ที่เคยรีดไถคนครึ่งภูมิภาค ถอยหลังจนติดผา มือสั่นจนดาบแทบหลุด "ข้า...พวกเราแค่รับงานมา! คนสั่งคือ—"

"เย่หาว" หลินเฉินเดินเข้าไปช้าๆ "ข้ารู้"

"แกรู้!? งั้น งั้นทำไมยังเดินเข้ากับดัก—"

"กับดัก?" หลินเฉินหยุดตรงหน้าเขา เอียงหัวนิดๆ "ใครบอกว่านี่กับดักของพวกแก"

พยัคฆ์เฒ่าตาเบิกโพลง มองโดรนกล้องที่ลอยเก็บภาพอยู่ มองยอดวิวหลักล้าน มองหลักฐานการซุ่มฆ่า การรับงาน การพาดพิงตระกูลเย่ ที่ตัวเองเพิ่งพ่นออกไปสดๆ ต่อหน้าคนทั้งประเทศ

"แก... แกวางแผนล่อพวกข้า..."

"เก่งขึ้นนะ คิดออกก่อนตาย" ดาบดำยกขึ้น "ฝากทักทายตลาดอุปกรณ์มือสองด้วย ของพวกแกทั้งกิลด์ กำลังจะไปอยู่ที่นั่น"

แสงดาบวาบสุดท้าย

【ติ๊ง! เจ้าได้รับฉายาประจำเซิร์ฟ:【หนึ่งต่อพัน】— ชนะการต่อสู้ 1 ต่อ 50+ เป็นคนแรกของเซิร์ฟ】

---

คืนนั้น อินเทอร์เน็ตทั้งประเทศมีเรื่องคุยเรื่องเดียว

คลิป「ศึกหุบเขาประกายหิน」ยอดวิวทะลุห้าสิบล้านในหกชั่วโมง ติดเทรนด์อันดับหนึ่งทุกแพลตฟอร์ม ช่องของถังอวิ้นเอ๋อร์กระโดดจากสามแสน เป็น **สี่ล้านผู้ติดตาม** ในคืนเดียว

แต่ระเบิดลูกจริงคือท่อนท้ายคลิป—คำสารภาพของพยัคฆ์เฒ่าที่ลากชื่อ "ตระกูลเย่" ออกมากลางอากาศ

**「พยัคฆ์ดำรับงานฆ่า ใครคือผู้ว่าจ้าง? คำว่า 'เย่' ที่หลุดมาหมายถึงใคร」**

**「เรียกร้อง GM สอบสวน! การจ้างล่าหัวผิดกฎเซิร์ฟชัดๆ」**

คฤหาสน์ตระกูลเย่ คืนเดียวกัน

เย่หาวนั่งนิ่งหน้าจอ ฝ่ามือที่วางบนโต๊ะค่อยๆ กำแน่นจนข้อขาว ทีมกฎหมายและทีมประชาสัมพันธ์ของตระกูลถูกปลุกกลางดึกทั้งชุด

"ลบคลิป ซื้อสื่อ กดเทรนด์ ตัดหางพยัคฆ์ดำ—ทำทุกอย่าง" เขาสั่งเสียงเรียบ ก่อนหันมามองรูปโปรไฟล์「เงาธุลี」บนจอ

นานมากที่เขาเพิ่งรู้สึกถึงสิ่งนี้—ความรู้สึกว่ากำลังสู้กับคนที่ "มองเห็นหมากของเขาล่วงหน้า"

"แกเป็นใครกันแน่..." เย่หาวหรี่ตา "ทำไมเหมือนแกรู้จักข้าดีนัก"

---

หุบเขาประกายหิน หลังศึกสงบ

ถังอวิ้นเอ๋อร์ปิดสตรีมด้วยมือสั่นๆ แล้วหันมามองชายหนุ่มที่นั่งเช็ดดาบอยู่บนก้อนหิน

"ท่านเทพ" เธอกลืนน้ำลาย "เอ๋อร์ขอถามตรงๆ ข้อเดียว... ที่ให้เอ๋อร์ตามถ่ายวันนี้ ท่านตั้งใจตั้งแต่แรกใช่ไหม"

หลินเฉินเงยหน้าขึ้น

แววตาหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่สตรีมเมอร์จอมตื๊อขี้เล่นแบบเมื่อเช้าอีกแล้ว มันคือแววตาของคนทำสื่อที่เพิ่งตระหนักว่าตัวเองถูกใช้เป็นหมาก—แต่แทนที่จะโกรธ กลับ...ตื่นเต้น

"ใช่" เขาตอบตรงๆ

"ทำไมถึงเลือกเอ๋อร์"

"เพราะเจ้าเป็นสื่อไม่กี่คนที่ยังไม่ได้อยู่ในกระเป๋าใคร" หลินเฉินเก็บดาบเข้าฝัก "และอีกหน่อย ข้าจะมีเรื่องให้โลกต้องเห็นอีกเยอะ สนใจเป็น 'ตา' ให้ข้าไหม"

"เงื่อนไขล่ะ" เธอถามทันควัน สัญชาตญาณนักดีลมาเต็ม

"เอ็กซ์คลูซีฟทุกคอนเทนต์ของข้า เจ้าได้คนเดียว" เขายื่นคำขอแอดเฟรนด์ไป "ส่วนข้า ได้สื่อที่ซื้อไม่ได้หนึ่งช่อง"

ถังอวิ้นเอ๋อร์มองคำขอบนหน้าจอ มือสั่นนิดๆ—ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรู้ว่านี่คือวินาทีเปลี่ยนชีวิต

เธอกดรับ แล้วยิ้มกว้างจนตาหยี

"ดีลค่ะ บอส!"