บันไดวนลงลึกสามร้อยขั้น สู่โถงที่ไม่เหมือนส่วนไหนของหอ
ที่นี่ไม่มีชั้นบันทึก ไม่มีดวงแสง ไม่มีแม้แต่สีทองประจำหอ—มีแต่หินสีเทาเงิน เรียบ เย็น และว่างเปล่า ราวห้องที่ถูกสร้างไว้รอบรรจุสิ่งเดียว
กลางโถง ประตูหินบานหนึ่งตั้งอยู่ สลักอักษรโบราณว่า「ครึ่งแรกแห่งคืนที่ถูกลบ」
และหน้าประตูนั้น เงาหนึ่งยืนรออยู่
รูปร่างมนุษย์ สูงเท่าหลินเฉินเป๊ะ เกิดจากหมอกสีดำเงินที่ไหลวนช้าๆ ไร้ใบหน้า—แต่ท่ายืนนั้น การวางน้ำหนักเท้านั้น มุมไหล่นั้น
ทุกคนในทีมจำได้ เพราะเห็นมันทุกวันมาหลายปี
"...นั่นท่ายืนของบอส" ถังอวิ้นเอ๋อร์เสียงแห้ง
【ผู้มาเยือน】เงาเอ่ย—และเสียงนั้นทำให้ทั้งทีมขนลุกหนักกว่าท่ายืน เพราะมันคือเสียงของหลินเฉิน เรียบ เย็น แต่กลวงราวพูดจากก้นบ่อ【กุญแจครบ เงื่อนไขผ่าน เหลือด่านเดียว—ธรรมเนียมของห้องนี้: บันทึกของผู้กลับมา ต้องแลกด้วยการเอาชนะ "สิ่งที่ผู้กลับมาทิ้งไว้"】
"เจ้าคืออะไร" หลินเฉินถามตรง มือยังไม่แตะดาบ "บรรณารักษ์บอกว่าเจ้าก่อตัวจากคลื่นของข้า ในคืนที่โลกถูกเขียนใหม่"
เงาเอียงหัวช้าๆ—ท่าทางที่เขาทำเวลาเจอโจทย์น่าสนใจ ก๊อบปี้มาเป๊ะจนน่าคลื่นไส้
【ตอนคลื่นพาเจ้าย้อนแม่น้ำเวลา มันแหวกน้ำแรงพอจะทิ้ง "ละออง" ไว้ตามทาง】มันตอบ【ข้าคือละอองที่หนักที่สุด—เศษของเจ้าที่หลุดร่วงระหว่างการเดินทาง: ความทรงจำที่เจ้าไม่อยากเก็บ สันดานที่เจ้าอยากทิ้ง และ **แผนการทั้งหมดที่เจ้าคนเก่าเคยร่างไว้** ก่อนได้ชีวิตใหม่】
【พูดง่ายๆ...ข้าคือ "หลินเฉินที่เจ้าตั้งใจจะเป็น" ในวันแรกที่ลืมตาตื่นในชาตินี้—จำได้ไหม แผนแก้แค้นฉบับสมบูรณ์ ที่ร่างไว้ในหัวตอนนอนจมกองเลือด】
ความเย็นแล่นผ่านทีมทั้งห้า
หลินเฉินจำได้
คืนแรกของชาตินี้ ก่อนเสียงเคาะประตูกับข้าวต้มชามนั้น—สิบนาทีเต็มที่เขานอนมองเพดานห้องเช่า ร่างแผนในหัว: ใช้ความรู้สิบปีกอบโกยให้เร็วที่สุด ไต่ให้สูงที่สุด **คนเดียว**—ไม่ผูกพันกับใคร เพราะความผูกพันคือจุดอ่อน ไม่ช่วยใครที่ไม่มีประโยชน์ เพราะความเมตตาคือต้นทุน บดเจียงเฟยให้จมดิน พังฉินเสว่ให้แหลก เผาเย่หาวให้เหลือเถ้า แล้วยืนบนยอดซากทั้งหมด
แผนที่ถูกทิ้งไป...เพราะข้าวต้มหนึ่งชาม
【เจ้าทิ้งข้า แล้วเลือกเส้นทางอ่อนหัด】เงายกมือขึ้น หมอกดำเงินก่อตัวเป็นดาบ—ซื่อโม่เวอร์ชันไร้สี ไร้วิญญาณ【แต่ข้าไม่เคยหายไปไหน ข้ารออยู่ตรงนี้ หน้าบันทึกของเรา—เพื่อพิสูจน์สิ่งเดียว: เส้นทางของข้า **แข็งแกร่งกว่า**】
【กฎของด่าน: เจ้ากับข้า ตัวต่อตัว ทีมของเจ้าได้แค่ดู—เหมือนที่เจ้าคนเก่าวางแผนจะสู้ทุกศึก: **คนเดียว**】
วงแสงสีเทาเงินผุดขึ้นล้อมกลางโถง กั้นทีมไว้วงนอก
"บอส—!" ซูเหยาก้าวเข้ามา แต่หลินเฉินยกมือห้าม
"ไม่เป็นไร" เขาเดินเข้าวง ชักซื่อโม่ออกจากฝัก—ใบดาบดำม่วงพันริ้วแดง เปล่งแสงอุ่นตัดกับดาบหมอกไร้สีของเงา "ด่านนี้ของข้าจริงๆ...ค้างมาสิบกว่าปีแล้วด้วย"
เขาหยุดหน้าเงา ระยะดาบพอดี
"แต่ก่อนเริ่ม แก้ความเข้าใจหนึ่งข้อ" เสียงเขานิ่ง "เจ้าบอกว่าข้า 'ทิ้ง' เจ้า—ผิด ข้าไม่เคยทิ้ง ข้าแบกเจ้ามาตลอด ทุกครั้งที่เจอทางลัดสกปรกแล้วไม่เดิน ทุกครั้งที่อยากหักคอศัตรูแล้วเลือกหักกระดานแทน เจ้าคือเสียงแรกที่ข้าได้ยินเสมอ"
"ข้าชนะเจ้ามาแล้วทุกวัน วันละหลายรอบ มาสิบกว่าปี"
【งั้นวันนี้】เงายกดาบหมอกขึ้นท่าเดียวกับเขาเป๊ะ【ชนะให้ดูต่อหน้าบันทึกสิ—ผู้กลับมา】
ดาบสองเล่มปะทะกันกลางโถงหินเงิน
และทีมทั้งสี่นอกวงแสง ก็ได้เห็นสิ่งที่ไม่มีใครในโลกเคยเห็น
หลินเฉิน สู้กับหลินเฉิน—ความเร็วเดียวกัน เหลี่ยมเดียวกัน การอ่านล่วงหน้าที่อ่านกันเองจนทุกการปะทะคือกระจกชนกระจก ก้าวเงาสวนก้าวเงา ตัดธุลีสวนตัดธุลี
เหมือนกันทุกอย่าง
ยกเว้นอย่างเดียว—ที่ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นทุกนาที
ดาบของเงา **ไม่เคยลังเล** มันฟันทุกเส้นที่เร็วที่สุด โหดที่สุด คุ้มที่สุด
ส่วนดาบของหลินเฉิน ลังเลทุกครั้งที่คมจะลึกเกินจำเป็น
และในการดวลของกระจก ความลังเลครึ่งจังหวะ...คือความตาย
นาทีที่สิบสอง ดาบหมอกเฉือนผ่านการ์ด เปิดแผลยาวบนแขนซ้ายของหลินเฉิน
【เห็นหรือยัง】เสียงกลวงดังก้อง【ความอ่อนโยนของเจ้า คือสนิมบนคมดาบ—ข้าคือเจ้าที่ไร้สนิม และข้ากำลังชนะ】
นอกวงแสง ทีมกำมือแน่น
แต่คนที่ถูกเฉือน...กลับยิ้ม
"ใช่ เจ้าไร้สนิม" เลือดจำลองหยดจากแขน เสียงเขากลับนิ่งขึ้น "และนั่นแหละ จุดที่เจ้าจะแพ้"
"เพราะสนิมที่เจ้าเรียก...ข้าเรียกมันว่า **น้ำหนัก** — และดาบที่ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีวันรู้จักจังหวะที่ข้ากำลังจะใช้"
Sign in to comment
No comments yet.