143: พ่อของราชินี

ข่าวเวอร์ชาฟื้น ถูกเก็บเงียบตามสัญญากับครอบครัว—โลกยังไม่รู้

แต่ระหว่างที่โลกยังไม่รู้ สงครามเงียบของ EDEN ก็เดินหน้าของมันทุกวัน—ไม่ใช่ในสนามข่าว แต่ในห้องรับแขกของคนที่กำลังจมหนี้ ทีละทีม ทีละตระกูล ด้วยอาวุธที่เก่าแก่กว่าเกมทุกเกม

และบ่ายวันพุธนั้น คลื่นลูกหนึ่งของสงครามเงียบ ก็ซัดมาถึงหน้าประตูที่ไม่มีใครในทีมคาดคิด

"มีแขกค่ะ" เลขาหน้าห้องแจ้งมู่ชิงเสว่ตอนบ่ายวันพุธ ที่ศูนย์ฝึกซ้อมนคร "ไม่มีนัด แต่...เขาบอกว่าเป็นพ่อของคุณ"

ห้องรับรองชั้นล่าง ชายวัยห้าสิบปลายนั่งรออยู่—มู่เจี้ยนหง อดีตเจ้าของจ้านฉีอีสปอร์ต อดีตเจ้าพ่ออุปกรณ์กีฬา และพ่อที่เธอไม่ได้คุยด้วยมาเกือบสามปี

เขาแก่ลงมาก สูทยังเนี้ยบแต่หลวมไปหนึ่งไซซ์ และแฟ้มเอกสารที่วางบนตักนั่น มู่ชิงเสว่อ่านออกตั้งแต่ยังไม่เปิด—คนแบบพ่อ มาหาลูกพร้อมแฟ้มเสมอ

"เสว่อู่...ไม่สิ" เขาแก้คำตัวเอง "ชิงเสว่ ลูกดูแข็งแรงดี"

"ธุระอะไรคะ" เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุภาพระดับใช้กับคู่ค้า "พ่อไม่เคยเดินทางสามชั่วโมงมาถามสุขภาพใคร"

มู่เจี้ยนหงนิ่งไปอึดใจ แล้วเปิดแฟ้ม—ตามบทที่เธอเดา

"จ้านฉีล้มแล้ว ธุรกิจอุปกรณ์เหลือสามสาขา ตระกูลมีหนี้" เขาพูดตรงแบบนักธุรกิจที่หมดหน้าตัก "และเมื่อเดือนก่อน มีคนจาก EDEN มาหาพ่อ—พวกเขาเสนอเคลียร์หนี้ทั้งหมด ฟื้นจ้านฉีในฐานะทีม Garden League เงื่อนไขเดียว..."

"ใช้ชื่อหนู" มู่ชิงเสว่ตัดจบให้ "'มู่ชิงเสว่คัมแบ็กสู่ทีมตระกูล'—พาดหัวที่ขายได้ทั้งโลก และตบหน้าเฉินเทียนไปพร้อมกัน ยิงนกสองตัว...พ่อมาขายข้อเสนอนี้ให้หนูสินะคะ"

"พ่อมา..." เขาหยุด มือกำขอบแฟ้ม

แล้วชายที่ความหยิ่งเคยสูงกว่าตึกสำนักงาน ก็ทำสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมายี่สิบสามปี

เขาปิดแฟ้ม แล้ววางมันลงบนโต๊ะ—ฝั่งของตัวเอง

"พ่อมาบอกว่า พ่อ **ปฏิเสธ** พวกมันไปแล้ว"

ห้องเงียบ

"สามปีที่ผ่านมา พ่อดูลูกแข่งทุกนัด" เสียงเขาเรียบแต่ฝืด ราวเครื่องจักรเก่าที่ไม่ได้ใช้งานส่วนนี้มานาน "ดูลูกชนะดาบขาวเกาหลี ดูลูกเสมอกัปตันตัวเองสามครั้ง ดูลูกล้มทีมญี่ปุ่นที่เร็วที่สุดในโลก...และทุกนัด พ่อนั่งคิดเรื่องเดียว—ประโยคที่พ่อพูดบนโต๊ะอาหารวันนั้น"

"'ผู้หญิงเป็นหน้าตาของทีมก็พอ'" เธอทวนให้ เสียงไม่มีอารมณ์

"ประโยคที่โง่ที่สุดในชีวิตพ่อ" เขารับเต็มๆ ไม่เลี่ยง "พ่อสร้างทีมเพื่อขายของ เลยมองทุกคนเป็นของขาย—รวมถึงลูกตัวเอง กว่าจะเข้าใจว่าตัวเองเสียอะไรไป...ก็ตอนเห็นคนทั้งโลกได้สิ่งที่พ่อเขวี้ยงทิ้ง"

เขาลุกขึ้น ทิ้งแฟ้มไว้บนโต๊ะ

"ในแฟ้มคือสำเนาข้อเสนอ EDEN ทั้งชุด รวมชื่อคนกลาง เงื่อนไข และทีมอื่นที่พวกมันกำลังทาบด้วยวิธีเดียวกัน—เผื่อมีประโยชน์กับทีมของลูก" เขาเดินไปที่ประตู "พ่อไม่ได้มาขอคืนดี ไม่มีหน้าพอ แค่มาทำเรื่องถูกหนึ่งเรื่อง ก่อนแก่ไปกว่านี้"

มือแตะลูกบิดแล้ว เสียงลูกสาวก็ดังขึ้นข้างหลัง

"คนที่สอนหนูจับดาบครั้งแรก คือพ่อ"

มู่เจี้ยนหงหยุดนิ่ง

"หนูเกลียดหลายอย่างที่พ่อทำ และจะไม่แกล้งลืม" เสียงเธอเรียบ ชัด ไม่มีน้ำตา—แบบฉบับราชินีน้ำแข็ง "แต่บัญชีมันแยกกัน: เรื่องที่ผิด พ่อเพิ่งเริ่มจ่าย เรื่องดาบครั้งแรก...หนูยังไม่เคยขอบคุณ"

"ขอบคุณค่ะ"

ชายชราหันมาครึ่งหน้า ตาแดงแบบที่นักธุรกิจไม่ยอมให้ใครเห็น

"...ดาบของลูกตอนนี้ สวยกว่าที่พ่อเคยจินตนาการได้" เขาพูดเสียงสั่นนิดเดียว "ไปให้สุดทางนะ—และถ้าวันไหนทีมลูกต้องการข้อมูลวงการอุปกรณ์ คนแก่คนนี้ยังพอรู้จักคนอยู่บ้าง"

ประตูปิดลงเบาๆ

มู่ชิงเสว่นั่งอยู่คนเดียวในห้องรับรองอีกห้านาที มองแฟ้มบนโต๊ะ

แล้วเธอก็หยิบมันขึ้น เดินไปวอร์รูม—หลังตรง ก้าวมั่น เหมือนทุกวัน

ต่างแค่วันนี้ ของหนักที่แบกมาสามปี เบาลงไปหนึ่งก้อน

---

"ข้อมูลในแฟ้มมีค่ามาก" หลินเฉินสรุปหลังทีมอ่านครบ "รายชื่อทีมที่ EDEN กำลังทาบ—สิบสี่ทีม สิบประเทศ วิธีการเดียวกันหมด: หาจุดอ่อนการเงินของเจ้าของ แล้วซื้อผ่านหนี้"

"เพิ่มในแฟ้มใหญ่ และส่งเตือนทุกทีมในรายชื่อผ่านพันธมิตร" เขาปิดแฟ้ม แล้วมองมู่ชิงเสว่ "ส่วนเรื่องที่สอง...เจ้าโอเคไหม"

"โอเค" เธอตอบสั้น แล้วเสริมอีกประโยคแบบที่นานๆ จะมี "...โอเคจริง ไม่ใช่โอเคแบบนักดาบ"

"ดี" เขาพยักหน้า ไม่ซักต่อ—ทีมนี้รู้จังหวะกันและกันดีพอ

"งั้นประกาศเรื่องสุดท้ายของวัน" เขาเปิดปฏิทินขึ้นจอ "คืนพรุ่งนี้จันทร์เต็มดวงแรกหลังไป๋ลู่กลับจากตะวันตก—อารามตะวันตกฝากจัด 'พิธีรับขวัญผู้เฝ้าคนใหม่' ตามธรรมเนียม และบรรณารักษ์แจ้งว่าหลังพิธี...ห้องชั้นกลางจะเปิดรับกุญแจทั้งสองดอก"

"พักผ่อนกันให้เต็มที่คืนนี้" เขามองทีมทั้งสี่ "เพราะหลังจันทร์เต็มดวง—เราจะลงไปฟังความจริงครึ่งแรก ของคืนที่โลกใบนี้ถูกเขียนใหม่"