142: ผู้เล่นหายคนแรก

หลังสัปดาห์แรกอันงดงาม สวนก็ยิ่งบานสะพรั่ง

สัปดาห์ที่สอง ยอดผู้เล่นทะลุสองร้อยห้าสิบล้าน สัปดาห์ที่สาม โซเชียลทั้งโลกท่วมด้วยภาพเมืองลอยฟ้า ปราสาทใต้น้ำ อาณาจักรส่วนตัว—เสรีภาพที่จ้านเสินไม่มีวันให้ และเซิร์ฟเวอร์ก็ยังไม่ล่มแม้วินาทีเดียว

สามสัปดาห์แรกของสวน คือฮันนีมูนที่สมบูรณ์แบบ

สัปดาห์ที่สี่ รอยร้าวแรกก็ปรากฏ—เล็กจนทั้งโลกมองข้าม

กระทู้หนึ่งในฟอรัมเล็กๆ ของรัสเซีย: *"มีใครรู้จักนักแข่ง 'เวอร์ชา' ของทีมหมีเหล็กบ้าง เพื่อนผมเอง หลังย้ายไป Garden League ติดต่อไม่ได้สามอาทิตย์แล้ว ทีมบอกว่า 'พักรักษาตัว' แต่ครอบครัวเขาบอกผมว่าเขานอนโรงพยาบาล...หลับไม่ตื่น"*

กระทู้ถูกลบภายในหกชั่วโมง

แต่ไม่ทันเสียแล้ว—เพราะมีระบบหนึ่งที่เฝ้าจับสัญญาณแบบนี้มาสามเดือน

"เคสแรกค่ะ" กู้เหวินซีวางรายงานลงกลางโต๊ะวอร์รูม น้ำเสียงหมอที่พยายามไม่ให้สั่น "นักแข่งอาชีพ อายุยี่สิบสี่ สุขภาพสมบูรณ์ ประวัติการแข่งสิบปีไม่เคยป่วย—หลังเข้าโปรแกรมซ้อมของ Garden League หกสัปดาห์ ที่บังคับดำดิ่งวันละสิบสี่ชั่วโมง..."

"เขาหลับ และไม่ตื่น—อาการทางคลินิกเหมือนผู้ป่วยโคม่าสองร้อยเจ็ดคนของคดีโครนอส **ทุกตัวชี้วัด**"

ห้องเงียบกริบ

"ภาวะล้าซิงก์ขั้นวิกฤต" หมอสาวเปิดหน้าถัดไป "ต่างกันข้อเดียว: เหยื่อคดีโครนอสถูกบังคับ...แต่คนนี้ **สมัครใจ** เซ็นสัญญาเอง โบนัสขยันซ้อมล่อใจ และสัญญาข้อ 47 ระบุว่า 'บริษัทไม่รับผิดชอบผลกระทบสุขภาพจากการใช้งานเกินคำแนะนำ'—ที่ตลกร้ายคือ 'คำแนะนำ' อยู่หน้า 89 ตัวอักษรขนาดหกพอยต์"

"เหยื่อที่เซ็นยินยอมเอง" จ้าวเคออี๋สรุปเสียงเย็น "ฟ้องยาก ปิดข่าวง่าย และทำซ้ำได้ไม่จำกัด—พวกมันเรียนบทเรียนจากคดีโครนอสมาดี: คราวนี้ทุกอย่างถูกกฎหมาย"

"คำถามคือเราทำอะไรได้" มู่ชิงเสว่มองรายงาน "คนป่วยอยู่รัสเซีย หลักฐานอยู่ในมือบริษัทมัน ครอบครัวโดนปิดปากด้วยเงินชดเชย"

หลินเฉินนิ่งไปครู่ แล้วหันไปทางกู้เหวินซี

"หมอครับ สมมติฐานทางการแพทย์—คนไข้แบบนี้ รักษาได้ไหม"

"ตามทฤษฎีของฉัน..." เธอเลือกคำอย่างระวัง "ภาวะนี้ไม่ใช่สมองเสียหาย มันคือ 'จิตสำนึกถูกแขวนค้าง'—เหมือนไฟล์ที่เปิดค้างไว้ในระบบที่ปิดไปแล้ว ถ้ามีทาง 'เชื่อมกลับ' อย่างถูกวิธี ก็มีโอกาสปลุก แต่เทคโนโลยีระดับนั้น โลกการแพทย์ยังไม่มี"

"โลกการแพทย์ไม่มี" หลินเฉินพยักหน้าช้าๆ "แต่เรารู้จักคนที่เคยปลดคนสองร้อยเจ็ดคนออกจากสภาพเดียวกันนี้มาแล้ว"

ทุกสายตาในห้องหันมา—ทุกคนนึกถึงรอยแยก เสาดำ และผลึกทองของบรรณารักษ์

"ปฏิบัติการช่วยเหยื่อข้ามค่าย" เขาตั้งชื่อมันตรงนั้น "เคออี๋ ติดต่อครอบครัวเวอร์ชาผ่านช่องทางมนุษยธรรม เสนอการรักษาฟรีที่ศูนย์เวชศาสตร์เรา—ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีสื่อ ไม่ขอหลักฐานอะไรทั้งนั้น แค่ขอรักษา"

"ถ้าพวกมันสกัด ก็จะฟ้องโลกเองว่ากลัวอะไร ถ้าพวกมันปล่อย เราได้ช่วยคน—และได้เข้าใจ 'โรคของสวน' ลึกกว่าใครในโลก"

"หมากที่กดไม่ได้เลยสักทาง" จ้าวเคออี๋ยิ้มมุมปาก "รับค่ะ"

---

ครอบครัวเวอร์ชาตอบรับในสี่วัน—พร้อมประโยคจากแม่ของเขาที่ทำทั้งทีมเงียบ

*"บริษัทให้เงินจนพวกเราไม่ต้องทำงานทั้งชีวิต แลกกับการเงียบ...แต่เงินมันปลุกลูกฉันไม่ได้ ถ้าพวกคุณปลุกได้ ฉันยอมคืนทุกหยวนแล้วไปบอกความจริงกับทั้งโลก"*

เวอร์ชาถูกส่งตัวมาถึงศูนย์เวชศาสตร์อีสปอร์ตเฉินเทียนกลางดึก ด้วยเที่ยวบินพยาบาลที่เคออี๋จัดเงียบที่สุดในชีวิตการทำงาน

และในห้องไอซียูที่ออกแบบมาเพื่อโรคที่ยังไม่มีชื่อ กู้เหวินซีก็ยืนมองคนไข้ข้ามค่ายรายแรก พร้อมทีมแพทย์ที่เธอฝึกมาเอง กับ "ที่ปรึกษา" ที่ไม่มีในสารบบโรงพยาบาลไหน—ดวงแสงสีทองเล็กๆ ที่ลอยอยู่เหนือเตียง ผ่านอุปกรณ์เชื่อมพิเศษของอาจารย์เผิง

【จิตสำนึกของเขาถูกแขวนอยู่ใน "เศษรากเทียม" ที่ค้างในระบบประสาท】บรรณารักษ์วินิจฉัยในแบบของแกนโลก【เหมือนสองร้อยเจ็ดคนนั้น แต่...ลึกกว่า เพราะคราวนี้เขา "เดินเข้าไปเอง" ทุกวัน วันละสิบสี่ชั่วโมง รากเทียมพันจิตสำนึกแน่นกว่าเคสบังคับ】

【ปลุกได้ แต่ต้องใช้สามอย่างพร้อมกัน: เทคนิคของหมอ ตัวถอนของข้า...และอย่างที่สาม—"เสียงเรียก" ที่จิตสำนึกเขายอมฟัง】

"เสียงเรียก?" กู้เหวินซีขมวดคิ้ว

【ของที่หนักพอจะถ่วงใจคนไว้ฝั่งโลกจริง】ดวงแสงหันไปทางกระจกห้อง—ที่แม่ของเวอร์ชายืนมองลูกอยู่【ไปบอกนางสิ หมอ...ว่าถึงเวลาเล่านิทานก่อนนอนเรื่องโปรดของลูกชายอีกครั้ง】

คืนนั้น เสียงแม่ชาวรัสเซียเล่านิทานเบาๆ ดังในไอซียูจนถึงเช้า

และตีห้าสิบเอ็ดนาที นิ้วก้อยของนักแข่งที่หลับมาหนึ่งเดือน

ขยับ