141: สัปดาห์แรกในสวน

สองวันก่อน Garden League เปิดรับรายงานตัว ตรอกเหลาเจียก็มีแขกที่ไม่มีใครคาด

รถตู้สองคันจอดปากตรอก คนที่ลงมาคือชายร่างหมีในแจ็กเก็ตทีมสีขาวแดง กับชายหนุ่มผมหยิกที่สะพายกีตาร์ไว้ข้างหลัง

กัปตันหมีเหล็ก กับกัปตันคาร์นิวัล—สองทีมที่เพิ่งประกาศย้ายค่ายไปสวนของศัตรู เดินทางครึ่งโลกมาโดยไม่บอกล่วงหน้า มายืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าร้านหม้อไฟลุงฉาง

"พวกนายจะไล่เราก็ได้นะ" กัปตันคาร์นิวัลพูดผ่านล่าม ยิ้มกว้างแบบลาตินแต่ตาไม่กล้าสบใคร "แต่ขอกินหม้อไฟก่อนได้ไหม...มื้อสุดท้าย ก่อนไปอยู่ที่ที่ไม่มีหม้อไฟ"

หลินเฉินมองสองคนนั้นครู่หนึ่ง แล้วผลักประตูร้านเปิด

"ลุงครับ โต๊ะใหญ่ เผ็ดพิเศษสองหม้อ"

---

ไม่มีใครพูดเรื่องย้ายค่ายตลอดชั่วโมงแรก

พวกเขาพูดเรื่องอื่นทุกเรื่อง—นัดที่คาร์นิวัลเกือบล้มเฉินเทียนด้วยแผน "ไม่มีแผน" เกมที่หมีเหล็กไล่บด Avalon ได้เกมเดียวทั้งซีรีส์แล้วฉลองเหมือนได้แชมป์ คืนหม้อไฟกิมจิหม้อแรกของประวัติศาสตร์การทูต เด็กฝึกหมีเหล็กคนหนึ่งซดน้ำซุปเผ็ดพิเศษหมดถ้วยแล้วน้ำตาไหลจนทั้งวงปรบมือ

เด็กฝึกคนนั้นชื่อเวอร์ชา—นักแข่งอายุยี่สิบสี่ ตัวสำรองที่เพิ่งขึ้นชุดใหญ่ฤดูกาลนี้ และเป็นแฟนรายการของถังอวิ้นเอ๋อร์ระดับท่องสคริปต์ได้

"ตอน 'เก้าสิบวินาทีแห่งเอ๋อร์เอ๋อร์' ผมดูสิบเจ็ดรอบ" เขาสารภาพทั้งหน้าแดง "แม่ผมดูด้วย—แม่ไม่เข้าใจเกมหรอกครับ แต่แม่ชอบตอนที่คุณร้องไห้แล้วสตรีมต่อ แม่บอกว่า 'เด็กคนนี้ใจแข็งแรง'...อ้อ แม่ผมยังเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังทางโทรศัพท์ทุกคืนเลยนะครับ ทีมล้อผมทั้งปี แต่ผมไม่เคยให้แม่หยุด"

"อย่าหยุดเด็ดขาด" ถังชี้ตะเกียบใส่ "คอนเทนต์แบบนั้นแหละของจริง—คนใจแข็งแรงไม่ใช่คนไม่มีน้ำตา แต่คือคนที่มีเสียงเรียกกลับบ้าน"

เวอร์ชายิ้มกว้าง จดประโยคนั้นลงมือถือจริงๆ

ชั่วโมงที่สอง กัปตันหมีเหล็กวางแก้ว แล้วความเงียบก็มาเยือนโต๊ะเอง

"ข้าไม่ขอโทษเรื่องย้าย" ชายร่างหมีพูดตรงแบบรัสเซีย "เงินนั่นจ่ายหนี้สโมสรได้หมด จ่ายค่าผ่าตัดแม่ของเวอร์ชาได้ จ่ายอนาคตเด็กฝึกได้ทั้งรุ่น—ข้าชั่งแล้ว และจะชั่งแบบเดิมอีกร้อยครั้ง"

"ลุงไม่ต้องขอโทษ" หลินเฉินรินเหล้าให้ "ผมเคยพูดไว้แล้ว—พวกมันไม่ได้ซื้อคนโลภ พวกมันซื้อคนที่ไม่มีทางเลือก ความผิดอยู่ที่คนสร้างเบ็ด ไม่ใช่ปลาที่หิว"

"แต่ขอข้อเดียว" เขามองทั้งสองกัปตันสลับกัน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังที่สุดของคืน "ตั้งกฎให้ทีมตัวเอง: ดำดิ่งไม่เกินวันละแปดชั่วโมง พักทุกเก้าสิบนาที และถ้าเมื่อไหร่รู้สึกว่าตัวเอง 'เบาลง' ในนั้น—ความจำแฮะๆ ฝันหาย ตื่นมาไม่สดชื่อทั้งที่นอนครบ—**ติดต่อมา** สายตรงหาหมอของเรา ไม่ว่ากี่โมง ไม่ว่าสังกัดไหน"

กัปตันหมีเหล็กจ้องหน้าเขานาน "...นายรู้อะไรที่โลกไม่รู้ใช่ไหม"

"รู้ แต่ยังพิสูจน์ไม่ได้ และพูดตอนนี้ไม่มีใครเชื่อ" หลินเฉินตอบตรงเท่าที่ตรงได้ "เพราะงั้นจำแค่นี้พอ: ประตูบ้านนี้ไม่ปิด ไม่ว่าพวกนายใส่เสื้อทีมอะไร"

ดึกมาก กัปตันคาร์นิวัลก็ปลดกีตาร์จากหลัง

"เพลงนี้แต่งบนเครื่องบิน" เขาบอก แล้วดีดคอร์ดแรกกลางตรอกเก่า "ชื่อเพลง 'หม้อไฟเดือดสามครั้ง'—ครั้งแรกตอนแพ้พวกนาย ครั้งที่สองตอนแชมป์โลก ครั้งที่สาม...ยังไม่รู้เมื่อไหร่ แต่สัญญาว่ามีแน่"

เสียงกีตาร์ลอยข้ามหลังคาตรอกเหลาเจียจนตีสอง ชาวตรอกเปิดหน้าต่างฟังกันทั้งแถบ ไม่มีใครบ่นสักคน

และตอนรถตู้เคลื่อนออก เวอร์ชาก็ชะโงกหน้าต่างโบกมือ ตะโกนประโยคสุดท้ายที่ทั้งทีมจะนึกถึงอีกครั้งในอีกไม่กี่สัปดาห์—ตอนที่มันกลายเป็นประโยคที่เจ็บที่สุด

"ไว้เจอกันนะครับ! ผมจะซ้อมหนักๆ ให้เก่งพอมาแข่งกับพวกพี่!"

---

EDEN เปิดโลกในอีกเก้าวันต่อมา ผู้เล่นวันแรกสองร้อยล้านคน เซิร์ฟเวอร์ไม่ล่มแม้วินาทีเดียว

และสำหรับคนตัวเล็กอย่าง「ปลาเค็มพลิกตัว」—หนุ่มส่งของวัยยี่สิบหก ผู้เล่นจ้านเสินเลเวลสี่สิบเจ็ดที่ฟาร์มทองได้เดือนละไม่กี่ร้อยหยวน—สัปดาห์แรกในสวน คือเจ็ดวันที่งดงามที่สุดในชีวิต

คืนแรก เขาลอยอยู่กลางทุ่งดอกไม้ที่ทอดไกลสุดตา วาฬเรืองแสงว่ายข้ามฟ้า และระบบถามเขาด้วยเสียงนุ่มที่สุดที่เคยได้ยินจากเครื่องจักร

【ยินดีต้อนรับกลับบ้าน — บอกข้าสิ ความฝันของเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไร】

ไม่มีเควสบังคับ ไม่มีฟาร์มเลเวล ไม่มีค่าซ่อมอุปกรณ์ เขาแค่ *คิด* แล้วโลกก็ขยับตาม—คืนที่สาม เขาสร้างร้านบะหมี่ขึ้นมาทั้งร้านด้วยความทรงจำ ร้านของยายที่ปิดไปตั้งแต่เขาสิบสองขวบ โต๊ะไม้ตัวเตี้ย พัดลมเก่าส่ายหน้า ป้ายผ้าสีที่ซีดถูกเฉด

และเมื่อน้ำซุปหม้อแรกเดือด กลิ่นที่ลอยขึ้นมาก็ทำเขาทรุดนั่งร้องไห้กลางร้าน

กลิ่นน้ำซุปของยาย เป๊ะทุกชั้น—ทั้งที่สูตรนั้นตายไปกับยายแล้ว ทั้งที่เขาไม่เคยบอกใคร ไม่เคยพิมพ์ลงที่ไหน จำได้อยู่คนเดียวในโลก

"สุดยอดเลยว่ะ..." เขาเช็ดน้ำตา หัวเราะทั้งสะอื้น "มันรู้ได้ไงวะ..."

คำถามนั้นแวบขึ้นมาจริงๆ—แวบเดียว บางเฉียบ เหมือนเงาปลาใต้ผิวน้ำ

แล้วสวนก็เปิดดอกไม้ใหม่ตรงหน้าร้านพอดี สีที่เขาชอบที่สุด และคำถามก็ละลายหายไปในความงาม

สัปดาห์แรกผ่านไป เขาเล่นรวมสี่สิบชั่วโมง ทำงานส่งของกะเช้าตามปกติ แปลกตรงไม่รู้สึกเพลียเลย—สดชื่นกว่าเดิมด้วยซ้ำ มีแค่เรื่องเล็กๆ ที่เขาไม่ทันสังเกต: เขาจำความฝันตอนนอนไม่ได้เลยสักคืน ตั้งแต่คืนแรกที่เข้าสวน

และเพื่อนในลิสต์จ้านเสินของเขา ก็ดับสถานะออนไลน์ไปทีละดวง ทีละดวง

เหมือนไฟบ้านในหมู่บ้านที่คนทยอยย้ายออก

---

"นี่คือรายงานจากเจ็ดวันในสวนค่ะ" ถังอวิ้นเอ๋อร์ยืนหน้าจอวอร์รูม ใต้ตาเขียวคล้ำ แต่ตาคมกริบ "ฉันเข้าไปเองด้วยตัวตนปลอม—ก่อนบอสจะเทศน์ ขอแจ้งว่าทำตามโปรโตคอลหมอกู้ทุกข้อ: วันละไม่เกินสี่ชั่วโมง มีคนเฝ้าคลื่นซิงก์ตลอด"

จอแสดงภาพจากในสวน—สวยจนห้องประชุมเงียบไปเอง

"ข้อสรุปแรก ฟังแล้วอย่าโกรธ: **มันคือเกมที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเล่น**" เธอประกาศชัดถ้อยชัดคำ "กราฟิกไม่ใช่จุดขายจริงหรอกค่ะ ของจริงคือ 'ความไร้แรงเสียดทาน'—ทุกอย่างที่เคยขัดใจเราในเกมไหนก็ตาม สวนมันเอาออกหมด ไม่มีรอคิว ไม่มีของดรอปกาก ไม่มีความพยายามที่ไม่ได้รางวัล อยากได้อะไร โลกขยับเข้าหา"

"ฟังดูเหมือนสวรรค์" เจียงเฟยว่า

"ใช่ และนั่นแหละปัญหา" ถังเปลี่ยนสไลด์—กราฟเวลาเล่นเฉลี่ยของผู้เล่นสวน พุ่งชันขึ้นทุกวัน "จ้านเสินคือโลกที่ 'ต้านมือเรา' ภูเขาไม่ย้ายหนีดาบ บอสไม่ปรานี ของแรร์ต้องแลกด้วยหยาดเหงื่อ—ความต้านนั่นแหละที่ทำให้ชัยชนะมีรส ส่วนสวนคือ **กระจกที่ยอมทุกอย่าง** มันไม่ได้ออกแบบมาให้สนุกค่ะทุกคน"

"มันออกแบบมาให้ **ไม่อยากออก**"

เธอกดสไลด์สุดท้าย—ตารางเวลาเล่นของตัวเอง วันที่สี่มีตัวเลขสีแดง: หกชั่วโมงสิบสองนาที

"วันนั้นฉันตั้งนาฬิกาปลุกไว้ที่สี่ชั่วโมงตามโปรโตคอล" เสียงเธอเบาลงครั้งแรก "ฉันได้ยินเสียงปลุกค่ะ ได้ยินชัดๆ แล้วบอกตัวเองว่า 'อีกแป๊บเดียว'...พอรู้ตัวอีกที เกินมาสองชั่วโมง—ฉันนะคะ คนที่คุมจังหวะสตรีมระดับวินาทีมาทั้งชีวิต ยังหลุด แล้วคนสองร้อยล้านที่ไม่มีโปรโตคอล ไม่มีหมอเฝ้าจอ จะเหลืออะไร"

ห้องเงียบกริบ

"แผนสื่อของฝั่งเรา ฉันคิดมาแล้ว" เธอตั้งหลักใหม่ เร็วเหมือนเดิม "เราด่าความสวยของสวนไม่ได้—คนรักมันไปแล้ว และมันสวยจริง เราต้องทำสิ่งเดียวที่สวนทำไม่ได้: **เล่าเรื่องแรงเสียดทาน** ซีรีส์ใหม่ของช่องเรา 'โลกที่ตีกลับ'—ร้อยเรื่องของคนที่จ้านเสินเคยปฏิเสธ เคยทุบ เคยบังคับให้พยายาม แล้วของที่ได้มามันเลยเป็นของจริง...เริ่มตอนแรกด้วยพี่ใหญ่ฝานกับโล่ที่แตกคามือคืนขุนพลเทียม"

"อนุมัติ" หลินเฉินพยักหน้า "เสริมข้อเดียว—ห้ามโจมตีผู้เล่นสวนเด็ดขาด พวกเขาคือคนที่เราจะต้องช่วย ไม่ใช่ศัตรู"

"ข้อนั้นใส่ไว้ในไบเบิลทีมแล้วค่ะ" ถังยิ้มเหนื่อยๆ "และเรื่องสุดท้าย...ระบบเฝ้าระวังของหมอกู้กับฉัน เชื่อมกันเรียบร้อย ฟอรัมยี่สิบภาษา คลื่นซิงก์ ข่าวท้องถิ่น—ถ้า 'สัญญาณแรก' ของสวนโผล่ที่ไหนในโลก เราจะรู้ภายในหกชั่วโมง"

หลินเฉินมองจอที่แสดงแผนที่โลก จุดเขียวระยิบของระบบเฝ้าระวังกะพริบครอบทุกทวีป

สัปดาห์แรกของสวนผ่านไปอย่างงดงามสมบูรณ์แบบ

และประสบการณ์สองชาติสอนเขามาว่า—ของที่สมบูรณ์แบบเกินไป จะส่งบิลมาเก็บเสมอ

เขาแค่ไม่รู้ว่า ชื่อบนบิลใบแรก จะเป็นชื่อของเด็กหนุ่มที่เพิ่งโบกมือลาพวกเขาที่ปากตรอก