133: เสียงเรียกจากตะวันตก

นิมิตของไป๋ลู่ถูกตรวจสอบสามชั้นภายในหนึ่งวัน

เฒ่าฉือฟังคำบรรยายแล้วนิ่งไปนาน ก่อนพยักหน้า "ทิศตะวันตก...ทางที่ฮุ่ยเยวี่ยเดินไป ข้ารอมาร้อยปีว่าเมื่อไหร่สายเลือดนางจะถูกเรียก"

บรรณารักษ์ยืนยันชั้นที่สอง【แผนที่โลกฝั่งตะวันตกสุด เพิ่งปลดล็อกพร้อมแพตช์ทวีปที่สาม—และใช่ ข้ารับรู้ "อะไรบางอย่าง" ที่นั่นมานานแล้ว แต่เข้าไปไม่ได้ พื้นที่นั้นถูกผนึกด้วยพลังจันทราเต็มรูป แม้แต่ข้าก็ได้แค่ยืนมองรั้ว】

และชั้นที่สาม—มงกุฎจันทร์แรกขึ้นบนหน้าผากไป๋ลู่ สั่นแรงขึ้นทุกคืน ชี้ทิศเดียวตลอด ราวเข็มทิศที่เพิ่งเจอขั้วโลก

"สรุปคือต้องไป" หลินเฉินปิดประชุม "และไปกันทั้งทีม—แพตช์ทวีปสามเพิ่งเปิด เส้นทางตะวันตกคือดินแดนที่ยังไม่มีใครสำรวจ ระดับมอนสเตอร์ 90+ ทั้งโซน ปล่อยไป๋ลู่ไปคนเดียวไม่ใช่ทางเลือกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

"แต่มีเรื่องต้องเคลียร์ก่อนออกเดินทาง" จ้าวเคออี๋ยกแท็บเล็ตขึ้น "เรื่องที่มาถึงเมื่อเช้า—และฉันอยากให้ทุกคนเห็นพร้อมกัน"

จอกลางแสดงเอกสารหัวกระดาษหรูหรา ต้นไม้ทองในวงแหวนแก้ว

**ข้อเสนออย่างเป็นทางการจาก EDEN ถึงทีมเฉินเทียน**

ตัวเลขในเอกสารทำให้ทั้งห้องเงียบไปสามวินาที—ค่าตัวย้ายค่ายทั้งทีม: หนึ่งหมื่นล้านหยวน บวกหุ้น EDEN ภูมิภาคเอเชียสิบเปอร์เซ็นต์ บวกอำนาจออกแบบลีกทั้งระบบ

ตัวเลขที่ซื้อทีมกีฬาดังครึ่งโลกได้สบายๆ

"หมื่นล้าน..." ถังอวิ้นเอ๋อร์เป่าปาก "พวกมันบ้าหรือรวยคะเนี่ย"

"มากกว่ามูลค่าบริษัทเราทั้งบริษัทสามเท่า" จ้าวเคออี๋อ่านตัวเลขด้วยสายตานักลงทุน นิ้วเคาะโต๊ะถี่ขึ้น "โครงสร้างดีลเขียนโดยมือระดับโลก ไม่มีช่องให้ตีความว่าดูถูก—นี่คือข้อเสนอที่ตั้งใจให้ปฏิเสธยากที่สุดในประวัติศาสตร์วงการ"

"ข้าถามข้อเดียว—ในสัญญามีคำว่า 'ผูกขาดสิทธิ์การแข่งขัน' ไหม" มู่ชิงเสว่ไม่มองตัวเลขสักแวบ

"มี ย้ายแล้วแข่งได้เฉพาะ Garden League"

"งั้นมันไม่ใช่ค่าตัว มันคือค่าซื้อดาบไปแขวนผนัง"

"หมื่นล้าน...คือราคาที่พวกเขาตีให้ 'ความกลัว' ของตัวเองสินะ" ซูเหยาที่เงียบมาตลอดเอ่ยเบาๆ "กลัวเราขนาดไหน ถึงยอมจ่ายขนาดนี้เพื่อไม่ต้องเจอเราในสนาม"

"ทั้งคู่ และอย่างที่สาม—ฉลาด" หลินเฉินมองข้อเสนอ "นี่ไม่ใช่การซื้อทีม นี่คือการซื้อ **สัญลักษณ์**: ถ้าแชมป์โลกจ้านเสินย้ายไป EDEN โลกทั้งใบจะอ่านว่า 'แม้แต่คนที่รู้จักจ้านเสินดีที่สุด ยังเลือกสวน' มันคือหมัดน็อกทางจิตวิทยา จบสงครามในวันเดียว"

"และถ้าเราปฏิเสธเงียบๆ" ฉินเสว่ต่อ "พวกมันก็ปล่อยข่าวลือว่าเราเรียกราคาสูงกว่านี้—เสียทั้งขึ้นทั้งล่อง"

คำพยากรณ์ของเธอใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วโมงในการเป็นจริง

บ่ายวันเดียวกัน ตัวเลข "หมื่นล้าน" หลุดถึงสื่อ—ไม่ต้องเดาว่าใครปล่อย และโทรศัพท์ของจ้าวเคออี๋ก็ดังไม่หยุด: สปอนเซอร์สามเจ้าจากสิบเจ็ดโทรมาในชั่วโมงแรก คำถามเดียวกันหมด *"ถ้าทีมจะย้าย...บอกเราก่อนได้ไหม"* แบรนด์เครื่องดื่มเจ้าใหญ่สุดขอประชุมด่วนพรุ่งนี้เช้า ส่วนช่องทางเงียบกว่านั้น บุคคลระดับสูงฝากคำถามผ่านสายสัมพันธ์ตระกูลจ้าว สั้นและหนัก: *"ทีมที่แบกธงชาติบนบ่า ถูกทุนเขตปลอดสนธิสัญญาเสนอซื้อ—รัฐควรอ่านเรื่องนี้ว่าอย่างไร"*

แม้แต่ตรอกเหลาเจียก็หวั่นไหว—ลุงฉางโทรหาหลินเฉินตรงๆ เสียงพยายามทำเป็นเล่นแต่สั่นนิดๆ "ไอ้หนู...หมื่นล้านนี่มันเยอะนะ ลุงไม่โกรธหรอกถ้า...เอ่อ ร้านลุงน่ะย้ายตามไปเปิดที่ไหนก็ได้แหละ แต่..."

"ลุงครับ เย็นนี้ผมสั่งหม้อไฟเผ็ดพิเศษหนึ่งหม้อ กินที่ร้านเหมือนเดิม—แค่นี้ตอบพอไหมครับ"

ปลายสายเงียบสองวินาที แล้วเสียงหัวเราะโล่งอกก็ดังลั่น "พอ! เผ็ดพิเศษรอเลย!"

วางสาย หลินเฉินหันกลับมาหาทีม

"เห็นหรือยัง—สามชั่วโมง ข้อเสนอใบเดียวเขย่าสปอนเซอร์ รัฐ และคนในบ้านเราพร้อมกัน โดยพวกมันยังไม่ต้องทำอะไรเลย" เขาลุกขึ้น "เพราะงั้นเราจะไม่ปฏิเสธเงียบๆ—เอ๋อร์เอ๋อร์ เปิดกล้อง ตอบสด เดี๋ยวนี้ ให้โลกเห็นข้อเสนอกับคำตอบพร้อมกัน"

สิบนาทีต่อมา คลิปสองนาทีถูกปล่อยจากช่องทางการของเฉินเทียน—หลินเฉินนั่งหน้ากล้อง วางเอกสารข้อเสนอ (ปิดตัวเลข) ลงบนโต๊ะ

"EDEN ยื่นข้อเสนอให้ทีมเราย้ายค่าย ตัวเลขสูงพอจะซื้อทุกอย่างที่เรามี" เขาพูดเรียบๆ "และคำตอบของพวกเราคือ—ไม่"

"ไม่ใช่เพราะเงินไม่พอ เงินขนาดนั้นไม่มีคำว่าไม่พอ" เขามองกล้องตรงๆ "แต่เพราะคำถามง่ายๆ สามข้อที่เราถาม แล้ว EDEN ยังไม่เคยตอบใครได้: หนึ่ง—โลกของคุณสร้างจากอะไร สอง—ข้อมูลร่างกายผู้เล่นของคุณ ไหลไปที่ไหน และสาม..."

"สวนที่สวยที่สุดในโลก ถ้าไม่รู้ว่าเจ้าของรดน้ำด้วยอะไร—คุณกล้าให้ลูกหลานลงไปวิ่งเล่นไหม"

"ผมไม่กล้า เพราะงั้นทีมนี้อยู่ที่เดิม—สนามที่เรารู้จักดินทุกตารางนิ้ว ขอบคุณครับ"

คลิปทะลุพันล้านวิวในสองวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น แบรนด์เครื่องดื่มที่ขอประชุมด่วน เดินเข้าห้องพร้อมร่างสัญญาใหม่—ไม่ใช่ขอความชัดเจน แต่ขอ **ต่อสัญญาเพิ่มสามปี** "บอร์ดดูคลิปครบทุกคน มติเอกฉันท์: ทีมที่ปฏิเสธหมื่นล้านด้วยเหตุผลแบบนั้น คือทีมที่เราอยากให้โลโก้อยู่บนอกเสื้อไปนานๆ"

ที่ตรอกเหลาเจีย ลุงฉางแขวนป้ายไม้เขียนมือหน้าร้าน—「ร้านนี้ก็ไม่ย้ายค่ายเหมือนกัน」—ถูกลูกค้าถ่ายลงโซเชียล กลายเป็นมีมอบอุ่นที่สุดของสัปดาห์ ร้านค้าทั่วประเทศแห่แขวนป้ายล้อตาม ตั้งแต่ร้านก๋วยเตี๋ยวยันอู่ซ่อมรถ

คำถามสามข้อกลายเป็นมีมระดับโลกที่ EDEN ต้องเจอในทุกงานแถลง และยอดลงทะเบียนล่วงหน้าของสวน—ที่พุ่งไม่หยุดมาตั้งแต่คืนขุนพลเทียม—ชะลอตัวครั้งแรก

ที่เจนีวา เครเมอร์ดูคลิปจบแล้ววางแก้วไวน์

"ปฏิเสธหมื่นล้านใช้เวลาสิบนาที" เขาพึมพำ "แถมตีกลับเป็นแผลให้เราสามดอก...ท่านผู้อำนวยการพูดถูก—เด็กคนนี้ ของขวัญหรือตัวจริง ต้องพิสูจน์ให้ได้ก่อนวันเปิดสวน"

---

สามวันต่อมา ทีมเฉินเทียนเต็มคณะยืนอยู่หน้าประตูทิศตะวันตกของแผนที่โลก

พรมแดนทวีปที่สาม—ผืนป่าโบราณที่หมอกหนาราวกำแพง ระบบขึ้นคำเตือนระดับสูงสุด และไม่มีรอยเท้าผู้เล่นคนไหนบนแผนที่เลยแม้แต่จุดเดียว

"จากนี้ไปตะวันตกสุด ไม่มีเมือง ไม่มีจุดวาร์ป ไม่มีร้านซ่อม" มู่ชิงเสว่เช็คเสบียงรอบสุดท้าย "การเดินทางแบบโบราณแท้ๆ—กี่ปีแล้วนะ ที่เราไม่ได้ผจญภัยแบบไม่รู้ปลายทาง"

"ตั้งแต่เลเวลสิบห้า" ซูเหยาตอบพลางหัวเราะ "สมัยตามนายคนนี้เข้าถ้ำหมาป่าทีแรก"

ไป๋ลู่ยืนหน้าสุด มองหมอกขาวที่ม้วนตัวช้าๆ มงกุฎบนหน้าผากเรืองแสงรับกับอะไรบางอย่างข้างใน

"ท่านยายเดินเส้นนี้คนเดียว ร้อยปีก่อน" เธอเอ่ยเบาๆ "ขาเปล่า พลังเหลือเสี้ยวเดียว ไม่มีแผนที่ ไม่มีเพื่อน"

เธอหันกลับมามองทีมที่ยืนเรียงพร้อม—ดาบเงิน ธนูสายฟ้า โล่ศักดิ์สิทธิ์ ดาบดำ และรอยยิ้มของทุกคน

"ส่วนหลานนาง..." มุมปากเธอยกขึ้น "ไปทั้งบ้าน"

หมอกขาวแหวกออกรับก้าวแรกของทีม

การเดินทางตามรอยเท้าร้อยปี เริ่มต้นแล้ว