128: ผนึกสั่นครั้งใหม่

โรงตีเหล็กกลางนครธุลีหนุนฟ้า เช้าตรู่

เฒ่าฉือหยุดค้อนกลางจังหวะ—สิ่งที่ไม่เคยเกิดในรอบร้อยปี ไม่ว่าศึกไหนจะดังแค่ไหนนอกหน้าต่าง

เพราะกลิ่นที่ลอยมากับลมเช้านี้ มันผิดธรรมชาติทุกชั้น

"เจ้าหนู" แกเอ่ยทันทีที่หลินเฉินวาร์ปมาถึง ไม่มีอารัมภบท "ดาบเจ้าได้กลิ่นแล้วใช่ไหม—ตั้งแต่เมื่อคืน"

"ได้ครับ จุดแดงทิศตะวันตกเฉียงเหนือ นอกแผนที่เกม" หลินเฉินวางซื่อโม่บนทั่ง ใบดาบยังสั่นเบาๆ ไม่หยุด "ตาเฒ่า มันคืออะไรกันแน่ พลังมารที่อยู่นอกผนึก นอกประตู นอก **โลกนี้**"

เฒ่าฉือนั่งลงช้าๆ มือชราลูบใบดาบปลอบ

"ฟังให้ดี เรื่องนี้ข้าไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เพราะนึกว่าจะตายไปพร้อมมัน" เสียงแกต่ำลง "พลังมารน่ะ มันไม่ใช่ 'ของวิเศษ' มันคือ **รอยไหม้**—รอยที่เกิดเมื่อสิ่งจากหลังประตูสัมผัสโลกนี้ เหมือนแผลพุพองบนผิวความจริง ราชามารคือแผลใหญ่สุด ทัพมารคือแผลที่ลามจากมัน"

"ทีนี้...แผลแบบนี้ ปกติเกิดได้ทางเดียว—ประตูแง้ม"

"แต่กลิ่นเมื่อคืน" แกเงยหน้าขึ้น ตาขุ่นจ้องตรง "มันไม่ใช่กลิ่นแผลธรรมชาติ มันคือกลิ่นของแผลที่ถูก **เพาะ**—เหมือนมีคนเก็บหนองจากแผลจริง ไปเลี้ยงในจานทดลอง ให้มันโตเป็นแผลใหม่ที่พวกมันคุมได้"

ความเย็นไหลลงสันหลังหลินเฉิน

"เศษพลังมาร..." เขาประกอบภาพ "ตอนศึกขุนพลมาร พวกนาฬิกาทรายตั้งวงเก็บเกี่ยว เก็บ 'เศษพลัง' ที่รั่วจากผนึกไปเต็มคลัง—เราปล้นคืนมาได้ครึ่งเดียว อีกครึ่ง..."

"อีกครึ่ง พวกมันเอาไปเป็นเชื้อ" เฒ่าฉือพยักหน้าช้าๆ "สามปีผ่านไป เชื้อนั้นคงโตพอจะมีกลิ่นข้ามโลกแล้ว—เจ้าหนู พวกมันกำลังปั้นมารของตัวเอง ในที่ที่ไม่มีผนึก ไม่มีดาบ ไม่มีจันทรา"

"ในสวนของพวกมันเอง"

---

วอร์รูมฉุกเฉินถูกเรียกประชุมในชั่วโมงนั้น และจิ๊กซอว์ทุกชิ้นบนโต๊ะก็ประกอบเป็นภาพเดียว

"ตำแหน่งจุดแดงที่ดาบชี้" เจียงเฟยทาบพิกัดลงแผนที่โลกจริง "ตรงกับศูนย์วิจัยแห่งหนึ่งของกองทุนสามเรือน เขตขั้วโลกเหนือ—ที่เดียวกับที่เราเคยสงสัยว่าเป็นฐานสำรองหลังเรือโดนยึด"

"และไทม์ไลน์ตรงเป๊ะ" ฉินเสว่เสริม "EDEN โชว์เดโม 'บอสที่แข็งแกร่งกว่าจ้านเสิน' ในงานเจนีวา—นักรีวิวทุกคนพูดตรงกันว่าบอสตัวเดโมมัน 'น่ากลัวผิดธรรมชาติ' สมจริงระดับที่คนดูบางคนถอดแว่นกลางเดโม"

"เพราะมันไม่ใช่ AI" หลินเฉินสรุปสิ่งที่ทุกคนปะติดปะต่อได้แล้ว "บอสของ EDEN...ปั้นจากพลังมารจริง"

【ยืนยัน】เสียงบรรณารักษ์แทรกผ่านดวงตรา เย็นกริบ【และนั่นคือความโง่ระดับทำลายล้าง—พลังมารคือรอยไหม้ของสิ่งหลังประตู ต่อให้เพาะในจาน มันก็ยังเป็น "เนื้อเดียวกัน" กับต้นทาง พวกมันคิดว่ากำลังเลี้ยงสัตว์ในกรง...ทั้งที่จริง กำลังต่อสายโทรศัพท์ให้สิ่งที่อยู่หลังประตู เข้าถึงโลกพวกเจ้าอีกช่องทาง】

【ช่องทางที่ไม่มีข้าเฝ้า】

ห้องประชุมเงียบกริบ

"งั้นคำถามเดียวที่เหลือ" มู่ชิงเสว่เอ่ย "เราจะบอกโลกยังไง—'เกมใหม่สุดสวยที่ทุกคนรอ มีปีศาจจริงๆ อยู่ข้างใน' ใครจะเชื่อ"

"ไม่มีใครเชื่อ" หลินเฉินตอบตรง "และถ้าพูดตอนนี้ เราคือทีมแชมป์ขี้อิจฉาที่กลัวเกมคู่แข่ง—เสียทั้งความน่าเชื่อถือ เสียทั้งจังหวะ"

"เพราะงั้น แผนเราจะไม่เริ่มจากการพูด" เขาเขียนบนกระดานสามคำ

**วัด — เก็บ — รอ**

"วัด: หมอกู้เดินหน้าวิจัยภาวะล้าซิงก์เต็มสูบ สร้างมาตรฐานการวัดที่โลกยอมรับ ก่อนที่ EDEN จะเปิด เก็บ: เจียงเฟย ฉินเสว่ เก็บหลักฐานทุกชิ้นของเส้นทางพลังมาร-ขั้วโลก-EDEN และรอ: รอวันที่สวนของพวกมันโชว์ธาตุแท้ครั้งแรก—วันนั้นความจริงของเราต้องพร้อมเสิร์ฟภายในหนึ่งชั่วโมง"

"แล้วถ้าธาตุแท้ที่ว่า...มาในรูปคนเจ็บล่ะคะ" กู้เหวินซีถามคำถามของหมอ

หลินเฉินเงียบไปสามวินาที

"นั่นแหละข้อที่ผมเกลียดที่สุดของแผนนี้" เขาตอบตามจริง "เราป้องกันคนทั้งโลกจากของที่พิสูจน์ไม่ได้ ไม่ได้—ทำได้แค่เตรียมรับให้ไว ลดความเสียหายให้เหลือน้อยที่สุด และทำให้ 'ครั้งแรก' เป็น 'ครั้งสุดท้าย'"

"ขอเพิ่มอีกข้อค่ะ" หมอสาวเปิดแท็บเล็ต ตาคมขึ้นแบบมีดผ่าตัด "ศูนย์เวชศาสตร์ที่ฉันเสนอไว้—อนุมัติงบวันนี้ได้ไหม ถ้าโลกกำลังจะมีเหยื่อภาวะล้าซิงก์ระลอกใหญ่ อย่างน้อยให้มีโรงพยาบาลที่รู้จักโรคนี้ก่อนใครสักแห่ง"

"อนุมัติ" หลินเฉินตอบไม่ถึงวินาที "งบเท่าไหร่ก็ได้ และหมอครับ—สร้างให้ใหญ่กว่าที่ขอมาเท่าตัว"

"ผมมีลางว่าเราจะต้องใช้มัน...เร็วกว่าที่ใครคิด"