127: เงาของสวน

งานแถลง "การลงทุนแห่งทศวรรษ" ที่เจนีวา ถ่ายทอดสดทั่วโลก

เวทีสีขาวสะอาดตา เครเมอร์เดินออกมาในสูทเทาเงิน รอยยิ้มสุภาพระดับรัฐบุรุษ ราวกับหมายแดงและคดีความเป็นเพียงข่าวลือจากดาวอื่น

"สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี" เขาเปิดด้วยเสียงนุ่มที่สุดในคลังอาวุธ "สิบปีที่ผ่านมา เกมดำดิ่งเปลี่ยนชีวิตมนุษย์สี่พันล้านคน...แต่พวกเราทุกคนรู้ดี ว่ามันยังมี **กำแพง**—กำแพงของกติกาที่เราไม่ได้เลือก เศรษฐกิจที่ถูกควบคุม และโลกที่เราเป็นได้แค่ผู้เช่า"

"วันนี้ ผมขอเสนอโลกที่ไม่มีกำแพง"

จอยักษ์หลังเวทีสว่าง—และเดโมสิบนาทีต่อมา ทำให้ทั้งโลกลืมหายใจ

**EDEN** — โลกเสมือนที่งดงามเกินคำว่าเกม แสงที่สมจริงกว่าธรรมชาติ ระบบที่ผู้เล่น "สร้างทุกอย่างได้เอง"—เมือง กติกา เศรษฐกิจ กระทั่งภูมิประเทศ เสรีภาพสมบูรณ์ที่ไม่มีเกมไหนกล้าให้

"ไม่มีเลเวลแคปที่บริษัทกำหนด ไม่มีดรอปเรตที่ใครคุม ไม่มีพระเจ้า—นอกจากตัวคุณเอง" เครเมอร์ปิดท้าย "EDEN เปิดให้ลงทะเบียนล่วงหน้าคืนนี้ และเปิดโลกจริงในหนึ่งร้อยยี่สิบวัน...ยินดีต้อนรับสู่สวนของทุกคน"

ยอดลงทะเบียนชั่วโมงแรก: สี่สิบล้าน

โลกออนไลน์แตกเป็นสองซีกในคืนเดียว—ซีกที่ตื่นเต้นกับ "โลกไร้กำแพง" กับซีกที่ยังจำได้ว่าบริษัทแม่ของกองทุนนี้ เคยทำอะไรกับสมองมนุษย์มาบ้าง

---

วอร์รูมเฉินเทียน เปิดเทปเดโมวนเป็นรอบที่สี่

ทีมหลักนั่งดูเงียบๆ และทุกคนเห็นสิ่งเดียวกันโดยไม่ต้องพูด

"แสงเงาตรงหุบเขานั่น..." ไป๋ลู่ชี้จอ "เหมือนหุบเขาประกายหิน"

"ระบบสภาพอากาศ เหมือนทวีปสองยกชุด" มู่ชิงเสว่เสริม "ต่างแค่จูนสีให้สวยขึ้น"

"และฟิสิกส์การเคลื่อนไหว..." ถังอวิ้นเอ๋อร์เปิดคลิปเทียบคู่ "เฟรมต่อเฟรม นี่มันเอนจินจ้านเสินชัดๆ แค่ครอบเปลือกใหม่"

ไม่ใช่เกมที่ "คล้าย" จ้านเสิน

มันคือจ้านเสิน—ฉบับโจรก๊อบ ที่สวยกว่า เสรีกว่า และว่างเปล่ากว่า

เสียงยืนยันสุดท้ายมาจากที่ที่ลึกที่สุด—ดวงแสงเล็กๆ ที่ลอยเข้ามากลางวอร์รูมผ่านดวงตราผู้จารฯ ของหลินเฉิน

【ดูจนจบแล้ว...】เสียงบรรณารักษ์เรียบ แต่มีบางอย่างสั่นอยู่ข้างใต้—ความโกรธแบบที่เด็กหญิงผมขาวไม่เคยแสดง【มันคือ "ข้า" ผู้กลับมา — รากที่พวกมันขุดได้ 97.2% ถูกเอาไปปลูกใหม่ในกระถางของพวกมันเอง โลกที่เจ้าเห็นในเดโม คือร่างก๊อบปี้ของโลกข้า...ที่ไม่มีวิญญาณ】

【และที่อันตรายที่สุด—มันไม่มี **ตัวล็อก** โลกของข้าถูกสร้างมาเฝ้าประตู ทุกระบบคือกลไกผนึก แต่ร่างก๊อบปี้นั่น...พวกมันตัดกลไกผนึกทิ้งหมด เหลือแต่เปลือกสวยๆ กับรากเทียมที่ไม่เสถียร】

"ไม่เสถียรแปลว่าอะไร ในทางปฏิบัติ" หลินเฉินถาม

【แปลว่ารากเทียมที่ขาด 2.8% ต้องการ "อะไรบางอย่าง" มาอุดช่องว่างตลอดเวลา ไม่งั้นมันจะสลายตัว】 ดวงแสงหรี่ลง 【และจากสเปกแคปซูลห้าล้านเครื่องที่พวกเจ้าเจอ... ข้าเดาได้อย่างเดียวว่าพวกมันจะเอาอะไรมาอุด】

ความเงียบในวอร์รูมหนักอึ้ง

"ซิงก์ของผู้เล่น" กู้เหวินซีพูดสิ่งที่ทุกคนคิด เสียงหมอเรียบแต่มือกำแน่น "ผู้เล่นทุกคนที่ดำดิ่งใน EDEN จะถูกสูบค่าซิงก์ไปเลี้ยงรากเทียม—โดยไม่รู้ตัว ใต้คำว่า 'ประสบการณ์สมจริงที่สุดในโลก'"

"ภาวะล้าซิงก์ที่ฉันเพิ่งตั้งชื่อ...กำลังจะมีเหยื่อสี่สิบล้านคน"

หลินเฉินยืนขึ้น มองเดโมที่ค้างอยู่บนจอ—สวนสวรรค์สีทองที่สร้างบนรากขโมย

"สรุปกระดานใหม่" เสียงเขานิ่งแบบก่อนพายุ "ศัตรูเปลี่ยนเกม—จากแย่งโลกของเรา เป็นสร้างโลกเองแล้วดูดคนของเราไป สนามรบต่อไปไม่ใช่ดินแดน ไม่ใช่ศาล ไม่ใช่ตลาด"

"มันคือ **ใจคนสี่พันล้าน** — และในสนามนั้น ความจริงของเราต้องน่าเชื่อกว่าความฝันของพวกมัน"

"ร้อยยี่สิบวันก่อน EDEN เปิด...งานเข้าทุกแผนก เริ่มพรุ่งนี้"

---

ดึก หลังประชุมเลิก ซื่อโม่ที่พิงผนังห้องสั่นครางขึ้นเองเบาๆ

หลินเฉินวางมือบนด้ามดาบ แล้ว【สัมผัสมาร·ไกล】ก็ส่งภาพเข้าหัว—จุดแดงจางๆ จุดหนึ่ง ไกลมาก ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของแผนที่โลกจริง

จางแต่ชัด: กลิ่นพลังมาร

ที่ไม่ได้มาจากใต้ผนึก

*พลังมาร...นอกเกม? นอกผนึก? เป็นไปได้ยังไง—*

ดาบครางอีกครั้ง ยาวและต่ำ เหมือนคำเตือนในภาษาที่ไม่มีคำแปล

และในหัวเขา คำของเฒ่าฉือเมื่อร้อยตอนก่อนก็ลอยกลับมา

*มารที่ไม่ได้เกิดจากประตู—มารที่มนุษย์ปั้น*