121: คืนก่อนชิงโลก

ยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อนรอบชิง โลกทั้งใบกลั้นหายใจพร้อมกันเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์เกม

ที่มหานครเจ้าภาพ ตั๋วผีรอบชิงราคาพุ่งยี่สิบเท่า จอยักษ์ทุกทวีปขึ้นนับถอยหลังพร้อมกัน ยอดจองชมสดทะลุสองพันล้านก่อนเริ่มหนึ่งวัน—หนึ่งในสี่ของมนุษยชาติ

ที่บ้าน ประเทศทั้งประเทศประกาศวันหยุดไม่เป็นทางการกันเอง ร้านค้าติดป้าย "ปิดบ่ายพรุ่งนี้ ไปเชียร์ทีมชาติ" โรงเรียนบางแห่งยกจอเข้าหอประชุม และตรอกเหลาเจียระดมโปรเจกเตอร์สี่ตัวกับโต๊ะยาวที่สุดเท่าที่เคยต่อมา

ส่วนที่หมู่บ้านนักกีฬา ค่ำคืนสุดท้ายเดินไปตามจังหวะของแต่ละคน

---

**มู่ชิงเสว่** ซ้อมดาบคนเดียวในสนามเปล่าจนสามทุ่ม—ไม่ใช่ซ้อมท่า แต่ซ้อม "หยุด": ยืนนิ่ง หลับตา ฟังลมหายใจตัวเอง จนแน่ใจว่าหัวใจเต้นเท่าวันธรรมดา

ขากลับ เธอเจอแลนสล็อตยืนรออยู่ขอบสนาม

"พรุ่งนี้ ผมจะดวลคุณกลางเกมแน่นอน" อัศวินยุโรปกล่าวตรงไปตรงมา "มอร์กาน่าวางแผนไว้แบบนั้น และผมขอให้เธอวาง—อยากบอกล่วงหน้า เพราะการดวลที่ดีที่สุด คือการดวลที่ทั้งคู่รู้ตัวและพร้อมที่สุด"

"ขอบใจที่บอก" มู่ชิงเสว่หยุดเดิน "แต่เสียดายแทนแผนเจ้านิดหน่อย"

"ทำไมครับ"

"เพราะข้าก็ขอกัปตันข้าไว้เหมือนกัน" เธอเดินผ่านไปพร้อมประโยคทิ้งท้าย "เจอกันกลางสนามพอดีเป๊ะแหละ อัศวิน"

**ไป๋ลู่** นั่งอยู่ใต้จันทร์เสมือนในเกมกับเฒ่าฉือ—วิดีโอลิงก์ข้ามทวีปสู่โรงตีเหล็กกลางนคร

"พรุ่งนี้โลกทั้งใบจะดูเจ้า" ตาเฒ่าชงชาช้าๆ "ตื่นเต้นไหมล่ะ สายเลือดฮุ่ยเยวี่ย"

"ไม่" เธอตอบสงบ แล้วนิ่งไปครู่ "...นิดหนึ่ง"

"ดี โกหกไม่เก่งขึ้นเลย" เสียงหัวเราะแหบๆ "ฟังนะเด็กน้อย ท่านยายของเจ้าเคยบอกข้าก่อนศึกใหญ่—คนเรารบเก่งสุดตอนรู้ว่ารบไปเพื่อใคร ไม่ใช่เพื่ออะไร...พรุ่งนี้อย่ามองถ้วย มองข้างๆ ตัวพอ"

**ถังอวิ้นเอ๋อร์** ตัดต่อวิดีโอจนเที่ยงคืน—ไม่ใช่คอนเทนต์ แต่เป็นของขวัญลับ: คลิปรวมเส้นทางทีมตั้งแต่วันก่อตั้ง เตรียมเปิดในห้องพักก่อนลงสนาม เธอดูฟุตเทจเก่าๆ ไปยิ้มไป จนถึงคลิปแรกสุด—วันที่เธอวิ่งตามเงาธุลีขอสตรีม

"จากสตรีมเมอร์สามแสนฟอล..." เธอพึมพำกับจอ "มาถ่ายทีมตัวเองชิงแชมป์โลก...ชีวิตคนเรานี่ เขียนบทแบบนี้ก็ได้เหรอ"

**ซูเหยา** เดินตรวจความเรียบร้อยรอบสุดท้ายเหมือนทุกคืน—เสบียง ตารางรถ ชุดแข่ง ยาประจำทีม เช็คลิสต์สี่สิบข้อที่เธอทำจนหลับตาทำได้

แล้วเธอก็พบกัปตันยืนอยู่ริมระเบียงดาดฟ้าหมู่บ้านนักกีฬา มองแสงเมืองเจ้าภาพ

"นอนไม่หลับ?" เธอยื่นแก้วนมอุ่นให้

"หลับจะลง แต่อยากดูวิวนี้อีกห้านาที" หลินเฉินรับแก้ว "คืนก่อนศึกใหญ่ที่สุดในชีวิต...สองชาติแล้วก็ยังเหมือนเดิม—โลกมันเงียบเป็นพิเศษ"

ซูเหยายืนข้างเขา มองเมืองเดียวกัน

"นี่ หลินเฉิน" เธอเอ่ยเบาๆ "จำที่แม่ถามได้ไหม ว่ากลัวไหม...คืนนี้ฉันขอถามเวอร์ชันของฉันบ้าง—**พร้อมไหม**"

หลินเฉินคิดจริงจัง แบบที่ทำเสมอเมื่อเธอถาม

สองชาติ หนึ่งความตาย หนึ่งการกลับมา ทีมที่สร้างจากศูนย์ บ้านที่ซื้อคืนทั้งตรอก ศัตรูที่ล้มไปทีละชั้น และพรุ่งนี้—กระดานที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก รออยู่กลางสนาม

"พร้อม" เขาตอบ และเป็นครั้งแรกในสองชาติที่คำนี้ไม่มีเงาของอะไรค้างอยู่ข้างหลังเลย "พร้อมแบบที่ไม่เคยพร้อมมาก่อนในชีวิต—เพราะครั้งนี้ ฉันไม่ได้เตรียมตัวมาคนเดียว"

ซูเหยายิ้ม เกี่ยวนิ้วก้อยเขาตามธรรมเนียมเก่าแก่ที่สุดของสองคน

"งั้นไปนอน คุณกัปตัน—พรุ่งนี้โลกรอดูบ้านเราอยู่"

---

เที่ยงคืนตรง ข้อความสุดท้ายก่อนวันชิงเดินทางมาถึง—จากมอร์กาน่า ตามสัญญา

*"ธรรมเนียมส่วนตัวค่ะ: คืนก่อนนัดชิง ฉันจะส่งสารถึงกัปตันคู่แข่งเสมอ ปกติเป็นการวิเคราะห์จุดอ่อนพวกเขา เพื่อสงครามจิตวิทยา"*

*"แต่คืนนี้ขอแหกธรรมเนียม — เพราะทีมคุณไม่มีจุดอ่อนที่วิเคราะห์ได้แล้ว มีแต่ 'ความไม่แน่นอน' ซึ่งเป็นคนละอย่างกัน"*

*"เจ็ดปีที่แล้ว ฉันสร้าง Avalon เพราะเชื่อว่าความสมบูรณ์แบบชนะทุกอย่าง — พรุ่งนี้ ถ้าฉันชนะ ความเชื่อนั้นจะถูกพิสูจน์บนยอดโลก แต่ถ้าฉันแพ้..."*

*"ถ้าฉันแพ้ ฉันอยากแพ้ให้กับสิ่งที่คุณเรียกว่า 'บ้าน' นั่นแหละ — อย่างน้อยคำตอบที่ได้ จะคุ้มเจ็ดปี"*

*"พรุ่งนี้เจอกันค่ะ กัปตันหลิน — กระดานเปล่า หมากครบ โลกดูอยู่"*

หลินเฉินอ่านจบ มองนาฬิกา—วันชิงชนะเลิศมาถึงแล้วอย่างเป็นทางการ

เขาพิมพ์ตอบสั้นๆ แล้วปิดเครื่อง

*"กระดานเปล่า หมากครบ โลกดูอยู่ — และขอให้เกมที่ดีที่สุด ชนะ"*