122: รอบชิงโลก (1)

【รอบชิงชนะเลิศ World Series ครั้งที่ 1: เฉินเทียน VS Avalon — Best of 5】

ยอดผู้ชมสดทั่วโลกตอนเปิดเกมแรก: สองพันสองร้อยล้านคน

ไม่มีการแข่งขันใดของมนุษยชาติ—กีฬาไหน มหกรรมไหน—เคยมีตามองพร้อมกันเท่าค่ำคืนนี้

**เกมที่หนึ่ง**

Avalon เปิดด้วยสิ่งที่โลกคาด: ความสมบูรณ์แบบ—โครงสร้างทีมที่ทุกหมากหนุนกันไร้รอยต่อ การเดินเกมที่เหมือนถูกพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์มาแล้ว

เฉินเทียนเปิดด้วยสิ่งที่ไม่มีใครคาด: ความสมบูรณ์แบบ **เหมือนกัน**

ทีมที่โลกจำในฐานะ "ราชาด้นสด" เล่นเกมแรกด้วยระเบียบเนี้ยบกริบราวกระจกสะท้อน Avalon—แผนเดินช้า โครงสร้างแน่น ไร้การเสี่ยงแม้จังหวะเดียว

"พวกเขาเล่นเกมของเรา!?" นักพากย์ยุโรปอุทาน "เจ้าภาพกำลังเล่นสไตล์ Avalon ใส่ Avalon!"

มันคือหมากแรกของหลินเฉิน: บังคับให้เครื่องจักรสมบูรณ์แบบ ต้องเล่นกับเงาตัวเอง—และพิสูจน์ว่าหกวันที่ลบตัวเองเขียนใหม่ ทำให้เฉินเทียนเล่นได้ "ทุกร่าง" รวมถึงร่างของศัตรู

เกมจบที่สี่สิบเจ็ดนาที—ยาวที่สุดของทัวร์นาเมนต์ ละเอียดยิบทุกหมาก และจบด้วยการบุกฐานพร้อมกันที่ต่างกันสามวินาที

สามวินาทีนั้น เป็นของ Avalon

**0-1** — แต่บนอัฒจันทร์ มอร์กาน่าไม่ยิ้มเลยสักนิด เพราะเธออ่านสารที่ซ่อนในเกมแรกออก: *พวกเขาเสมอเราได้ในเกมของเรา...แล้วเกมของพวกเขาล่ะ?*

**เกมที่สอง**

คำตอบมาทันที

เฉินเทียนถอดหน้ากากกระจกทิ้ง แล้วปลดปล่อยร่างจริง—พายุด้นสดเต็มรูปแบบที่ผ่านการขัดเกลาด้วยบทเรียนทั้งทัวร์นาเมนต์ จังหวะที่ไม่มีตำรา การแลกที่ไม่มีสมการ ความบ้าที่มีโครงสร้างซ่อนข้างใน

และครั้งนี้ ไม่เหมือนนัดแบ่งกลุ่ม—เพราะนิสัยการตัดสินใจของกัปตันที่มอร์กาน่าเคยถอดรหัสได้ ถูกเขียนใหม่หมดทั้งเล่ม

"ระบบรับความวุ่นวายของ Avalon ทำงานช้าลง!" นักวิเคราะห์ชี้จอ "พวกเขาเตรียมรับ 'เฉินเทียนตัวเก่า' แต่ทีมที่อยู่ในสนามคือเวอร์ชันที่โลกไม่เคยเห็น!"

เกมสองจบในยี่สิบแปดนาที—เฉินเทียนถล่มขาด

**1-1**

**เกมที่สาม**

ตาจริงของหมากรุกระดับโลกเริ่มตรงนี้ เมื่อทั้งสองทีมหมดหน้ากาก เหลือแต่ของจริงปะทะของจริง

มอร์กาน่าเดินหมากที่ซ้อนมาเจ็ดปี: ระบบ "ปราสาทเคลื่อนที่"—Avalon ทั้งทีมหมุนตำแหน่งกันตลอดเกมราวปราสาทที่เดินได้ ไม่มีจุดอ่อนถาวร ไม่มีหมากตัวไหนถูกล็อกเป้าได้เกินสิบวินาที และแลนสล็อตคือยอดหอคอยที่โผล่มาเชือดทุกครั้งที่ประตูเปิด

กลางเกม นาทีที่ยี่สิบเอ็ด—ตามที่ทั้งคู่สัญญากันไว้—ปราสาทเคลื่อนที่ก็เปิดประตูหนึ่งบานโดยจงใจ

แลนสล็อตเดินออกมาคนเดียว ขึ้นยืนกลางสะพานหินที่ทอดข้ามหุบเหวกลางแมป ปลดโล่วางพิงราวสะพาน เหลือดาบเล่มเดียว—ภาษากายที่นักดาบทั้งโลกอ่านออก: หนึ่งต่อหนึ่ง ไม่มีทีม ไม่มีข้อแก้ตัว

"สองนาทีจากนี้ ของข้า" เสียงมู่ชิงเสว่ในแชทเรียบสนิท

"ไปเลย" หลินเฉินตอบคำเดียว—สัญญาคือสัญญา

ดาบเงินก้าวขึ้นสะพานจากอีกฝั่ง สนามแปดหมื่นเงียบลงเองโดยไม่มีใครสั่ง เหลือแต่เสียงลมเสมือนพัดผ่านหุบเหว

แลนสล็อตยกดาบเสมอคิ้ว ปลายชี้ฟ้า—คารวะแบบอัศวินโบราณ มู่ชิงเสว่ตวัดดาบลงข้างลำตัว ปลายชี้ดิน—สงบเหมือนหิมะก่อนถล่ม

สี่สิบวินาทีต่อจากนั้น คนสองพันล้านลืมหายใจ

**วินาทีที่หนึ่งถึงเก้า** — อัศวินเปิดก่อน: แทงตรง ปัดขึ้น ฟันทแยง พื้นฐานที่ถูกขัดจนเป็นกำแพง ทุกองศาถูกต้องราวเครื่องจักร เธอถอยสามก้าว รับด้วยแรงน้อยที่สุด ฟังดาบแปลกหน้าแนะนำตัว

**วินาทีที่สิบถึงสิบแปด** — เธอสวนกลับ ดาบเงินพลิกจากรับเป็นรุกในจังหวะหายใจเดียว เหล็กปะทะเหล็กเก้าครั้งในสี่วินาที—นักพากย์ดูสโลว์ยังนับไม่ทัน—แลนสล็อตถอยครึ่งก้าวเป็นครั้งแรกของทัวร์นาเมนต์

**วินาทีที่สิบเก้า** — เธอใช้ "ทิ้งดาบหลอก" ท่าที่ล้มสึบาเมะ ดาบเงินลอยหลุดมือกลางอากาศ—แต่แลนสล็อตไม่ตวัดตาม ("ผมดูเทปรอบรองสิบเจ็ดรอบครับ") เขาพุ่งตรงเข้าหาตัวเธอที่กำลังว่างมือ

"รู้" เสียงเธอนิ่ง—เพราะดาบหลอกคือ **เหยื่อของหมาก** วินาทีที่เขาเลือกพุ่งเข้ามา ทางเลือกของเขาก็เหลือเส้นตรงเส้นเดียว เธอหมุนตัว **เข้าหา** ดาบที่พุ่งมา มือเปล่าคว้าด้ามที่หมุนกลับมาพอดี—เหมือนดาบกับคนนัดกันไว้ตั้งแต่เกิด

**วินาทีที่ยี่สิบถึงสามสิบเก้า** — ไม่มีหลอก ไม่มีตำราอีกแล้ว อัศวินที่เลิกเป็นเครื่องจักร กับนักดาบที่เลิกเป็นน้ำแข็ง เหล็กปะทะถี่จนเสียงต่อกันเป็นโน้ตเดียวยาว รอยดาบงอกบนเกราะทั้งคู่ ไม่มีใครถอยอีกแม้ครึ่งก้าว

**วินาทีที่สี่สิบ** — ทั้งคู่เห็นช่องพร้อมกัน ช่องเดียวกัน บนตัวอีกฝ่าย

ไม่มีใครเลือกป้องกัน

ดาบอัศวินทะลุไหล่ซ้าย ดาบเงินทะลุอกขวา—เสียงเหล็กสองเสียงดังพร้อมกันเป๊ะจนระบบบันทึกเป็นเสียงเดียว

【มู่ชิงเสว่ ถูกสังหารโดย แลนสล็อต】 【แลนสล็อต ถูกสังหารโดย มู่ชิงเสว่】

แลนสล็อตยกนิ้วให้ก่อนร่างสลายเป็นแสง—รอยยิ้มแรกของอัศวินในทัวร์นาเมนต์ มู่ชิงเสว่ค้อมหัวรับจนแสงสุดท้ายจางหาย สนามระเบิดเสียงพร้อมกันทั้งสองฝั่ง—ไม่มีใครเชียร์ฝ่ายไหน ทุกคนเชียร์สิ่งที่เพิ่งได้เห็น

แต่ความงามมีราคาเสมอ—และคนตั้งราคาคือมอร์กาน่า: ระหว่างสี่สิบวินาทีที่โลกมองสะพานหิน ปราสาทสี่หมากที่เหลือเดินเงียบๆ กินพื้นที่ไปครึ่งแมป

"เธอให้เกียรติการดวลจริงๆ นะ" หลินเฉินมองมินิแมปที่กลายเป็นสีศัตรู "แต่ก็เก็บค่าผ่านประตูจริงด้วย...สมเป็นราชินี"

เกมสามที่เหลือเป็นของ Avalon—ปราสาทเคลื่อนที่กินพื้นที่จนเฉินเทียนไม่เหลือแผนที่ให้ยืน

**1-2** — Avalon ขยับเข้าใกล้บัลลังก์ เหลืออีกเกมเดียว

ห้องพักช่วงเบรกใหญ่ บรรยากาศที่ควรตึง กลับนิ่งประหลาด

เพราะถังอวิ้นเอ๋อร์เปิดคลิปของขวัญลับของเธอพอดีจังหวะ—เส้นทางทั้งหมดของทีม ตั้งแต่โรงเตี๊ยมห้องลับ ถ้ำจันทร์เยือก บอสโลกตัวแรก ตึกที่ซื้อคืน สงครามหมื่นคน จนถึงเมื่อวาน

สามนาทีจบ ไม่มีใครพูดอะไร

"ขอโทษที่เปิดตอนนี้ค่ะ" เธอเก็บจอ ยิ้มทั้งตาแดง "แค่อยากเตือนความจำว่า—ทีมนี้เคยตามหลังมาแล้วทุกสกอร์ในจักรวาล 1-2 เนี่ย...จิ๊บจ๊อยมากนะคะบอส"

หลินเฉินมองทีมที่หัวเราะทั้งน้ำตา แล้วลุกขึ้นเปิดกระดานแผน

"เกมสี่กับห้า ข้ามีหมากสุดท้ายสองตัว" เขาวาดเส้นเดียวพาดกลางแผนที่ "ตัวแรกชื่อ 'จันทราเต็มดวง' ส่วนตัวที่สอง..."

เขาหันมา มุมปากยกขึ้นแบบที่ทีมรอคอย

"ตัวที่สองชื่อ **พวกเราทุกคน** — ฟังแผนให้ดี เพราะมันบ้าที่สุดเท่าที่ข้าเคยวาง"