116: มือที่ยื่นจากบ้านเกิด

คฤหาสน์ตระกูลเย่ เขตเก่าของเมืองหลวง

ห้องประชุมตระกูลที่เคยชี้ชะตาธุรกิจครึ่งภาค ตอนนี้เหลือผู้เฒ่านั่งอยู่หกคน—น้อยลงครึ่งหนึ่งจากยุครุ่งเรือง แต่ความเย่อหยิ่งบนใบหน้ายังเต็มโควตาเดิม

หัวโต๊ะคือเย่เจิ้นถัง—ผู้เฒ่าใหญ่ อาแท้ๆ ของเย่หาว ชายวัยเจ็ดสิบที่เคยนั่งบอร์ดธนาคารสามแห่ง และเชื่อมาทั้งชีวิตว่าโลกหมุนด้วยเส้นสายกับความกลัว

"รายงาน" แกเอ่ยสั้นๆ

"การกดดันระลอกแรก...ล้มเหลวครับท่าน" ผู้จัดการเครือรายงานเสียงเบา "เฉินเทียนมีวงเงินสำรองที่เราไม่รู้ว่ามี คู่ค้าสิบสองรายที่เราบีบ มีสิบรายเซ็นสัญญาใหม่กับฝั่งนั้นถาวร และ...ตระกูลจ้าวแถลงหนุนเต็มตัวเมื่อเช้า ตลาดตีความว่าเฉินเทียนแข็งแกร่งกว่าเดิม หุ้นกู้พวกมันราคาขึ้นด้วยซ้ำ"

"แปลว่าเงินเราละลายเปล่าสองพันล้าน เพื่อช่วยศัตรูโฆษณา" ผู้เฒ่ารองสรุปแสบๆ

ห้องเงียบอึดอัด

"พวกแกไม่เข้าใจ" เย่เจิ้นถังลุกขึ้นช้าๆ เดินไปหน้าผนังที่แขวนภาพถ่ายตระกูลยุครุ่งเรือง "นี่ไม่ใช่เรื่องธุรกิจแล้ว—ไอ้เด็กตรอกนั่นทำให้หลานข้ากลายเป็นพยานทรยศ ทำให้ชื่อเย่กลายเป็นคำด่าในตลาด ทำให้ตระกูลร้อยปีต้องนั่งเหลือกันหกคน"

"มันคือเรื่องศักดิ์ศรี และศักดิ์ศรีน่ะ..." แกหันมา ตาขุ่นแต่ลุกโชน "จ่ายแพงแค่ไหนก็ต้องเอาคืน"

"แล้วท่านจะเอาเงินจากไหนครับ" เสียงหนึ่งถามตรง "เครือเราเหลือสภาพคล่องไม่พอทำสงครามยืดเยื้อกับบริษัทหมื่นล้านที่มีจ้าวหนุนหลัง"

เย่เจิ้นถังนิ่งไปครู่

แล้ววางนามบัตรใบหนึ่งลงกลางโต๊ะ—กระดาษหนาสีงาช้าง ตัวอักษรปั๊มเงินเรียบหรู

**Tri-Hour Fund — สำนักงานภูมิภาคเอเชียตะวันออก**

"มีคนเสนอเงินทุนไม่จำกัด แลกกับ 'ความร่วมมือบางประการ' ในประเทศนี้" ผู้เฒ่าใหญ่เอ่ยเรียบ "เครือข่ายเก่าของเรา ใบอนุญาตของเรา เส้นสายราชการที่เหลือของเรา—พวกนั้นต้องการช่องทาง เราต้องการเงิน"

ห้องประชุมเงียบกริบ ผู้เฒ่าที่อายุน้อยสุดกลืนน้ำลาย

"ท่านครับ...กองทุนนั่น ข่าวว่าโยงกับพวกที่โดนคดีสแกนสมอง พวกที่ทำหลานท่านต้องขึ้นศาล ถ้าเราจับมือกับมัน—"

"หลานข้าเลือกข้างมันเอง" เย่เจิ้นถังตัดบทเย็นเฉียบ "และข้อแตกต่างระหว่างข้ากับไอ้หาวคือ—ข้าไม่เคยสับสนว่าใครคือเครื่องมือของใคร"

แกหยิบปากกา เซ็นชื่อลงสัญญาฉบับแรกที่แนบมากับนามบัตร

ไม่มีใครในห้องรู้ว่า ประโยคเดียวกันนี้ เย่หาวก็เคยพูดเป๊ะทุกคำ—สามปีก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองคือหมาก

---

ข่าวการเซ็นสัญญาเดินทางถึงอีกซีกโลกภายในสิบแปดชั่วโมง—ผ่านสามเส้นทางพร้อมกัน

เส้นแรก: เจียงเฟยจับความเคลื่อนไหวเงินทุนเข้าเครืออวี้ไท่ก้อนใหญ่ผิดปกติ ต้นทางฟอกผ่านสิงคโปร์—ลายเซ็นการเงินแบบเดียวกับที่เคยไล่จากเอกสารเช่าเรือ

เส้นที่สอง: ฉินเสว่ได้ข่าวจากเครือข่ายพิธีกรเก่า—มีการทาบนักข่าวสายบันเทิงหลายคน เตรียม "ซีรีส์ข่าวสืบสวนเฉินเทียน" ลงพร้อมกันช่วงรอบชิงโลก งบไม่อั้น

เส้นที่สาม: เย่หาว ส่งข้อความสั้นที่สุด

*"อาใหญ่ข้าเพิ่งขายตระกูลให้สามเรือน — ข้ารู้จักลายเซ็นแกดีพอจะยืนยัน / ระวังช่วงรอบชิง: แกถนัดตีตอนคนกำลังฉลอง / และหลินเฉิน...ถ้าถึงขั้นต้องหัก อย่าเกรงใจชื่อเย่ — ตระกูลที่ขายลูกหลานกินได้ ไม่เหลืออะไรให้เกรงใจแล้ว"*

วอร์รูมเฉินเทียนภาคค่ำ จอเชื่อมสามทวีป—ทีมหลักที่สนามโลก เคออี๋กับฝ่ายบริหารที่บ้าน และห้องไร้หน้าต่างของเจียงเฟย

"สรุปกระดาน" หลินเฉินเปิดประชุม "ตระกูลเย่หมดทุนตัวเอง เลยเอาตัวไปจำนำกับสามเรือน—ศัตรูสองสายที่เราแยกกันตี กำลังรวมร่างเป็นสายเดียว"

"มองอีกมุมก็ดีนะคะ" จ้าวเคออี๋เสียงเรียบ "เป้าหมายรวมกัน = ยิงทีเดียวโดนหมด ปัญหาเดียวคือจังหวะ—พวกมันจะลงมือช่วงรอบชิง ตอนคนทั้งประเทศใจลอย และตอนทีมหลักอยู่ไกลบ้านที่สุด"

"งั้นกติกาเราชัด" หลินเฉินมองทุกจอ "หนึ่ง—สนามหน้า ทีมแข่งโฟกัสแชมป์อย่างเดียว ห้ามแบกเรื่องหลังบ้านลงสนาม นี่คือคำสั่ง สอง—หลังบ้าน เคออี๋คุมเต็มอำนาจ อนุมัติล่วงหน้าทุกการตัดสินใจ สาม—เจียงเฟย ฉินเสว่ ขุดสัญญาเย่-สามเรือนให้ลึกที่สุด ข้าอยากรู้ว่า 'ความร่วมมือบางประการ' ที่พวกมันซื้อ คืออะไรกันแน่"

"เพราะสามเรือนไม่เคยจ่ายเงินซื้อของที่มองเห็น" เขามองนามบัตรสีงาช้างที่เจียงเฟยแคปมา "พวกมันซื้อของที่อยู่ใต้พรมเสมอ—และใต้พรมของตระกูลร้อยปีในประเทศนี้ มีของที่ข้าไม่อยากให้พวกมันได้แม้แต่ชิ้นเดียว"