115: ดาบจากแดนอาทิตย์

หนึ่งคืนก่อนหน้านั้น สนามรอง อีกฟากของมหานคร

ขณะทั้งโลกจ้องสงครามธนูของเฉินเทียนกับ Liberty รอบ 8 อีกคู่หนึ่งดำเนินไปต่อหน้าผู้ชมที่บางตากว่ากันสิบเท่า

【รอบ 8 ทีม: ซากุระไนต์ VS มาตาดอร์】

ทีมสเปนมาพร้อมสีสันเต็มขั้น—ราฟาเอล มือดาบอันดับหนึ่งคาบสมุทร ผู้ประกาศกลางสื่อว่า "ดาบญี่ปุ่นสวยแต่ช้า เหมือนพิธีชงชา"

เกมตัดสินจบลงกลางสะพานไม้ของแมปหุบเขาไผ่

ราฟาเอลเต้นเข้าหาด้วยเท้าที่หลอกตาทั้งสนาม ดาบโค้งวาดลวดลายสามชั้นซ้อน

สึบาเมะยืนนิ่ง มือขวายังไม่แตะด้ามดาบ ตาเธอไม่มองลวดลายเลยสักชั้น—มองแค่ไหล่กับสะโพก ที่ที่การเคลื่อนไหวจริงเกิดก่อนทุกลวดลาย

จังหวะที่เท้าซ้ายของราฟาเอลถ่ายน้ำหนักจริง แสงขาววาบเดียว

เสียงดาบกลับเข้าฝักดังก่อนที่ร่างนักดวลสเปนจะทรุดลงเสียอีก

【ซากุระไนต์ ชนะ 3-0 — ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ】

สนามเงียบไปสามวินาทีเต็มก่อนจะนึกออกว่าต้องปรบมือ สึบาเมะค้อมให้คู่แข่งเก้าสิบองศา แล้วเดินลงสนามเงียบๆ ทั้งทีมตามหลังเป็นแถวตรง ไม่ให้สัมภาษณ์ ไม่มีดราม่า—มีแต่สถิติ: ตลอดทัวร์นาเมนต์ ยังไม่มีใครยืนแลกกับดาบของเธอเกินสิบวินาที

---

วอร์รูมเฉินเทียน เช้าวันถัดจากชัยชนะเหนือ Liberty

จอกลางฉายเทปซากุระไนต์ครบทุกนัด ถังอวิ้นเอ๋อร์ชี้กราฟที่ทีมวิเคราะห์ทำทั้งคืน

"ทีมนี้ตรงข้ามกับทุกทีมที่เราเจอมาค่ะ ทีมอื่นสร้างความวุ่นวาย แต่ซากุระไนต์สร้าง **ความเงียบ**—กดเกมให้ช้า ตัดตัวแปรทีละตัว จนเหลือสนามโล่งๆ ให้สึบาเมะกับเป้าหมาย แล้วทุกอย่างจบในวาบเดียว กัปตันคาเงะยามะพูดไว้ประโยคเดียวทั้งทัวร์นาเมนต์: 'หน้าที่ของเราสี่คนคือถางสวน ดอกไม้เป็นหน้าที่ของดาบ'"

"แผนรับล่ะ" ซูเหยาถาม

"นั่นแหละปัญหา" ถังเลื่อนเฟรมการชักดาบที่กล้องความเร็วสูงจับได้แค่แสงขึ้นจอ "ทีมช่วยได้แค่ไม่ให้เธอได้จังหวะ แต่ถ้าถึงจังหวะดวลซึ่งหน้า...ไม่มีใครช่วยใครได้ค่ะ"

ทุกสายตาหันไปทางคนที่ยังไม่พูดสักคำ

มู่ชิงเสว่นั่งเปิดสมุดสเก็ตช์เล่มนั้นช้าๆ ทีละหน้า—ภาพดาบเงินสิบสองมุม เส้นดินสอบรรจงราววาดในศาลเจ้า

"สิบสองภาพนี้ไม่ใช่มุมดาบ มันคือนิสัยสิบสองอย่างของข้า" เธอเอ่ยในที่สุด "จังหวะลังเลครึ่งเสี้ยวก่อนทะลวง น้ำหนักเท้าตอนถอนดาบ—ผู้หญิงคนนี้นั่งดูข้าหนึ่งคืน แล้ววาดข้าออกมาชัดกว่าที่ข้าเห็นตัวเอง"

เธอพลิกถึงหน้าสุดท้าย—เกือบว่างเปล่า มีแค่เส้นร่างจางๆ กับตัวหนังสือบรรจง: *"ภาพที่สิบสาม — ดาบที่ยังไม่เคยถูกใช้ รอวาดในสนาม"*

"กัปตัน สี่วันจากนี้ ขอข้าออกจากตารางซ้อมทีม" มู่ชิงเสว่ปิดสมุด "ดาบแบบนี้รับด้วยแผนไม่ได้ ต้องรับด้วยดาบที่นิ่งกว่า—ข้าต้องไปหามันให้เจอ"

หลินเฉินมองเธอครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า "ไปเถอะ—แต่ศุกร์เย็นกลับมากินหม้อไฟ กฎแคมป์ไม่มีข้อยกเว้น"

"...กฎประหลาดนั่นน่ะ" ราชินีน้ำแข็งลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางเฉียบ "ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเราถึงยังไม่แพ้ใคร"

---

บ่ายวันเดียวกัน สนามบินนานาชาติ ประตูผู้โดยสารขาเข้า

พี่สือยืนถือป้ายที่ไม่จำเป็นต้องถือ เพราะคนที่เดินออกมาพร้อมกระเป๋าอุปกรณ์การแพทย์สามใบ จำหน้าง่ายที่สุดในบรรดาคนรู้จักทั้งหมดของทีม—หญิงสาวเสื้อกาวน์พาดแขน ดวงตาคมระดับมีดผ่าตัด

"หมอกู้ บอสไม่ได้แจ้งว่าคุณหมอจะ—"

"ฉันไม่ได้แจ้ง" กู้เหวินซีตัดจบ "คนที่ยอมจ่ายค่าข้อมูลชีวภาพของคนไข้ฉันแพงกว่าแทคติกสิบเท่า ไม่ใช่คนที่ฉันจะนั่งดูจากอีกทวีป—พาไปที่พักทีม เริ่มตรวจเย็นนี้"

ห้องพยาบาลของยูนิตทีมถูกแปลงเป็นคลินิกปิดภายในสามชั่วโมง เครื่องมือทุกชิ้นขนมาเอง ผลตรวจเขียนมือลงแฟ้มกระดาษ ล็อกในตู้ที่มีกุญแจดอกเดียวในโลก

แล้วการตรวจไล่รายคนก็เริ่ม—พร้อมลีลาที่ทีมคุ้นเคยดี

"ค่ากาเฟอีนนี่ของมนุษย์หรือของเครื่องจักรคะ" — ถังอวิ้นเอ๋อร์โดนยึดชานมสามแก้วที่ซุกไว้ในห้องตัดต่อ

"นอนเพิ่มอีกวันละชั่วโมง ไม่งั้นฉันจะบอกเฒ่าฉือให้ปิดลานฝึกเสมือนตอนเที่ยงคืน" — มู่ชิงเสว่รับคำแบบนักเรียนถูกครูจับได้

"สมบูรณ์แบบทุกค่า...เทพธิดานี่นอนตรงเวลากว่าพระจันทร์ขึ้นอีกนะ" — ไป๋ลู่ได้คำชมคนเดียวของวัน

คิวสุดท้ายคือกัปตัน

กู้เหวินซีไล่ดูจอผลตรวจนานกว่าทุกคนสามเท่า แล้วถอดแว่นมองชายตรงหน้า

"เหนื่อยสะสมระดับไหน ตอบตามจริง"

"ปกติดีครับ ซ้อมหนักนิดหน่อย—"

"หลินเฉิน ฉันจับโกหกคุณได้ตั้งแต่ปีที่แล้ว ตอนนี้ก็เหมือนเดิม" เธอเรียกชื่อเต็มเสียงเรียบ "เปลือกตาขวากระตุกเวลาคุณปัดเรื่องตัวเอง"

เขายอมแพ้ ยกมือ "นอนวันละสี่ชั่วโมงมาหกวันครับ ช่วงเขียนระบบทีมใหม่"

"นั่นสิ ถึงว่า" เธอจดลงแฟ้ม แล้วหยุดปากกาตรงตัวเลขหนึ่งชุด นิ่งไปสามวินาที

"...มีอะไรครับหมอ"

"ค่าความลึกซิงก์ของคุณ" เธอหันจอให้ดูแถบที่พุ่งเกินจนสเกลไม่มีสีรองรับ "เกินเพดานเครื่องวัด ฉันเช็คเครื่องสามรอบ เครื่องไม่เสีย—คนทั่วไปดำดิ่งลึกสุดที่เก้าสิบ คุณอยู่ที่...ไม่มีเลขให้อ่าน"

"แปลว่าอะไรครับ"

"ยังไม่รู้ และคำที่ฉันเกลียดที่สุดในโลกคือคำว่ายังไม่รู้" กู้เหวินซีปิดแฟ้ม เขียนหน้าปก: **แฟ้มปิด — LX** "ข้อมูลชุดนี้ไม่มีสำเนา อยู่ในตู้นี้กับหัวฉันเท่านั้น...และถ้าพวกสามเรือนอยากได้ข้อมูลร่างกายพวกคุณนัก"

เธอล็อกตู้ เสียงกุญแจดังกริ๊กเดียวแต่หนักแน่นกว่าคำสาบานใดๆ

"ก็ต้องข้ามหมอคนนี้ไปก่อน"

---

คืนนั้น ห้องรับรอง Tri-Hour ติดขอบสนาม เครเมอร์วางรายงานลงข้างแก้วไวน์—ช่องทางซื้อข้อมูลชีวภาพทั้งสิบเอ็ดช่องที่กองทุนเปิดไว้ ถูกปิดตายภายในสัปดาห์เดียว ทุกเส้นทางไปจบที่กำแพงเดียวกัน: ระบบปิดของแพทย์หญิงคนหนึ่งที่ไม่ต่อเน็ตด้วยซ้ำ

"ซื้อตรงไม่ได้...งั้นก็หาประตูที่เปิดจากข้างใน" เขาเปิดแฟ้มที่ทีมกฎหมายเพิ่งส่งถึง: รายชื่อเครือข่ายธุรกิจในประเทศเจ้าภาพที่ "สภาพคล่องวิกฤต และศักดิ์ศรีบาดเจ็บ"

ชื่อบนสุดของลิสต์ สะกดว่า **เย่**

---

เที่ยงคืน โถงฝึกส่วนกลางของหมู่บ้านนักกีฬา

มู่ชิงเสว่มาถึงพร้อมดาบไม้—แล้วพบว่ามีคนยืนอยู่กลางโถงก่อนแล้ว

สึบาเมะ ชุดซ้อมขาว ดาบไม้ในมือ สองนักดาบมองกันสามวินาที ไม่มีใครพูด ไม่มีใครถาม

แล้วต่างคนต่างเข้าที่คนละมุมโถง ชักดาบกระบวนแรกพร้อมกันโดยไม่ได้นัด—เสียงลมผ่าสองเสียง ซ้อนกันสนิทราวเสียงเดียว

พวกเธอฝึกเคียงกันแบบนั้นจนตีสอง ก่อนสึบาเมะจะเก็บดาบ ค้อมให้ แล้วพูดภาษากลางช้าๆ เป็นประโยคแรกและประโยคเดียวของคืน

"วันแข่ง...อย่าออมแม้แต่ลมหายใจ"

"ไม่เคยคิดจะออม" มู่ชิงเสว่ค้อมตอบ "ภาพที่สิบสามน่ะ...เตรียมดินสอมาให้พร้อมแล้วกัน"