109: คืนที่ประเทศเงียบ

ความพ่ายแพ้ 0-2 ใช้เวลาหนึ่งคืนเดินทางทั่วประเทศ และสิ่งที่มันทิ้งไว้ ก็แบ่งประเทศเป็นสองเสียง

เสียงแรก—กำลังใจ: แฮชแท็ก "จดไว้แล้วไปต่อ" ติดอันดับหนึ่ง คลิปเด็กศูนย์ฝึกตะโกน "แพ้แล้วไง ซ้อมต่อ!" กลางลานถูกแชร์สามล้านครั้ง ตรอกเหลาเจียแขวนป้ายผ้าผืนที่ห้า: 「แพ้หนึ่งนัด ไม่เคยแพ้ทั้งชีวิต」

เสียงที่สอง—มีด: นักวิจารณ์บางสายที่รอจังหวะมานาน ออกบทความ "ฟองสบู่เฉินเทียน" สื่อบางเครือตั้งคำถาม "เงินสนับสนุนระดับชาติคุ้มไหม" และที่แหลมที่สุด—สส.สายหนึ่งอภิปรายว่า "เอาธงชาติไปเสี่ยงกับเกมคอมพิวเตอร์"

ในแคมป์ ทีมงานรุ่นเด็กบางคนอ่านข่าวจนมือสั่น

คนที่เดินมาจัดการเรื่องนี้ ไม่ใช่กัปตัน

"ประชุมทีมงานทุกคน ห้านาที" ซูเหยาประกาศกลางห้องอาหารเช้า—เสียงนุ่มแต่ไม่มีใครกล้าช้า

เมื่อทุกคนพร้อม ผู้จัดการทั่วไปของเฉินเทียน (ตำแหน่งที่เธอรับอย่างเป็นทางการมาตั้งแต่ปีก่อน โดยโลกแทบไม่สังเกต) ก็ยืนขึ้นหน้าห้อง

"ทุกคนเห็นข่าวแล้ว ฉันขอพูดสั้นๆ" เธอกวาดตามองทีมงานสามสิบชีวิต "หน้าที่ของพวกเราไม่ใช่เถียงแทนทีม ไม่ใช่ไปวอร์ในเน็ต หน้าที่ของเราคือทำให้ห้าคนนั้นซ้อมได้ กินได้ นอนได้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น—เสียงข้างนอกหนักแค่ไหน ในรั้วนี้ต้องเบาเท่าเดิม"

"ใครเครียด มาคุยกับฉัน ใครโดนญาติส่งข่าวด่ามาถาม โยนให้ฉันตอบ" เธอยิ้มนิดหนึ่ง "ฉันถนัด—เป็นแฟนเงาธุลีมาตั้งแต่เขายังโดนทั้งเซิร์ฟล่าหัว เรื่องพายุน่ะ บ้านเราชินค่ะ"

ห้องอาหารหัวเราะทั้งน้ำตาไปครึ่งห้อง และแคมป์ก็กลับมาหายใจปกติในหนึ่งมื้อเช้า

---

ส่วนพายุข้างนอก มีคนรับหน้าที่ตอบ—ด้วยวิธีของเขา

รายการ "คุยตรง กับฉินเสว่" ตอนพิเศษกลางทัวร์นาเมนต์ ถ่ายทอดสดจากมหานครเจ้าภาพ แขกรับเชิญ: หลินเฉิน หนึ่งวันหลังความพ่ายแพ้

"คำถามที่ทั้งประเทศอยากถาม" ฉินเสว่เปิดตรงประเด็นตามชื่อรายการ "แพ้ 0-2...คืนนั้นคุณนอนหลับไหม"

"หลับครับ" หลินเฉินตอบ "หลับเร็วกว่าปกติด้วย—เพราะรู้ว่าพรุ่งนี้มีงานเยอะ"

"ไม่เจ็บเลยเหรอคะ"

"เจ็บสิครับ" เขาตอบง่ายๆ จนห้องส่งเงียบ "เจ็บมากด้วย ทีมผมซ้อมหนักที่สุดในชีวิตเพื่อรายการนี้ การยืนดูธงชาติบนอกตัวเองในวันที่แพ้ขาด มันเจ็บแบบที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน...แต่คุณฉินครับ ผมขอเล่าอะไรหน่อย"

เขาหันมองกล้องหลัก

"สิบกว่าปีก่อน มีเด็กคนหนึ่งอยู่ตรอกเก่า บ้านจน แม่ป่วย เด็กคนนั้นแพ้มาก่อนทุกคนในประเทศนี้—แพ้ตั้งแต่เส้นสตาร์ท แพ้แบบไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะลงแข่ง ความแพ้ 0-2 เมื่อวานน่ะเหรอครับ เทียบกับความแพ้แบบนั้น...มันคือของขวัญ เพราะมันแปลว่าเราได้ **อยู่ในสนาม** แล้ว"

"ประเทศเราเพิ่งมาถึงเวทีโลกครั้งแรก เจอแชมป์สามสมัยของยุโรป แล้วแพ้สองเกม—ใครที่กำลังบอกว่านี่คือความอัปยศ ผมเชิญชวนให้ลองถามเด็กรุ่นใหม่ทั้งประเทศดูครับ ว่าพวกเขาเห็นอะไร"

"ผมว่าพวกเขาเห็นเหมือนผม: เห็นว่าระยะห่างระหว่างเรากับยอดโลก มันวัดได้แล้ว—และอะไรที่วัดได้" เขายิ้ม "อะไรที่วัดได้ ไล่ทันได้เสมอ"

เรตติ้งรายการคืนนั้นสูงกว่าตอนแชมป์ประเทศ และเสียงที่สองของประเทศ ก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยิน—ไม่ใช่เพราะถูกปิดปาก แต่เพราะตลาดของความเหยียดหยัน มันเจ๊งเอง เมื่อสินค้าฝั่งตรงข้ามคือความจริงใจ

---

ดึก ห้องวิเคราะห์ของเจียงเฟยส่งรายงานข้ามทวีปมาถึง

*"ไล่เส้นทางไฟล์รายงานปริศนาเสร็จแล้วครับ — ไฟล์ถูกส่งผ่านเซิร์ฟเวอร์ฟอกสามชั้น แต่ซากเมทาดาทาชี้ต้นทาง: บัญชีองค์กรของ 'สมาคมอีสปอร์ตแห่งชาติ' ของเราเอง — เจาะจงกว่านั้น: สำนักเลขาฯ ฝ่ายต่างประเทศ"*

*"และเมื่อไล่ว่าใครในฝ่ายนั้นเข้าถึงข้อมูลเชิงลึกของทีมได้...เหลือชื่อเดียว: รองเลขาธิการที่เพิ่งรับตำแหน่งสามเดือนก่อน — ประวัติ: อดีตผู้บริหารบริษัทในเครือ 'อวี้ไท่'"*

อวี้ไท่—เครือบริษัทลูกของทุนเย่

หลินเฉินอ่านจบ มองออกนอกหน้าต่างไปทางทิศที่บ้านเกิดอยู่

*ตระกูลเย่...ผู้เฒ่าพวกนั้นยังไม่เลิก และคราวนี้เล่นสกปรกข้ามทวีป—ใช้สมาคมของชาติตัวเอง แทงทีมชาติตัวเอง*

เขาพิมพ์คำสั่งกลับสองบรรทัด

*"หนึ่ง—หลักฐานทั้งหมดส่งให้เคออี๋ เก็บเงียบ ยังไม่เปิด"*

*"สอง—ตารางซ้อมปลอมชุดที่เตรียมไว้ ปล่อยผ่านสำนักเลขาฯ ฝ่ายต่างประเทศ พรุ่งนี้เช้า...นกขมิ้นชอบกินอะไร ก็ให้มันกินอันนั้น"*