108: เต็งหนึ่งคือเต็งหนึ่ง

【กลุ่ม D นัดที่ 3: เฉินเทียน VS Avalon】

นัดที่โลกรอ มาถึงพร้อมตัวเลขที่ไม่เคยมีกีฬาไหนทำได้—ยอดผู้ชมสดทั่วโลกพุ่งทะลุพันล้านตั้งแต่พิธีเคารพธง

และเก้าสิบนาทีต่อมา ทั้งพันล้านคนก็ได้บทเรียนเดียวกัน

เต็งหนึ่ง คือเต็งหนึ่ง

เกมแรก Avalon ไม่ได้ชนะเฉินเทียน—พวกเขา **ละลาย** เฉินเทียน

ทุกการเคลื่อนไหวของทีมเจ้าภาพถูกตอบล่วงหน้าครึ่งจังหวะ ทุกเลนที่เปิด มีคนรออยู่ก่อน ทุกจังหวะด้นสด เจอโครงสร้างที่ยืดหยุ่นรับได้หมด มันไม่เหมือนการเล่นกับทีม มันเหมือนเล่นกับกระดานหมากที่เดินเองได้ และทุกตาที่เราคิด กระดานคิดมาแล้วเมื่อคืน

นาทีที่สิบสอง คือภาพที่ชัดที่สุด

หลินเฉินวางหมากล่อระดับตำรา: มู่ชิงเสว่กับถังกดดันปีกขวาหนักๆ บีบให้ Avalon หมุนกำลังมารับ แล้วถอนกลุ่มกลับมาทุบเลนกลางที่ว่าง—แผนสามชั้น ไร้ตำหนิ ซ้อมมาแล้วร้อยรอบ

ปีกขวาปะทะกันสิบวินาที Avalon หมุนกำลังมารับตามคาด ทุกอย่างเดินตามสคริปต์

เขาเปิดวิทยุทีม กำลังจะออกคำสั่งถอน—

เลนกลางของ Avalon **ว่างไปแล้ว**

ไม่ใช่เพิ่งถอย ถอยไปก่อนหน้านั้นสามวินาที และตรงจุดที่กลุ่มของเฉินเทียนจะต้องเคลื่อนผ่านตอนถอนกำลัง แลนสล็อตยืนรออยู่กับดาบที่ชักออกจากฝักแล้ว—รออย่างคนรู้ตารางรถไฟ ไม่ใช่คนเดา

"ถอย—!" คำสั่งจริงของหลินเฉินกลายเป็นคำเตือนที่สายเกินไปครึ่งจังหวะ

แสงดาบอัศวินสว่างวาบเดียว ถังอวิ้นเอ๋อร์ร่วงเป็นคนแรกของเกม กลางเส้นทางถอนที่ "ปลอดภัยที่สุดตามตำรา"

บนจอยักษ์ ภาพตัดไปที่มอร์กาน่า—เธอไม่ได้มองสนามด้วยซ้ำ เธอกำลังขยับหมากชุดถัดไปบนแผนที่ย่อ เหมือนคนเล่นหมากรุกกับคู่ต่อสู้ที่เปิดตำราให้ดูทั้งเล่ม

ในแคปซูล ความเย็นไหลผ่านสันหลังหลินเฉิน—ไม่ใช่เพราะเสียหมากหนึ่งตัว

*พวกมันไม่ได้อ่านการสื่อสารเรา...มันตอบ **คำสั่งที่ข้ายังไม่ได้ออก***

เกมที่สอง หลินเฉินงัดทุกชั้นเชิง—สลับร่างทีมสามรอบ ช้าสลับเร็ว บ้าสลับนิ่ง

Avalon รับได้ **ทุกร่าง**

【Avalon ชนะ 2-0】

สนามแปดหมื่นเงียบกริบเป็นครั้งแรกของทัวร์นาเมนต์ ทั้งประเทศหน้าจอค้าง

ความพ่ายแพ้ครั้งแรกของเฉินเทียนบนเวทีโลก—และเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก่อตั้งทีม ที่พวกเขาแพ้แบบ "อ่านไม่ออกว่าแพ้ตรงไหน"

กลางสนาม มอร์กาน่าเดินมาจับมือหลินเฉินตามมารยาท รอยยิ้มสุภาพ น้ำเสียงสุภาพกว่า

"ทีมที่ดีมากค่ะ" เธอกล่าว "ด้นสดเก่งที่สุดเท่าที่เคยเจอ...แต่กัปตันหลิน มีอะไรอยากบอกอย่างหนึ่ง ถือเป็นน้ำใจนักกีฬา"

เธอโน้มเข้ามาครึ่งก้าว เสียงเบาลงให้ได้ยินกันสองคน

"ก่อนแมตช์ มีคนส่ง 'รายงานวิเคราะห์ทีมคุณ' มาให้เอเย่นต์ของเรา—ละเอียดผิดปกติ ละเอียดกว่าที่ทีมวิเคราะห์ไหนในโลกจะทำได้จากเทปสาธารณะ" ดวงตานักวางแผนมองเขาตรงๆ "เราไม่ใช้ของที่ไม่รู้ที่มา ฉันสั่งลบทิ้งทั้งไฟล์ต่อหน้าทีม...แต่คิดว่าคุณควรรู้ว่า **มีคนอยากให้คุณแพ้มากผิดปกติ** และคนคนนั้นรู้จักทีมคุณลึกเกินกว่าคนนอกจะรู้"

หลินเฉินนิ่งไปครึ่งวินาที

"ขอบคุณครับ" เขาบีบมือเธอแน่นขึ้นนิด "ทั้งเรื่องที่บอก และเรื่องที่ลบ—Avalon ชนะวันนี้ด้วยฝีมือล้วนๆ ผมยืนยันได้ทั้งสองเกม"

"แน่นอนค่ะ" มอร์กาน่ายิ้มมุมปาก "เพราะงั้นรอบน็อค ถ้าเจอกันอีก...เอาแบบวันนี้อีกนะคะ ฉันเกลียดชนะแบบมีเงื่อนงำ"

---

ห้องแถลงข่าวหลังแมตช์ คือสนามที่สองของวัน

"คุณหลินครับ! ความพ่ายแพ้ 0-2 ครั้งนี้ ประเทศทั้งประเทศกำลังช็อก มีอะไรจะแก้ตัวไหมครับ!"

คำถามแรกก็มีหนามแล้ว—นักข่าวบางสำนักรอวันนี้มานาน

หลินเฉินจัดไมค์ช้าๆ มองทั้งห้อง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบที่สุด

"ไม่มีคำแก้ตัวครับ มีแต่คำขอบคุณ—Avalon เพิ่งสอนพวกเราว่ายอดเขาของโลกหน้าตาเป็นยังไง บทเรียนระดับนี้ ปกติต้องแลกด้วยถ้วยแชมป์ วันนี้เราจ่ายแค่หนึ่งนัดในรอบแบ่งกลุ่ม...ถูกมาก"

"แต่ทั้งประเทศคาดหวัง—"

"ทั้งประเทศคาดหวังให้เราสู้เต็มที่ และเราจะสู้เต็มที่ต่อ" เขาตัดนุ่มๆ "ส่วนใครที่คาดหวังว่าเราจะไม่มีวันแพ้...ผมขอโทษด้วย ทีมนี้เป็นมนุษย์ และข่าวดีของการเป็นมนุษย์คือ—เราเรียนรู้ได้ จดไว้นะครับวันนี้ แล้วมาดูกันว่าบทเรียนราคาหนึ่งนัด เราเอาไปทำอะไร"

ห้องแถลงเงียบ แล้วเสียงปรบมือก็ดังจากนักข่าวต่างชาติแถวหลังก่อน

คลิป "จดไว้ แล้วไปต่อ" กลายเป็นวลีติดเทรนด์ภายในคืน—ครึ่งประเทศใช้ปลอบใจตัวเอง อีกครึ่งใช้ปลุกใจ

---

ดึก วอร์รูมชั่วคราว ทีมประชุมหลังไฟดับครึ่งตึก

"เรื่องแรก—เกมเพียวๆ" หลินเฉินเปิดกระดาน "Avalon เหนือกว่าเราจริงวันนี้ สามจุด: เชิงลึกของแผนสำรอง ความนิ่งใต้แรงกด และตัวมอร์กาน่าที่อ่านโครงสร้างทีมเราขาด—สามจุดนี้แก้ได้ด้วยซ้อมกับเวลา และเรามีทั้งคู่ก่อนรอบน็อค"

"เรื่องที่สอง" เสียงเขาเย็นลง "รายงานวิเคราะห์ปริศนาที่มอร์กาน่าพูดถึง"

ห้องตึงขึ้นทันที

"ข้อมูลที่ 'คนนอกไม่มีทางรู้' แปลว่ารั่วจากใกล้ตัว" มู่ชิงเสว่สรุปเร็ว "แคมป์เรา สมาคม หรือ...ฝ่ายจัด"

"เจียงเฟยกำลังไล่เส้นทางไฟล์จากฝั่งเอเย่นต์ Avalon—มอร์กาน่าส่งซากไฟล์ที่ลบให้เราด้วยความยินดี" หลินเฉินเปิดข้อความบนจอ "ระหว่างนี้ ทุกคนระวังสามอย่าง: ตารางซ้อมจริงไม่บอกใครนอกห้องนี้ เทปซ้อมทุกม้วนเข้ารหัสใหม่ และ..."

เขาหยุด มองทีมทีละคน

"และข้าจะปล่อย 'ตารางซ้อมปลอม' ผ่านช่องทางปกติของแคมป์—ใครเอาไปขาย ของที่ขายจะฟ้องตัวคนขายเอง"

"กับดักนกขมิ้น" ฉินเสว่ที่นั่งร่วมประชุมยิ้มเย็น "มุกเดียวกับที่มู่หรงเคยใช้กับฉัน...โลกกลมดีจริง"

"กลมสิ" หลินเฉินปิดกระดาน "และคราวนี้ เราเป็นฝ่ายวางตัง"