110: รูรั่วในแคมป์

ตารางซ้อมปลอมถูกปล่อยตอนแปดโมงเช้า

เนื้อหาในนั้นถูกออกแบบอย่างประณีต: แผนการเล่นชุดใหม่ "เน้นเกมช้าเต็มรูปแบบรับมือรอบน็อค" จุดอ่อนปลอมของไป๋ลู่ "อาการล้าสะสมที่ข้อมือขวา" และเวลาซ้อมลับ "ตีสองถึงตีห้า เซิร์ฟเวอร์ปิด"

ทุกรายละเอียดคือเหยื่อ และทุกเหยื่อมีตำหนิเฉพาะที่ต่างกันตามช่องทางที่ปล่อย

สามวันต่อมา ปลามางับ

"งับแล้วครับ" เจียงเฟยรายงานข้ามทวีป น้ำเสียงโมโนโทนแต่จับความพอใจได้ "เอเย่นต์รายเดิมที่เคยรับรายงานปริศนา ได้รับ 'ฉบับอัปเดต' เมื่อคืน—และเวอร์ชันที่มันได้ คือเวอร์ชันที่เราปล่อยผ่านสำนักเลขาฯ ฝ่ายต่างประเทศ ตำหนิตรงเป๊ะทุกจุด"

"หลักฐานเส้นทางครบ: รองเลขาธิการคนนั้นรับไฟล์ตอนเก้าโมง ส่งต่อผ่านเซิร์ฟฟอกตัวเดิมตอนเที่ยง—มันไม่ได้เปลี่ยนแม้แต่รหัสผ่าน คนสายบริหารน่ะครับ ประมาทเรื่องเทคนิคเสมอ"

หลักฐานสองชุดวางคู่กันบนโต๊ะเสมือนของจ้าวเคออี๋ในอีกสิบนาที: เส้นทางไฟล์ทั้งสองรอบ ประวัติการทำงานในเครืออวี้ไท่ และบันทึกการโอนเงินจากบริษัทเปลือกแห่งหนึ่งเข้าบัญชีภรรยารองเลขาฯ—ก้อนแรกจ่ายสามวันก่อนรายงานปริศนาฉบับแรกถูกส่ง

"ครบเครื่องค่ะ" จ้าวเคออี๋สรุปผ่านจอ "คำถามเดียว: เปิดตอนนี้ หรือเก็บไว้"

หลินเฉินมองปฏิทินการแข่ง—นัดปิดกลุ่มอีกสองวัน รอบน็อคถัดไปอีกหก

"ครึ่งเดียว" เขาตัดสินใจ "ตัวรองเลขาฯ ส่งหลักฐานให้บอร์ดสมาคมเงียบๆ วันนี้ ให้เขาถูกจัดการตามวินัยแบบไร้ข่าว—กลางทัวร์นาเมนต์ ประเทศไม่ควรเห็นข่าวสมาคมตัวเองมีหนอน มันบั่นทอนทุกคนรวมถึงนักกีฬาทีมอื่น"

"ส่วนเส้นเงินที่โยงไปถึงตระกูลเย่..." เสียงเขาเรียบ "เก็บเข้าแฟ้ม ต่อจากของเก่าที่เย่หาวเคยให้ ผู้เฒ่าพวกนั้นกำลังต่อเชือกแขวนตัวเองทีละเมตร—ให้มันต่อจนพอใจก่อน แล้วค่อยคืนเชือกทั้งม้วนทีเดียว หลังจบทัวร์นาเมนต์"

"รับทราบค่ะ และอีกเรื่อง—บอร์ดสมาคมฝากขอบคุณที่จัดการเงียบ ประธานสมาคมขอพบเป็นการส่วนตัวหลังจบรายการ" จ้าวเคออี๋เว้นจังหวะ "ฉันว่า...เก้าอี้ในสมาคมหลังทัวร์นาเมนต์นี้ จะมีการขยับครั้งใหญ่ และพวกเขาอยากได้เฉินเทียนเป็นพันธมิตร"

"การเมืองวงการทีหลัง" หลินเฉินปิดแฟ้ม "ตอนนี้มีเรื่องเดียวที่สำคัญ"

---

เรื่องเดียวที่สำคัญ ถูกเขียนไว้บนกระดานซ้อมตัวใหญ่: **นัดปิดกลุ่ม VS คาร์นิวัล (อันดับสุดท้าย) / เงื่อนไขเข้ารอบ: ชนะเท่านั้น**

สถานการณ์กลุ่ม D หลังสามนัด: Avalon เข้ารอบแล้วในฐานะที่หนึ่ง เฉินเทียนกับพายุขาวมีลุ้นที่สอง—เฉินเทียนต้องชนะคาร์นิวัล และนัดเดียวกันนั้น พายุขาวเจอ Avalon

"สรุปง่ายๆ" ถังอวิ้นเอ๋อร์วาดผังให้คนดูช่องเข้าใจ "เราชนะ = เข้ารอบ เราแพ้ = กลับบ้าน ไม่มีสมการซับซ้อน ไม่มีลุ้นผลคู่อื่น—ชอบแบบนี้ค่ะ เครียดแบบตรงไปตรงมา"

การซ้อมสามวันสุดท้ายก่อนนัดปิดกลุ่ม โหดที่สุดตั้งแต่ตั้งทีม—ไม่ใช่เพราะกลัวคาร์นิวัล แต่เพราะความพ่ายแพ้ต่อ Avalon เปิดตาทุกคนว่า "เพดานโลก" อยู่สูงแค่ไหน และระยะทางที่วัดได้นั้น ทีมตั้งใจจะไล่ให้เห็นภายในทัวร์นาเมนต์นี้ ไม่ใช่ปีหน้า

มู่ชิงเสว่ซ้อมดวลกับเทปแลนสล็อตวันละร้อยรอบ ไป๋ลู่ขัดเกลาจังหวะคุมสนามกับซูเหยาจนสองคนสื่อสารกันได้ด้วยจังหวะหายใจ ถังสร้างคลังข้อมูลทีมที่เหลือทุกทีมในรอบน็อค

ส่วนหลินเฉิน ทำสิ่งที่ทำมาตลอดชีวิตสองชาติ—นั่งดูเทปจนดึก แต่คืนนี้มีอะไรต่าง

เทปที่เปิดวนอยู่ ไม่ใช่เทปคู่แข่ง

มันคือเทปทีมตัวเอง—นัดที่แพ้ Avalon

"ดูอะไรนานขนาดนั้น" ซูเหยาวางแก้วชาอุ่นข้างมือ "แพ้นัดนั้นน่ะ ทีมวิเคราะห์สรุปครบแล้วนี่"

"ทีมวิเคราะห์สรุปว่าเราแพ้ตรงไหน" หลินเฉินชี้จอ "แต่ฉันกำลังหาว่าเราแพ้ **เพราะอะไร** — ดูตรงนี้ นาทีสิบสอง เกมแรก จังหวะที่ฉันสั่งถอนกลุ่มจากปีกขวา"

เขาย้อนภาพ "การถอนถูกต้องตามตำราทุกข้อ...แต่ดูหน้าจอมอร์กาน่าสิ เธอเริ่มขยับหมากรับการถอนของเรา **ก่อนฉันออกคำสั่งสามวินาที**"

"เธออ่านนายออก?"

"เธออ่าน 'ตำราในหัวฉัน' ออก" เขาพิงเก้าอี้ "สิบปีของความทรงจำเก่าทำให้ฉันเก่งแบบมีแพทเทิร์น—แพทเทิร์นของคนที่เคยเห็นทุกอย่างมาก่อน มอร์กาน่าไม่ได้อ่านเกม เธออ่าน **นิสัยการตัดสินใจ** ของฉัน เหมือนที่ซื่อโม่จดจำคมดาบ"

"แล้วนายจะแก้ยังไง"

หลินเฉินปิดเทป หันมายิ้ม—ยิ้มแบบที่เธอรู้ว่าเขาเพิ่งเจอทางออกที่บ้าที่สุด

"แบบเดียวกับที่มู่ชิงเสว่เคยทำกับฉันไง" เขาตอบ "ลบตัวเองทิ้งทั้งเล่ม...แล้วเขียนใหม่—เหลือเวลาหกวันก่อนเจอกันอีกรอบ ถ้าเจอ"