106: ราชินีปะทะดาบขาว

【กลุ่ม D นัดที่ 2: เฉินเทียน VS พายุขาว】

ก่อนเริ่มแมตช์ พิธีกรสนามทำสิ่งที่ฝ่ายจัดเตรียมไว้—เปิดจอยักษ์ฉายสถิติเปรียบเทียบสองคน

「เสว่อู่」กับ「ดาบขาว·ฮันซอ」

อัตราชนะดวลเดี่ยว: 94% กับ 96% ความเร็วเฉลี่ยต่อวินาที สถิติ first blood และคลิปไฮไลต์ที่ตัดสลับกันราวภาพยนตร์—สื่อโลกปั้นแมตช์นี้เป็น "ศึกดาบตะวันออก" มาทั้งสัปดาห์

ในห้องเตรียมทีม มู่ชิงเสว่ดูจอนั้นผ่านกระจก แล้วถอดสร้อยข้อมือออกวางในล็อกเกอร์—เครื่องรางที่ใส่มาตั้งแต่เริ่มอาชีพ

"ถอดทำไม" ซูเหยาถาม

"นัดนี้ไม่ต้องพึ่งโชค" ราชินีน้ำแข็งตอบ "โชคมันแบ่งสองฝ่ายไม่ได้ และฝ่ายโน้น...คู่ควรกับการดวลที่ไม่มีอะไรเจือปน"

---

เกมหนึ่ง พายุขาวโชว์ความเป็นเครื่องจักรที่มีหัวใจเต็มรูปแบบ—วินัยระดับทหารผสมความเด็ดเดี่ยวแบบที่ระบบสอนไม่ได้ ทีมเวิร์คแน่นที่สุดที่เฉินเทียนเคยเจอ ชนะไปด้วยการบีบแผนที่ทีละองศา

เกมสอง เฉินเทียนทวงคืนด้วยจังหวะด้นสด—บทเรียนจากคาร์นิวัลถูกใช้ทันที โลกได้เห็นทีมเจ้าภาพ "เปลี่ยนร่าง" ระหว่างซีรีส์เป็นครั้งแรก

หนึ่ง-หนึ่ง เข้าเกมตัดสิน

และเกมสาม โชคชะตาก็เขียนบทที่ทั้งโลกรอ—นาทีที่สิบสี่ กลางทีมไฟต์ชี้เกม ผู้เล่นแปดคนสลายออกจากจุดปะทะด้วยจังหวะแลกเปลี่ยน เหลือสองร่างยืนกลางสะพานหินของแมป

ดาบเงิน กับดาบขาว

ทั้งสนามแปดหมื่นลุกขึ้นยืนพร้อมกัน นักพากย์ทุกภาษาเงียบเอง—บางจังหวะ เสียงพากย์คือมลพิษ

ฮันซอยกดาบขึ้นระดับสายตา ท่าเปิดของสำนักดาบขาว: นิ่ง ตรง บริสุทธิ์

มู่ชิงเสว่ตอบด้วยท่าที่ไม่มีชื่อ—ท่าที่เธอสร้างเองหลังลบตัวเองทั้งเล่ม

สิบเจ็ดวินาทีต่อมา ถูกบันทึกเป็นหนึ่งในการปะทะที่สวยที่สุดของประวัติศาสตร์รายการ—ดาบสองสายสานกันกลางสะพานสามสิบจังหวะไร้ลมหายใจ ขาวปะทะเงิน วินัยสมบูรณ์ปะทะอิสระสมบูรณ์ ไม่มีใครถอย ไม่มีใครพลาด

จนจังหวะที่สามสิบเอ็ด

ดาบขาวเร็วกว่าครึ่งเสี้ยว—แต่ดาบเงิน **อยู่ก่อน** หนึ่งความคิด

ปลายดาบเงินแตะเกราะอกฮันซอก่อนดาบขาวถึงตัวเธอสามนิ้ว

【ทีมเฉินเทียน ชนะเกมตัดสิน — ผลซีรีส์ 2-1!】

เสียงสนามถล่มลงมาเหมือนเขื่อนแตก

กลางสะพาน ฮันซอเก็บดาบ ยืนนิ่งมองหญิงสาวตรงหน้า แล้วทำสิ่งที่ทั้งเกาหลีไม่เคยเห็นดาบขาวทำ

เขาค้อมตัวให้เก้าสิบองศา แบบนักดาบให้เกียรตินักดาบ

"สามนิ้วนั้น" เขาเอ่ยผ่านระบบแปลของเกม "ผมจะไปหามันให้เจอ แล้วกลับมาใหม่"

"ข้าจะซ้อมรอ" มู่ชิงเสว่ค้อมตอบเก้าสิบองศาเท่ากัน "ดาบของเจ้าคือดาบที่ดีที่สุดที่ข้าเคยปะทะ—รองจากคนคนเดียว"

"คนที่ดวลเสมอกับคุณสินะ" ฮันซอยิ้มบางๆ "งั้นผมมีสองเป้าหมายแล้ว"

---

ค่ำนั้น คลิปการค้อมเก้าสิบองศาสองครั้งกลายเป็นภาพแห่งวันของสื่อโลก ใต้พาดหัวที่แปลตรงกันทุกภาษา

**「นี่แหละกีฬา」**

ส่วนในหมู่บ้านนักกีฬา มีแขกมาเยือนหม้อไฟอีกทีม—พายุขาวทั้งห้า มาพร้อมกิมจิสามกล่องใหญ่ "ของแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม"

โต๊ะกลางลานคืนนั้นเลยกลายเป็นหม้อไฟกิมจิหม้อแรกของประวัติศาสตร์การทูต โดยมีแมฟเวอริกแห่ง Liberty โผล่มาสมทบตามกลิ่น และกัปตันคาร์นิวัลที่มาพร้อมกีตาร์

"นี่มันหมู่บ้านนักกีฬาหรืองานวัดคะเนี่ย" ถังอวิ้นเอ๋อร์ถ่ายคลิปมือสั่นด้วยความตื่นเต้น "ยอดวิวพังแน่คืนนี้"

ห่างออกไปสามโต๊ะ มอร์กาน่าแห่ง Avalon นั่งดื่มชาเงียบๆ มองภาพทั้งหมดด้วยแววตานักวางแผน

"ไม่ไปร่วมวงหรือ กัปตัน" แลนสล็อตถาม

"กำลังวิเคราะห์อยู่" เธอตอบ "ทีมเจ้าภาพน่ะ...มันเพิ่งเปลี่ยนสมการของทัวร์นาเมนต์นี้ รู้ตัวไหม—ทีมอื่นมาเพื่อชนะ แต่ทีมนี้มาเพื่อทำให้ทุกคน **อยากเล่นเกมนี้ต่อ** มันคือเสน่ห์แบบที่ระบบของเราไม่มีสูตรรับ"

"แล้วเราจะรับยังไงครับ"

มอร์กาน่าจิบชา มองไปทางชายหนุ่มที่กำลังเติมน้ำซุปให้กัปตันคาร์นิวัล

"แบบเดียวที่เสน่ห์รับไม่ได้" เธอตอบ "ความสมบูรณ์แบบ—อีกสี่วัน เราจะถอดทีมนั้นออกเป็นชิ้นๆ ให้โลกดู อย่างสุภาพที่สุด"

---

และไกลออกไปอีกซีกโลก ในห้องที่มีแต่แสงจอ

ชายชราในรถเข็นดูคลิปการค้อมเก้าสิบองศาวนเป็นรอบที่สาม

"มิตรภาพ น้ำใจ เสียงหัวเราะ..." เสียงแหบแห้งพึมพำกับนาฬิกาทราย "ของพวกนี้ข้าเคยมีครบ—ก่อนได้ยินเสียงนั้น"

"เด็กเอ๊ย...สะสมไปเถอะ สะสมให้เยอะที่สุด"

"เพราะวันที่เจ้ายืนหน้าประตูจริงๆ" ทรายเม็ดสุดท้ายของรอบไหลผ่านคอขวด แกพลิกนาฬิกากลับด้านช้าๆ "เจ้าจะได้รู้เหมือนข้า ว่ามันชั่งน้ำหนักของพวกนี้...ด้วยตาชั่งแบบไหน"