105: นัดแรกในนามประเทศ

ห้องแต่งตัวใต้สนาม สามสิบนาทีก่อนเวลา

เสื้อแข่งห้าตัวแขวนเรียงในล็อกเกอร์ ธงชาติบนบ่าซ้ายรับแสงไฟเป็นประกายทองห้าจุด—วันประกาศรายชื่อพวกเขาเคยสวมมันถ่ายรูป แต่วันนี้คือครั้งแรกที่จะสวมมัน **ลงสนาม**

ซูเหยาสวมเสื้อก่อน แล้วซุกสร้อยคอที่ร้อยแหวนสองวงลงใต้คอเสื้ออย่างเบามือ—ของสองอย่างที่หนักที่สุดในชีวิต อยู่ติดตัวพร้อมกันแล้ว

มู่ชิงเสว่ยืนมองธงบนบ่านานกว่าใคร ก่อนแตะมันเบาๆ หนึ่งครั้ง

*เด็กที่เคยเขียนชื่อคนผิดลงการบ้าน...วันนี้ชื่อมันอยู่ในการบ้านเด็กสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของประเทศ* เธอหลับตา *งั้นก็ห้ามทำให้ชื่อนี้น่าอาย—แม้แต่กระบวนเดียว*

ถังอวิ้นเอ๋อร์หยิบกล้องขึ้นมาตามนิสัย เล็งไปที่เสื้อบนราว...แล้ววางกล้องลงโดยไม่กดอัด "บางภาพ" เธอพึมพำ "เก็บไว้ให้ตาเราดูคนเดียวก็พอ"

ไป๋ลู่สวมเสื้อเงียบๆ แล้วยิ้มให้ทุกคน "แปลกดี...ผ้าเบาแค่นี้ ทำไมใส่แล้วหลังตรงขึ้นเอง"

หลินเฉินสวมเสื้อเป็นคนสุดท้าย

ชาติก่อนเขาเคยใส่เสื้อทีมที่ปักโลโก้สปอนเซอร์สิบสองตัว แต่ไม่เคยมีผืนผ้าเล็กๆ ผืนนี้ ไม่เคยมีใครฝากอะไรมากับเขานอกจากยอดฟาร์มรายวัน

"ไปกันเถอะ" เขาพูดประโยคเดิมที่พูดหน้าหอจดหมายเหตุ แล้วนำทีมออกอุโมงค์—ห้าเงา ห้าธง เดินเข้าหาเสียงที่สั่นมาถึงใต้ดิน

【World Series รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่ม D นัดที่ 1: เฉินเทียน VS คาร์นิวัล】

สนามแข่งหลักจุแปดหมื่น เสียงเชียร์เจ้าภาพดังตั้งแต่ทีมยังไม่ออกจากอุโมงค์ ยอดผู้ชมในประเทศ: สองร้อยล้าน—สถิติใหม่ตั้งแต่นัดแรก เพราะวันนี้ทั้งประเทศหยุดดูพร้อมกัน

และสี่สิบนาทีแรกของนัดประวัติศาสตร์ ก็สอนบทเรียนแรกของเวทีโลกให้ทั้งประเทศพร้อมกัน

เกมหนึ่ง—เฉินเทียนแพ้

"คาร์นิวัลเล่นอะไรของมันครับเนี่ย!?" นักพากย์เสียงหลง "เปิดเกมมาแท้งค์ไปยืนกลางป่า นักบวชวิ่งเข้าเลนคนเดียว นักธนูปีนต้นไม้!? นี่มันไม่มีในตำราเล่มไหนในโลก!"

ไม่มีจริงๆ—เพราะคาร์นิวัลไม่ใช้ตำรา

ทีมบราซิลเล่นด้วยสิ่งเดียว: สัญชาตญาณบริสุทธิ์บวกความสนุก พวกเขาหัวเราะกันเสียงดังตลอดเกมผ่านวิทยุทีมที่เปิดสาธารณะ ด้นสดทุกวินาที ผิดพลาดเยอะ แต่จังหวะที่ "เข้า" ของพวกเขา มาจากมุมที่ไม่มีสมองนักวางแผนคนไหนคาดได้

มันคือหมาป่าเหนือ คูณความบ้าอีกสามเท่า

"ขำดี" หลินเฉินพูดกลางพักเกม ทีมหันมามองพร้อมกัน—ประโยคนี้ของกัปตัน แปลว่ากำลังสนุกของจริง "โลกใบนี้กว้างจริงๆ ทีมที่เล่นด้วย 'ความสุข' ล้วนๆ แล้วมาถึงเวทีโลกได้...ชาติก่อนข้าไม่เคยเห็น"

"แล้วเราจะแก้ยังไงคะ อ่านพวกเขาไม่ได้เลย" ซูเหยาถาม

"ไม่อ่าน" เขาตอบ "ทีมที่เล่นด้วยอารมณ์ ต้องสู้ด้วยจังหวะ—เกมสอง เราจะคุมจังหวะให้ช้าลงครึ่งหนึ่ง บีบพื้นที่ทีละนิ้ว ความบ้าต้องการพื้นที่หายใจ เราจะไม่ให้มัน"

เกมสอง เฉินเทียนเปลี่ยนเป็นทีมที่โลกไม่เคยเห็น—ช้า เนียบ หนัก ทุกการปะทะถูกเลือกแล้วเลือกอีก คาร์นิวัลที่ถนัดเต้นกลางความวุ่นวาย เจอสนามที่นิ่งราวบ่อน้ำ ความบ้าเริ่มกลายเป็นความผิดพลาดเปล่าๆ

หนึ่ง-หนึ่ง

เกมสาม จังหวะคุมสลับด้นสด—และตรงนี้เองที่เฉินเทียนได้เปรียบขาด เพราะพวกเขาสลับโหมดได้ ส่วนคาร์นิวัลมีโหมดเดียว

วินาทีปิดเกม มู่ชิงเสว่ทะลวงแนวเข้าปิดหัวหน้าทีมคาร์นิวัลกลางวง ดาบเงินหยุดที่คอ

【เฉินเทียน ชนะ 2-1!】

เสียงแปดหมื่นระเบิด ทั้งประเทศหายใจออกพร้อมกัน

กัปตันคาร์นิวัล—ชายหนุ่มผมหยิกยิ้มกว้าง—เดินมากอดหลินเฉินแน่นแบบลาตินเต็มขั้น พูดรัวผ่านล่าม

"เขาบอกว่า" ล่ามแปลขำๆ "ทีมคุณเล่นเหมือนกำแพงที่เต้นรำเป็น เขาเกลียดมาก และชอบมาก และขอเสื้อแลก และถามว่าหม้อไฟที่เป็นข่าวเปิดรับแขกไหม"

"เสื้อได้ หม้อไฟคืนนี้เลย" หลินเฉินตอบ "บอกเขาด้วย—ทีมเขาคือทีมที่ข้าอยากให้เด็กฝึกของข้าดูเทปมากที่สุด ความสุขในเกม...เป็นวิชาที่ข้าสอนไม่ได้"

---

ค่ำนั้น สรุปนัดแรกถูกวิเคราะห์ทั้งโลก และในวอร์รูมเฉินเทียน บทวิเคราะห์ของตัวเองก็ตรงไปตรงมากว่าทุกสำนัก

"ข้อเท็จจริง" มู่ชิงเสว่เปิดประเด็น "เราชนะ แต่เหนื่อยกว่าที่ควรมาก เกมหนึ่งเราโดนพาเข้าป่าทั้งเกม—บนเวทีในประเทศ ไม่มีทีมไหนทำแบบนี้กับเราได้ตั้งแต่รอบแบ่งกลุ่มระดับเมือง"

"สาเหตุ?" หลินเฉินถามทั้งที่รู้ เขาอยากให้ทีมพูดเอง

"ข้อมูล" ไป๋ลู่ตอบสงบ "ในประเทศ เรารู้จักทุกทีมลึกถึงนิสัย ที่นี่...เราเพิ่งรู้จักโลก โลกก็เพิ่งรู้จักเรา สนามนี้ทุกคนตาบอดเท่ากัน"

"และทีมที่ตาบอดแล้วยังเดินได้" ซูเหยาต่อ "คือทีมที่แข็งจริงจากข้างใน"

"ถูกทุกข้อ" หลินเฉินเขียนบนกระดานคำเดียว: **พื้นฐาน** "เวทีนี้ไม่มีทางลัด ไม่มีข้อมูลอนาคต ไม่มีความได้เปรียบที่ติดตัวมา—เหลือแค่ของที่เราซ้อม ของที่เราเป็น และนั่นแหละคือเวทีที่ข้าอยากพาพวกเจ้ามายืนตั้งแต่แรก"

"พรุ่งนี้ซ้อมหกชั่วโมง เพิ่มจากตาราง" เขาปิดประชุม "และอีกเรื่อง—"

จอข้างกระดานแสดงประกาศจากระบบเกมที่เพิ่งเด้งระหว่างประชุม

【ผู้เล่น「เงาธุลี」ถึงระดับสูงสุด — Lv.80】

【ท่านคือผู้เล่นลำดับที่ 4 ของโลกที่ถึงจุดสูงสุดปัจจุบัน】

"...แคปแล้วเหรอคะบอส!?" ถังอวิ้นเอ๋อร์ตาโต "แล้วลำดับหนึ่งถึงสามคือใคร!?"

หลินเฉินเปิดกระดานอันดับโลก สามชื่อแรกเรียงอยู่

อันดับสาม: ฮันซอ — พายุขาว

อันดับสอง: แลนสล็อต — Avalon

อันดับหนึ่ง: มอร์กาน่า — Avalon

"เต็งหนึ่งเขาไม่ได้มีดีแค่ระบบ" เขามองชื่อบนสุด "ตัวกัปตันนั่นแหละ ฟาร์มเก่งสุดในโลก—คนวางแผนที่ขยันกว่าคนลงมือ น่ากลัวที่สุด"

"อีกหกวันเจอกัน" มู่ชิงเสว่มองตารางแข่ง "ก่อนหน้านั้นมีพายุขาวคั่นหนึ่งนัด"

"อือ" หลินเฉินพยักหน้า แล้วมองไปทางห้องพักที่มู่ชิงเสว่จะเดินกลับ

"และนัดพายุขาว...มีคนรอเจ้าอยู่นะ ราชินีน้ำแข็ง—ดาบขาวแห่งเกาหลีน่ะ ให้สัมภาษณ์เมื่อเช้าว่าบินมารายการนี้ เพราะอยากเจอดาบของเจ้าโดยเฉพาะ"

มุมปากมู่ชิงเสว่ยกขึ้นช้าๆ

"งั้นก็อย่าให้เขาผิดหวังสิ"