102: สู่เวทีโลก: สิบหกธงชาติ หนึ่งบัลลังก์

แคมป์เก็บตัวทีมชาติเดินเครื่องเต็มสูบตั้งแต่สัปดาห์แรก และสิ่งที่ทำให้มันไม่เหมือนแคมป์ไหนในโลก ไม่ใช่ตารางซ้อมที่แน่นที่สุดในชีวิตทีม

หม้อไฟ

"กฎของแคมป์นี้ข้อแรก" หลินเฉินประกาศหน้าตารางซ้อม "ซ้อมหนักที่สุดในโลก แต่ศุกร์เย็นห้ามแตะเกม—สมองที่ไม่ได้พัก คือสมองที่แพ้ตั้งแต่ยังไม่แข่ง"

สื่อทั้งประเทศตั้งฉายาแคมป์นี้ว่า "ค่ายหม้อไฟพิชิตโลก" และทุกเช้าหน้าประตูแคมป์มีคนมายืนส่งกำลังใจหนาแน่นกว่าหน้าสนามแข่งบางรายการ

เพราะครั้งนี้ไม่ใช่ศึกของเฉินเทียน

มันคือศึกแรกในประวัติศาสตร์ ที่ประเทศนี้ส่งทีมไปชิงบัลลังก์โลกของเกมที่คนทั้งชาติเล่น—และทีมที่แบกธงนั้น คือห้าคนจากตรอกเก่า โรงงานปิดตัว และห้องเช่าที่เคยจนที่สุดในเมือง

แรงกดดันระดับชาติ มาในรูปแบบที่คาดไม่ถึง

"บอสคะ" ถังอวิ้นเอ๋อร์ถือมือถือเข้ามาหน้าซีด "การบ้านเด็กประถมทั้งประเทศสัปดาห์นี้ หัวข้อ 'บุคคลที่ฉันอยากเป็น'...สถิติบอกว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์เขียนชื่อพวกเรา"

"แปลว่าอะไรรู้ไหม" มู่ชิงเสว่ลับดาบไม่เงยหน้า "แปลว่าห้ามแพ้แบบน่าเกลียด—แพ้ได้ แต่ต้องแพ้แบบที่เด็กพวกนั้นยังเขียนชื่อเราอยู่"

"ลึกซึ้งจังพี่"

"ข้าเคยเป็นเด็กที่เขียนชื่อคนผิดมาก่อน" ราชินีน้ำแข็งตอบเรียบ "เลยรู้ว่าชื่อในการบ้านมันหนักแค่ไหน"

---

การจับสลากแบ่งกลุ่มถ่ายทอดสดทั่วโลก สิบหกทีมถูกแบ่งสี่กลุ่ม และวินาทีที่สลากใบสุดท้ายเปิด ห้องส่งทุกประเทศก็อุทานพร้อมกัน

【กลุ่ม D: Avalon (ยุโรปตะวันตก) / เฉินเทียน (เจ้าภาพ) / พายุขาว (เกาหลี) / คาร์นิวัล (บราซิล)】

"กลุ่มมรณะ" สื่อทุกสำนักพาดหัวตรงกัน

Avalon—เต็งหนึ่งของรายการ แชมป์ยุโรปสามสมัยซ้อน ทีมที่นักวิเคราะห์ทั้งโลกยกให้เป็น "ระบบที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่อีสปอร์ตเคยมี" นำโดยกัปตันหญิงนักวางแผน「มอร์กาน่า」กับมือดาบอันดับหนึ่งยุโรป「แลนสล็อต」

พายุขาว—วินัยเหล็กแห่งเกาหลี เจ้าของฉายา "เครื่องจักรที่มีหัวใจ" และมือดาบ「ฮันซอ」ที่สื่อเอเชียจับมาเทียบมู่ชิงเสว่ทุกสัปดาห์

คาร์นิวัล—ม้ามืดสายด้นสดจากบราซิล ที่ไม่มีใครถอดเทปได้เพราะตัวเองยังไม่รู้เลยว่าจะเล่นอะไร

"สามทีมเข้าได้สองที่" จ้าวเคออี๋สรุปหน้ากระดาน "และเราอยู่กลุ่มเดียวกับเต็งหนึ่งของโลก"

ห้องเงียบไปสองวินาที

แล้วหลินเฉินก็ยิ้ม—รอยยิ้มที่ทั้งทีมรู้จักดีเกินไป

"ดี" เขาว่า "เจอของแพงตั้งแต่ด่านแรก ประหยัดเวลาเดินไปหา"

---

คืนสุดท้ายก่อนออกเดินทาง ดาดฟ้าตรอกเหลาเจีย

งานเลี้ยงส่งเรียบง่ายตามธรรมเนียม แต่คืนนี้ทั้งตรอกเงียบกว่าปกติ—ความเงียบแบบครอบครัวส่งลูกไปสนามใหญ่

ลุงฉางยัดเสบียงแห้งใส่กระเป๋าทีมจนแทบปิดไม่ลง ("ของกินเมืองนอกมันจืด! เอาน้ำจิ้มลุงไป!") ยายหลี่จับมือสาวๆ ทีละคนสั่งให้ดูแลกัน แม่ของหลินเฉินไม่พูดอะไรมาก แค่ติดกระดุมเสื้อคลุมให้ลูกชายเหมือนตอนเขาแปดขวบ

"แม่ไม่รู้หรอกว่าบัลลังก์โลกมันใหญ่แค่ไหน" แกพูดเบาๆ "แม่รู้แค่ว่า ตอนลูกกลับมา ข้าวต้มหม้อนี้ก็ยังตั้งอยู่ตรงนี้—ชนะหรือแพ้ หม้อเดิม"

"ครับแม่"

"อีกอย่าง" แกเหลือบมองซูเหยาที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ แหวนสองวงบนสร้อยคอ "กลับมาแล้วเลือกฤกษ์เสียที ยายหลี่เขาทวงแม่ทุกวัน เดี๋ยวแม่แพ้เขา"

"แม่!!"

เสียงหัวเราะทั้งดาดฟ้าไล่ความเงียบหายเกลี้ยง

---

เครื่องบินเหมาลำออกตัวเช้าวันรุ่งขึ้น พร้อมทีมหลักห้า ทีมงานสามสิบ และความคาดหวังของคนหนึ่งพันสี่ร้อยล้าน

กลางเที่ยวบิน หลินเฉินนั่งมองเมฆนอกหน้าต่าง

ชาติก่อน World Series ครั้งแรกจัดปีที่สี่ เขาดูถ่ายทอดจากห้องทำงานกิลด์ เห็นทีมประเทศตัวเองตกรอบแรก แล้วก้มหน้าทำงานต่อ—มันเป็นแค่ข่าวหนึ่งชิ้นในวันที่เหมือนกันทุกวัน

ชาตินี้ เขานั่งอยู่บนเครื่องบินลำนั้นเอง ในเสื้อที่ปักธงชาติบนอก

*ความทรงจำใช้ไม่ได้แล้วก็จริง...*

เขาเหลือบมองทีม—มู่ชิงเสว่หลับตาทบทวนเทป Avalon ในหัว ไป๋ลู่อ่านหนังสือ ถังตัดต่อวิดีโอ ซูเหยาแจกขนมที่ลุงฉางยัดมาให้ทีมงานทั่วลำ

*...แต่ของที่ดีกว่าความทรงจำ นั่งอยู่เต็มลำนี่ไง*

"กัปตัน" เสียงไป๋ลู่ดังขึ้นเบาๆ จากที่นั่งข้างๆ เธอชี้จอข่าวบนเครื่อง "ดูนี่สิ"

จอแสดงข่าวธุรกิจสั้นๆ ที่คนทั่วไปเลื่อนผ่าน: รายชื่อสปอนเซอร์อย่างเป็นทางการของ World Series สิบสองราย

บรรทัดที่เก้า: **Tri-Hour Fund — ผู้สนับสนุนระดับแพลทินัม**

กองทุนสามเรือน

หลินเฉินมองชื่อนั้นนิ่งไปครู่ แล้วพิงเบาะ หลับตา

*ซื้อบอร์ดไม่ได้ ก็ซื้อป้ายข้างสนาม...มาเฝ้าดูใกล้ๆ สินะ คาลเดอร์*

*เชิญ—คราวนี้สนามเป็นกลาง กติกาเป็นของโลก และข้าจะชนะให้ดูถึงขอบจอที่แกนั่งมอง*