101: โลกรู้ข่าว — ธงชาติบนบ่า

ภาพถ่ายหน้าหอจดหมายเหตุถูกโพสต์ตอนสิบโมงเช้า แคปชันของถังอวิ้นเอ๋อร์สั้นๆ: *"ภาพแรกของเส้นทางสู่เวทีโลก"*

สี่สิบเจ็ดนาทีต่อมา อินเทอร์เน็ตทั้งประเทศก็หยุดหมุน—เพราะคอมเมนต์หนึ่งที่ซูมเข้าไปตรงมือซ้ายของหญิงสาวข้างกัปตัน

*"เดี๋ยวนะทุกคน...นิ้วนางซูเหยา ทำไมแหวนมัน **สองวงซ้อน**"*

#แหวนสองวง ขึ้นเทรนด์ในยี่สิบนาที และแท็กที่อยู่ยาวข้ามสัปดาห์มาจากคลิปเก่า—ภาพเธอเฝ้าชีพจรเขาข้างแคปซูลวันสงครามชิงเมือง: #เธออยู่มาก่อนโลกรู้จักเขา

คำขอสัมภาษณ์สองร้อยฉบับถล่มเข้ามาภายในเที่ยง คำตอบจากฝ่ายสื่อมีบรรทัดเดียว: *"กัปตันของเราชนะรายการที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปแล้วเมื่อคืนนี้ — พวกเราขอตัวไปเตรียมชิงบัลลังก์โลกต่อค่ะ"*

ที่ตรอกเหลาเจีย ยายหลี่ตอบนักข่าวไม่เงยหน้าจากกองผัก "ทราบก่อนพวกหนูเป็นปีแล้ว—เมื่อคืนฉันเพิ่งกินเงินพนันลุงฉางสองร้อย"

ส่วนแม่ของหลินเฉิน ตอบสั้นๆ ด้วยรอยยิ้มที่ถูกใช้ประกอบข่าวทุกสำนัก "ลูกสะใภ้คนนี้ แม่จองไว้ก่อนประเทศจองแชมป์อีกค่ะ"

---

ข่าวเดินทางถึงคนแต่ละคน ด้วยจังหวะของใครของมัน

ลานฝึกท้ายนครธุลีหนุนฟ้า เช้ามืดในโลกเสมือน มู่ชิงเสว่กำลังรำดาบกระบวนที่สี่ร้อยของวัน เมื่อพาดหัวข่าวเด้งขึ้นมุมจอ

ปลายดาบเงินค้างกลางอากาศครึ่งจังหวะ—นานพอให้ใบไม้หนึ่งใบร่วงผ่านคมดาบ แล้วกระบวนก็ไหลต่อจนจบ ไร้ตำหนิ

"ดาบไม่สั่นเลยนะ" เฒ่าฉือจิบชาขมริมลาน "สั่นแต่ใบไม้"

"ข้ารู้ข่าวนี้ก่อนโลก" มู่ชิงเสว่เก็บดาบเข้าฝัก "รู้ตั้งแต่วันที่เขาตอบคำถามข้าตรงทุกคำ ไม่หวานสักคำ"

"เสียดายไหมล่ะ"

หญิงสาวมองดาบในมือ—ดาบตำนานที่ชายคนนั้นยกให้โดยไม่เรียกอะไรตอบแทน

"สนามของข้าคือทุกลานประลองที่เขายังกล้ายืนตรงข้ามข้า และสนามนั้น ข้าไม่เคยคิดยกให้ใคร"

เธอพิมพ์ถึงกัปตันบรรทัดเดียว: *"ของหมั้นจากข้าไม่มี มีแต่คำเดิม — ลานฝึก พรุ่งนี้ตีห้า คนจะแบกธงชาติ ห้ามสาย"*

บนยอดหอคอยเงา ไป๋ลู่นั่งอยู่กับจันทร์ที่สว่างผิดฤดู

"เห็นไหม" เธอกระซิบกับดวงจันทร์ เหมือนคุยกับญาติผู้ใหญ่ "คนที่เจ้าส่องทางให้มาสองชาติ...เขาเจอบ้านแล้วนะ"

เธอยิ้ม แล้วพิมพ์ข้อความ—ไม่ใช่ถึงหลินเฉิน แต่ถึงซูเหยา: *"ยินดีด้วยนะ พี่สาว — ถ้าเขาดูแลเจ้าไม่ดี บอกข้า จันทร์เต็มดวงคืนไหนข้าจัดการให้"*

ที่โรงพยาบาลกลางเมือง กู้เหวินซีรับแฟ้มจากพยาบาลที่แอบดูข่าวโดยไม่ดุสักคำ เดินถึงครึ่งทางเดิน มุมปากจึงยกขึ้นนิดเดียว *ขอแต่งงานด้วยข้าวต้มหนึ่งหม้อ...สมเป็นญาติคนไข้ที่โกหกไม่เนียนที่สุดที่เคยเจอ*

ส่วนฉินเสว่ เขียนพาดหัวของช่องด้วยตัวเอง ลบสิบสามรอบ รอบที่สิบสี่จึงปล่อยขึ้นจอ: **"เขาเลือกเธอ ตั้งแต่ก่อนโลกรู้จักชื่อเขา"** — หญิงสาวที่เคยถูกส่งมาเป็นกับดักของชายคนนั้น มองพาดหัวนิ่งไปครู่ แล้วยิ้มได้จริงๆ *บทแบบนี้เขียนไม่ได้...มันต้องเป็นเอง*

---

สามวันต่อมา พิธีประกาศรายชื่อทีมชาติที่หอประชุมใหญ่ของการกีฬาแห่งชาติ ถ่ายทอดสดทุกช่อง—ทั้งประเทศรู้อยู่แล้วว่าห้าชื่อนั้นคือใคร แต่การได้ยินมันถูกอ่านทีละชื่อกลางหอประชุมที่ธงผืนใหญ่แขวนเต็มผนัง มันคนละความรู้สึกกับการรู้

เสื้อแข่งสีขาวถูกมอบทีละตัว บนบ่าซ้ายทุกตัว—ธงชาติผืนเล็กเย็บด้วยด้ายสีทอง

"ทำไมต้องบ่าครับ" นักข่าวถามช่างตัดเสื้อชราที่เย็บธงให้นักกีฬามาสี่สิบปี

"ของบนอกน่ะ เราเลือกเองได้" ชายชราตอบ "แต่ของบนบ่า...คือของที่คนอื่นฝากเรามา"

เบื้องหลังเวที รองเลขาธิการฝ่ายต่างประเทศคนใหม่ของสมาคม—ชายยิ้มเก่งที่เพิ่งรับตำแหน่งไม่กี่เดือน—ถือแฟ้มเอกสารทีมขึ้นส่งเองถึงเวที ยิ้มให้กล้องทุกตัว ไม่มีใครสังเกตอะไร วันนั้นมันดีเกินกว่าจะสังเกตอะไร

"กัปตันหลินคะ หมั้นกลางทางสู่เวทีโลก ไม่กลัวเสียสมาธิเหรอคะ"

"ตรงกันข้ามครับ ผมเพิ่งวางเรื่องหนักที่สุดในชีวิตลงได้" หลินเฉินตอบ "ตอนนี้เหลือแต่เรื่องเบาๆ เช่น...แบกความหวังของคนพันสี่ร้อยล้านคน"

หอประชุมหัวเราะลั่น แต่ภาพหน้าหนึ่งเช้าวันรุ่งขึ้นคือภาพท้ายพิธี—ห้าคนสวมเสื้อทีมชาติครั้งแรก มือขวาแตะธงบนบ่าซ้ายพร้อมกัน ใต้พาดหัวที่ทุกสำนักเขียนตรงกัน

**「ธงชาติบนบ่า」**

---

ศูนย์ฝึกทีมชาติชานเมืองหลวง วันแรกของแคมป์ — สิ่งที่รอในโถงฝึกไม่ใช่พิธีต้อนรับ แต่เป็นแคปซูลสิบเครื่อง กับหมาป่าเหนือทั้งห้าที่ยืนยิ้มแสยะอยู่แถวหลัง

"คู่ซ้อมชุดแรกของทีมชาติ ต้องเป็นทีมที่กัดจริง" ค้อนเหล็กกระแทกกำปั้นใส่ฝ่ามือ "โอกาสได้อัดทีมชาติแบบถูกกฎหมาย ชาตินี้มีครั้งเดียว"

【เริ่มแมตช์ฝึกซ้อม — สนามจำลองมาตรฐาน World Series】

หมาป่าเหนือเล่นดีที่สุดในชีวิต แต่เฉินเทียนรับทุกเม็ดแล้วตอบกลับเหนือกว่าหนึ่งชั้นเสมอ—นาทีสิบสี่ จันทราสังหารมารกวาดปิดทีมไฟต์กลาง สกอร์ห่างจนกระดานแทบเอียง

แล้วหลินเฉินก็กดหยุดแมตช์กลางคัน

"เราชนะแบบ **ในประเทศ**" เขาบอกทีมที่กำลังงง "จังหวะปิดเกมเมื่อกี้ ในลีกเราไม่มีใครลงโทษมันได้ แต่ข้าดูเทป Avalon มาสามรอบ—ช่องว่างครึ่งวินาทีตรงนั้น มอร์กาน่าจะยัดทีมทั้งทีมเข้ามา แล้วเกมจะจบกลับด้าน"

เขาเขียนคำแรกของแคมป์ลงกระดานยุทธการ: **ที่นี่เราคือแชมป์ — ที่นั่นเราคือผู้ท้าชิง** แล้วหยิบดาบพาดบ่า—บ่าข้างที่ในโลกจริงมีธงเย็บอยู่

"ส่วนข้าน่ะเหรอ คิดแบบคนที่เคยไม่มีอะไรเลย แล้วได้ทุกอย่างมาด้วยการซ้อมหนักกว่าทุกคน—คิดแบบนี้มาสองชาติแล้ว ไม่เคยเปลี่ยน"

---

คืนนั้น สำนักงานใหญ่ Avalon อีกซีกโลก มอร์กาน่าไล่เปิดแฟ้มสิบหกทีมด้วยความเร็วคงที่ จนถึงแฟ้มทีมเจ้าภาพ—นิ้วเธอหยุดเป็นครั้งแรก

"ทีมที่เพิ่งหมั้น เพิ่งฉลอง เพิ่งแบกธงครั้งแรก" แลนสล็อตเปรย "จิตวิทยาบอกว่าไหวพริบจะตกในสองเดือนแรก"

"จิตวิทยาเล่มไหนล่ะ" เธอพิมพ์โน้ตท้ายแฟ้ม—*ตัวแปรที่ระบบยังไม่มีข้อมูล ห้ามประมาท*

"แฟ้มนี้บอกฉันว่า ทีมนี้เล่นดีขึ้น **ทุกครั้ง** ที่มีของให้ปกป้องเพิ่ม...และพวกเขาเพิ่งได้ของชิ้นใหญ่มาสองชิ้นซ้อน—แหวนหนึ่งวง กับธงหนึ่งผืน"