100: แหวนจองคิว

นัดสุดท้ายของบทนี้ เริ่มต้นด้วยโน้ตแผ่นเดียวที่แปะอยู่หน้าประตูห้อง 203 เก่า

*"หกโมงเย็น ดาดฟ้า — แต่งตัวสวยๆ เจ้าของตึกเลี้ยงข้าวเย็น (มีเงื่อนไข: ห้ามถามว่าทำไม)"*

ซูเหยาอ่านจบก็หัวเราะ เพราะห้อง 203 น่ะ เธอย้ายออกมาอยู่ชั้นบนสุดตั้งนานแล้ว—แต่คนเขียนโน้ตจงใจมาแปะที่ประตูบานเก่า

ประตูที่ทุกอย่างเริ่มต้น

หกโมงตรง เธอขึ้นมาถึงดาดฟ้า แล้วต้องยืนนิ่งไปอึดใจ

ดาดฟ้าที่เคยจัดงานเลี้ยงร้อยคน คืนนี้มีโต๊ะเดียว เก้าอี้สองตัว โคมแดงเหลือจากงานตรอกถูกแขวนใหม่เป็นแนวโค้ง และกลางโต๊ะ—ไม่ใช่หม้อไฟ

ข้าวต้มร้อนๆ สองชาม กับกับข้าวสามอย่าง ฝีมือที่เธอจำได้ว่ามือใครทำ

"ครบรอบนะ" หลินเฉินยืนรออยู่ข้างโต๊ะ ชุดเรียบๆ เหมือนทุกวัน "หนึ่งปีพอดี วันที่ตรอกกลับมาเป็นของเรา...และอีกอย่าง คืนนี้ครบหนึ่งปีที่ฉันรู้แน่ๆ ว่า ไม่ว่าสองชาติจะบ้าแค่ไหน อย่างน้อยมีโต๊ะหนึ่งโต๊ะที่ไม่เคยหายไปไหน"

พวกเขากินข้าวต้มกันใต้โคมแดง คุยเรื่องไม่เป็นเรื่อง—เมนูใหม่ของลุงฉาง คลิปที่เอ๋อร์เอ๋อร์แอบถ่ายมู่ชิงเสว่ตีเหล็กพลาด เด็กศูนย์ฝึกที่ประกาศจะเป็นแชมป์โลกก่อนบอส

จนชามว่าง ดาวเต็มฟ้า หลินเฉินก็วางช้อนลง

"ซูเหยา"

แค่ชื่อคำเดียว เธอก็รู้—น้ำเสียงนี้ จังหวะนี้ เธอวางช้อนตาม นั่งตรง

"คืนก่อนพายุ เธอเปลี่ยนเงื่อนไขให้ฉัน—ไม่รอวันฟ้าใส ขอแค่ได้ยืนข้างกันในทุกพายุ" เขามองตาเธอตรงๆ "ฉันก็เลยคิดมาทั้งเดือน ว่าเงื่อนไขของ 'คำถามจริง' ที่ฉันตั้งไว้—ว่าต้องรอวันที่ศึกทั้งหมดจบ—มันก็โง่พอกัน"

"เพราะศึกมันไม่มีวันหมด แต่คำตอบของฉันน่ะ มันมีมาตั้งแต่เช้าวันแรกที่เธอเคาะประตูแล้ว"

เขาลุกจากเก้าอี้ อ้อมโต๊ะมา แล้วคุกเข่าลงข้างเธอ—ท่าที่ทำให้ซูเหยาหยุดหายใจทั้งที่ยังไม่มีใครพูดอะไร

ในมือเขา กล่องใบใหม่ ใหญ่กว่าใบเดิมนิดหนึ่ง

ข้างในคือแหวนวงที่สอง—เรียบเหมือนวงแรก แต่มีเพชรเม็ดเล็กที่สุดเท่าที่ร้านยอมขายฝังอยู่หนึ่งเม็ด เล็กจนช่างทองรุ่นที่สามถามสามรอบว่าแน่ใจนะ

"วงแรกคือสัญญาว่าจะกลับบ้าน" เสียงเขานิ่ง แต่มือไม่นิ่งเท่าไหร่ "วงนี้คือคำถามจริง—ที่ไม่รอฟ้าใสแล้ว"

"ซูเหยา...แต่งงานกับฉันนะ"

"ไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่พรุ่งนี้ก็ได้—วันไหนที่เธอเลือก ปีไหนที่เธอพร้อม ฉันรอได้ทั้งชาติ เพราะรอเก่งที่สุดในโลกอยู่แล้ว...แค่ขอจองคิวไว้ก่อน **คิวแรก และคิวเดียว**"

ลมคืนพัดผ่านโคมแดง เงาแสงไหวบนใบหน้าหญิงสาวที่น้ำตาไหลตั้งแต่คำว่า "วงแรก"

"...บ้าจริงๆ คนนี้" เธอสะอื้นปนหัวเราะ—ประโยคประจำ ที่คืนนี้เสียงสั่นที่สุดเท่าที่เคยพูดมา "จองคิวแต่งงาน ใครเขาทำกัน"

"คนที่เริ่มจากข้าวต้ม จองโต๊ะไว้ก่อนใครไง"

"งั้นฟังคำตอบดีๆ นะ" ซูเหยายื่นมือซ้ายออกมา นิ้วนางที่มีแหวนทองเกลี้ยงวงแรกอยู่แล้ว "คิวน่ะให้จอง...แต่ไม่ต้องรอปีไหนทั้งนั้น—**ตกลง** ตั้งแต่วินาทีนี้เลย หลินเฉิน ส่วนวันแต่ง ไว้ค่อยเลือกฤกษ์ที่แม่กับยายหลี่ไม่ตีกัน"

แหวนวงที่สองสวมซ้อนวงแรก พอดีเป๊ะอีกครั้ง

แล้วเธอก็ดึงคอเสื้อเขาลงมา ปิดผนึกคำตอบด้วยตัวเอง

จูบใต้โคมแดงร้อยดวงยาวนานจนดาวขยับ มือเล็กเกี่ยวคอเขาแน่น ร่างบางถูกช้อนขึ้นกลางเสียงหัวเราะปนน้ำตา โคมดวงท้ายๆ ถูกเป่าดับระหว่างทางเข้าห้อง และโลกทั้งสองใบของคนสองคน ก็เหลือกันแค่นี้—ห้องหนึ่งห้อง กับคิวหนึ่งคิว ที่จองกันไว้ข้ามชาติ

แสงจันทร์ดวงเดิมเฝ้าดาดฟ้าแทนเจ้าของ เหมือนที่เฝ้ามาสองชาติ

และคืนนี้ มันคงเห็นด้วยว่า—คุ้มแล้ว ที่คลื่นขบวนนั้นพาเด็กหนุ่มคนหนึ่งกลับมา

---

เช้าวันรุ่งขึ้น โลกเสมือน หน้าหอจดหมายเหตุพันธสัญญา

ทีมเฉินเทียนทั้งห้ายืนเรียงหน้าประตูยักษ์—นัดซ้อมพิเศษก่อนเข้าแคมป์ World Series ตามตาราง

แต่เช้านี้ หอมีอะไรจะบอก

ลึกลงไปใต้โถงบันทึก ตรงปลายทางที่บันไดเวียนยังไม่เคยเปิดให้ใคร แสงสีทองเส้นหนึ่งเรืองขึ้นช้าๆ ตามขอบประตูชั้นลึกสุด—จางๆ แต่เห็นชัดว่า "ตื่น" แล้ว

【เงื่อนไขกุญแจ: ดาบสังหารมาร ขั้น 3/5 — สายเลือดจันทรา ขั้น 2/เต็มดวง】

【ห้องลึกสุดรับรู้ผู้ถือกุญแจแล้ว...และเริ่มนับรอ】

"มันรอเราอยู่จริงๆ สินะ" ไป๋ลู่มองแสงเส้นนั้น มือกำคทาแน่น

"รอได้ก็รอไป" มู่ชิงเสว่คาดดาบ "คิวเราแน่นมาก—แชมป์โลกก่อน ความลับจักรวาลทีหลัง"

"จัดลำดับโลกสวยมากค่ะพี่" ถังอวิ้นเอ๋อร์ชูกล้อง "เอาล่ะทุกคน หันมา! ภาพแรกของเส้นทางสู่เวทีโลก—ยิ้มหน่อย!"

ห้าร่างเรียงแถวหน้าหอ ฉากหลังคือประตูแห่งความจริงที่ยังปิด และฟ้าเสมือนที่สมานสนิทไร้รอย

หลินเฉินยืนกลางภาพ มือข้างหนึ่งวางบนด้ามซื่อโม่ อีกข้างโอบไหล่คนข้างตัวที่แหวนสองวงซ้อนกันเปล่งประกายใต้แดดเช้า

*ชาติก่อนข้าตายตอนปีนถึงยอด—คนเดียว กลางฝน*

*ชาตินี้ ยอดเขาสูงขึ้นทุกปี ศัตรูใหญ่ขึ้นทุกยก คำถามลึกขึ้นทุกชั้น...*

*แต่ข้าไม่ได้ปีนคนเดียวแล้ว*

"ไปกันเถอะ" เขายิ้ม กล้องกดชัตเตอร์พอดี

"โลกใบนี้ ยังมีอีกหลายอย่างให้ตัดขาด—และอีกหลายโต๊ะให้กลับไปกิน"

---

**— จบ Arc 4「สงครามสองโลก」—**