8: อาทิตย์เที่ยง ศูนย์อาหารตลาดศรีนคร

7 โมง 30

ผมตื่น

วันอาทิตย์ ผมให้ตัวเองนอนเพิ่ม

ลงไปกินข้าวต้มกับแม่

"...วันนี้ลูกจะไปไหน"

"...เที่ยงครับ เจอเพื่อน"

"...เพื่อนคนไหน"

"...พี่ม.6 ที่นั่งรถเมล์สายเดียวกัน"

แม่หยุด "...พี่ม.6"

"...ครับ"

"...ผู้หญิงหรือผู้ชาย"

"...ผู้หญิง"

แม่จ้องผม

ผมหัวเราะ "...ไม่ใช่อะไรครับแม่ พี่เขามีของหาย ผมช่วยหา ทำให้พี่เขาอยากเลี้ยงข้าวขอบคุณ"

แม่ "...อ๋อ"

"...ที่ไหน"

"...ศูนย์อาหารตลาดศรีนคร"

"...กี่โมงกลับ"

"...บ่ายโมงน่าจะกลับครับ"

"...กลับมาบอกแม่"

"...ครับ"

ผมขึ้นห้อง

ทำงานพิมพ์อีกสองชั่วโมง

ได้อีก 12 หน้า

—รวมตอนนี้ 36 หน้า ในงาน 65 หน้า

—กลับจากเที่ยงค่อยทำต่อ

11 โมง 15 ผมเปลี่ยนชุด

ผมไม่ใส่ชุดนักเรียน ใส่เสื้อ polo สีน้ำเงิน กางเกงยีนส์

ส่องกระจก

—สิบหก ปกติ

ผมลงจากบ้าน

"...แม่ ผมไปก่อนนะครับ"

"...กลับมาก่อนค่ำ"

"...ครับ"

ผมขึ้นรถเมล์สาย 71 ไปตลาดศรีนคร

---

11 โมง 50 ผมถึงตลาดศรีนคร

ศูนย์อาหารอยู่ชั้นล่างของตึกสำหรับนักศึกษา

ในศูนย์อาหารมีร้านประมาณ 15 ร้าน ก๋วยเตี๋ยว ข้าวมันไก่ ราดหน้า ส้มตำ ไก่ทอด

ผมเดินเข้าไป

มองรอบ ๆ

มุมหน้าต่าง โต๊ะ 4 ที่นั่ง

—พี่ตอง

เธอนั่งอยู่แล้ว

วันนี้พี่ตองไม่ใส่ชุดยูนิฟอร์ม

เธอใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ ผมสั้นเหมือนเดิม

พี่ตองเห็นผม โบกมือ

ผมเดินไป

"...สวัสดีครับ"

"...เร็วนะ"

"...ครับ"

ผมนั่งตรงข้ามพี่ตอง

"...สั่งอะไรกัน"

ผมมองรอบ

"...พี่กินอะไรปกติ"

"...ก๋วยเตี๋ยว"

"...งั้นก๋วยเตี๋ยว"

"...น้องไม่อยากกินอะไรอื่นเหรอ"

"...ก๋วยเตี๋ยวพี่อยากกิน ผมก็เอา"

พี่ตองหัวเราะ "...น้องเอาใจคน"

"...ก็ปกติ"

เราเดินไปร้านก๋วยเตี๋ยว สั่งก๋วยเตี๋ยวต้มยำหมูสับสองชาม

พี่ตองจ่ายเงิน

"...ผมจ่ายเองได้นะครับ"

"...วันนี้พี่เลี้ยง"

ผมพยักหน้า

เรากลับมานั่งที่โต๊ะ ก๋วยเตี๋ยวเสิร์ฟภายในห้านาที

พี่ตองหยิบช้อนตักน้ำซุปขึ้นชิม

"...น้องภีม"

"ครับ"

"...น้องอยู่ในชั้น ม.5/2 ใช่ไหม"

"...ครับ"

"...น้องรู้จักเด็กชื่อ ตี้ ไหม"

ผมเงยหน้า

—ตี้

—ตี้ ในห้องของผม

"...ตี้นั่งโต๊ะข้างหน้าต่างฝั่งตรงข้ามผม ทำไมครับ"

"...ตี้เป็นน้องชายของพี่"

ผมหยุดตัก

"...น้องชาย"

"...ใช่ น้องชายของพี่ ชื่อตี้ พี่ชื่อตอง"

—ตอง กับ ตี้ พี่น้อง

—ผมไม่รู้ในชาติที่แล้ว

"...อ๋อ"

"...น้องไม่รู้"

"...ไม่ครับ"

"...อ่อ น้องไม่สนิทกับตี้"

"...ผมเพิ่งเริ่มคุยกับตี้เมื่อสองวันที่แล้ว"

พี่ตองพยักหน้า

"...ตี้ก็บอกพี่"

ผมเลิกคิ้ว

"...ตี้บอกพี่"

"...ใช่ ตี้บอกพี่เมื่อวานว่า 'มีเด็กในห้องชื่อภีม เพิ่งคุยกับผมครั้งแรก'"

"...อ๋อ"

—แสดงว่า

—ตี้บอกพี่ตองเรื่องผม

—พี่ตองรู้ชื่อผมก่อนที่ผมจะบอก

—ไม่ ไม่

—พี่ตองรู้จักผมก่อนเสียอีก เพราะเธอนัดผมรอที่ป้ายรถเมล์เมื่อสามวันก่อน

—ตอนนั้นเธอบอกว่า "ตุ้มหู"

—แต่ที่จริง...

ผมหันมามองพี่ตอง

"...พี่ตอง"

"...ครับ"

"...พี่ตอง สามวันก่อน พี่เดินผ่านป้ายรถเมล์ พี่หยุด ก้มมอง แล้วเดินกลับมายืนข้างผม"

"...ใช่"

"...ตอนนั้นพี่ทำตุ้มหูหายจริงเหรอ"

พี่ตองมองหน้าผม

หยุดประมาณห้าวินาที

แล้วก็ "...ไม่"

ผมพยักหน้า

—ผมเดาถูก

"...แล้วทำไมพี่บอก"

"...เพราะพี่อยากดูว่า น้องจะตอบยังไง"

"...อ๋อ"

"...ตี้บอกพี่ว่า ในห้อง 5/2 มีเด็กชื่อ 'ภีม' เป็นเด็กที่ตอบโจทย์คณิตศาสตร์ของครูสุชาติได้ในห้องเรียน เปิดเทอมวันแรก"

"...อืม"

"...ตี้บอกว่า 'ผมไม่เคยเห็นภีมตอบโจทย์ในห้องมาก่อน วันนั้นภีมแปลก เหมือนเปลี่ยนคน'"

"...อืม"

"...พี่เลยอยากเจอ"

"...ทำไม"

พี่ตองตักก๋วยเตี๋ยว ไม่ตอบ

ผมรอ

"...น้องภีม"

"ครับ"

"...พี่ขอเล่าเรื่องตี้"

"...ครับ"

"...ตี้เป็นน้องชายของพี่ ตี้เก่ง เรียนเก่ง แต่ตี้เงียบ ตี้ไม่มีเพื่อนสนิทในโรงเรียน"

ผมพยักหน้า

"...ตี้บอกพี่ว่า 'ผมจะอยู่คนเดียวก็ได้ ผมไม่อยากให้ใครเข้ามาในชีวิต'"

ผมไม่ตอบ

"...แต่เมื่อวาน ตี้กลับมาบ้าน ตี้บอกพี่ว่า 'มีเด็กชื่อภีมในห้องเดินมาคุยกับผมครั้งแรก ผมไม่รู้ว่าทำไม' ตี้พูดเหมือนกับ ผมเซอร์ไพรส์"

ผมพยักหน้า

"...พี่เลยอยากเจอ น้องที่มาคุยกับตี้"

—พี่ตอง ผู้ที่ดูแลน้องชาย

—พี่ตอง ผู้ที่เห็นน้องชายตัวเองเริ่มมี "เพื่อน" ใหม่

—พี่ตองมาตรวจสอบผม

—ตอนนี้ ผมเข้าใจแล้ว

ผมตอบ

"...ผมคุยกับตี้เพราะตี้ตอบคำถามฟิสิกส์เก่ง ผมไปบอกว่าตอบเก่ง แค่นั้น ผมไม่มีอะไรซ่อน"

พี่ตองพยักหน้า

"...พี่รู้"

"...อ๋อ"

"...พี่คุยกับน้องสามวัน พี่เห็นว่าน้อง...ดูไม่ใช่เด็ก ม.5 ปกติ"

"...คนบอกบ่อย"

"...ใช่ พี่ก็บอกอย่างนี้"

ผมหัวเราะเบา ๆ

"...น้องภีม"

"ครับ"

"...พี่ขอเป็นเพื่อนกับน้อง"

ผมเงยหน้า

—พี่ตอง อายุ 17 ครึ่ง ขอเป็นเพื่อนกับเด็ก ม.5

—ไม่ใช่ในแง่แฟน

—เป็นในแง่ "เพื่อน"

—พี่ตองรู้ว่าผมแปลก

—พี่ตองสงสัยว่าผมเป็นใคร

—แต่พี่ตองไม่กดดัน

—พี่ตองแค่ขอเป็นเพื่อน

ผมพยักหน้า

"...ครับ"

"...ตกลง"

"...ตกลง"

พี่ตองยิ้ม

"...ขอบใจน้อง"

"...ขอบใจอะไรครับ"

"...ขอบใจที่คุยกับตี้"

"...อืม"

เราตักก๋วยเตี๋ยวต่อ

พี่ตอง "...น้องภีม"

"ครับ"

"...น้องตอนนี้ทำอะไรอยู่"

"...นอกจากเรียน"

"...ใช่"

"...ผมรับงานพิมพ์รายงานครับ"

"...อ๋อ"

"...พี่เห็นประกาศที่หอ"

"...ครับ"

"...ลูกค้าน้องเยอะไหม"

"...ตอนนี้คนเดียว แก๊ป ปี 3 รัฐศาสตร์ ภาคพิเศษ"

"...อ๋อ"

"...พี่ก็เป็นปี 3 ที่นี่"

ผมเลิกคิ้ว

"...พี่ตองอยู่ ม.6 นะ"

"...อ๋อ ผิดผิด"

พี่ตองหัวเราะตัวเอง

"...พี่ก็จะเป็นปี 1 ปีหน้า"

"...อ๋อ"

"...น้องเรียนวิชาอะไรเก่ง"

"...คณิต ฟิสิกส์ เคมีก็พอใช้ ภาษาอังกฤษ"

"...ทุกอย่างที่ ผู้ชายเรียน"

ผมหัวเราะ "...ก็แล้วแต่จะมอง"

—พี่ตองเล่าเรื่องตัวเอง

—เธอจะเข้าคณะรัฐศาสตร์ ม.รามคำแหง

—ครอบครัวเธออยู่แถวบางกะปิ พ่อทำงานข้าราชการ แม่เปิดร้านขายของในตลาด

—ตี้น้องชายอยู่ม.5/2

—พี่ตองมีพี่สาวคนหนึ่ง อายุยี่สิบสาม ทำงานในกรุงเทพ

เราคุยกันสบาย ๆ

ผมไม่เล่าเรื่องผมเยอะ

—ผมเล่าแค่ "ภีม กุลรัตน์ พ่อตาย แม่ทำงานบริษัท อยู่กับแม่สองคน"

—ผมไม่เล่าเรื่องพิมพ์รพี

—ผมไม่เล่าเรื่องปอ

—ผมไม่เล่าเรื่อง Bitcoin

—ผมเล่าแค่พื้นฐาน

หลังกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ พี่ตองชวนเดินตลาด

เราเดินวนตลาดศรีนคร

ในร้านขายของชำ พี่ตองหยุดที่ขนม

"...น้องชอบอะไร"

"...ไม่มีอะไรชอบเป็นพิเศษ"

"...น้อง"

"...ครับ"

"...น้องไม่เลือกอะไรเลย"

"...ครับ"

"...ทำไม"

"...ก็ ผมเลือกพี่ก็เลือก ทำไม"

พี่ตองหัวเราะ "...น้องเลือกเก่ง"

ผมไม่เข้าใจ

—เลือก "ไม่เลือก" คือเลือกเก่ง

—คำพูดของพี่ม.6 บางครั้งก็แปลก

หลังเดินตลาด เธอบอก "...ผมจะกลับบ้านก่อน พี่อยู่บ้านนี้แถว"

"...อ๋อ ผมขึ้นรถเมล์กลับ"

"...โอเค"

ก่อนเราแยกทาง พี่ตอง "...น้องภีม"

"ครับ"

"...คาบกลางคืนนี้ พี่จะส่งเบอร์มาให้น้องทาง SMS"

ผมพยักหน้า

"...ครับ"

"...บาย"

"...บาย"

พี่ตองเดินจากไป

ผมเดินไปป้ายรถเมล์

—พี่ตอง

—คนแรกที่ผม "ทักหา" หลังเกิดใหม่

—กลายเป็นเพื่อน

—เพื่อนที่อายุมากกว่าผม

—เพื่อนที่ตามมาตรวจสอบผม เพราะห่วงน้องชายของเธอ

—และ "อนุญาต" ให้ผมใกล้น้องชายของเธอ

—มันเป็นกระบวนการที่ผมไม่เคยเจอในชาติที่แล้ว

—ผมไม่เคยมีพี่ผู้หญิงคอยตรวจสอบ

ผมขึ้นรถเมล์กลับบ้าน

---

บ่ายโมงครึ่ง ผมถึงบ้าน

แม่อยู่ในห้องนั่งเล่น

"...กลับมาแล้วเหรอ"

"...ครับ"

"...เป็นไงบ้าง"

"...กินก๋วยเตี๋ยวต้มยำกับเดินตลาด"

"...อ๋อ"

"...พี่ม.6 ขอเป็นเพื่อนครับ"

แม่หันมา

"...เพื่อนเฉย ๆ เหรอ"

"...เฉย ๆ ครับ พี่เขามีน้องชายห้องเดียวกับผม พี่เขาเลยอยากรู้จักผม"

"...อ๋อ"

แม่กลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

ผมขึ้นห้อง

ทำงานพิมพ์ต่อ

จากบ่ายสองถึงห้าโมงเย็น ผมพิมพ์ได้อีก 18 หน้า

—รวม 54 หน้า

—เหลืออีก 11 หน้า

—ต้องส่งวันพุธ

—ทำเสร็จก่อนแน่นอน

ตอน 6 โมง โทรศัพท์ผมสั่น

ข้อความ SMS:

"นี่พี่ตอง"

ผมเซฟเบอร์ลงสมุดโทรศัพท์ ในชื่อ "ตอง"

ผมพิมพ์ตอบ "เซฟแล้วครับ"

อีกห้านาที

"พี่ตองเซฟชื่อน้องเป็น 'น้องม.5'"

ผมหัวเราะ

—พี่ตอง

—ตลก

ผมส่ง "ก็ได้"

แล้วก็ไม่ส่งอะไรเพิ่ม

ผมต้องไม่ให้พี่ตองคิดว่าผมต้องการคุยมาก ๆ

—ความสัมพันธ์ที่ดี อยู่ที่ระยะห่าง

ผมทำงานต่อ

จนถึง 7 โมงเย็น

แม่เรียกให้ลงไปกินข้าว

---

แม่ทำกับข้าวเย็นเอง

วันนี้แม่ทำผัดเผ็ดปลาดุก ผัดผักบุ้งไฟแดง ข้าวสวย

ผมตักข้าวลงในจาน

แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...วันพฤหัสนี้แม่นัดหมอ"

"...อ๋อ"

"...ลูกอยากไปกับแม่ไหม"

ผมเงยหน้า

—แม่ ในชาติที่แล้ว ไม่เคยให้ผมไปกับหมอเลย

—แม่ตรวจคนเดียวเสมอ

—ในชาตินี้ แม่ชวนผม

"...ครับ"

"...ลูกจะลาเรียน"

"...ครับ ลาครึ่งวันบ่าย"

แม่พยักหน้า "...โอเค"

ผมก้มกินข้าว

—วันพฤหัสบ่าย ผมจะลาเรียน

—ไปกับแม่ตรวจสุขภาพ

—ในใจผมหวังว่าจะไม่เจออะไร

—แต่ในใจผมก็เตรียมพร้อมกับการเจอ

—เพราะการตรวจตอนนี้ มันแค่จุดเริ่มต้น

—การตรวจในชาตินี้ ผมจะให้แม่ตรวจทุก 6 เดือน

—แม่ในชาตินี้ จะไม่ใช่แม่ในชาติที่แล้ว

หลังกินข้าว ผมล้างจาน เสร็จ

ผมเดินมานั่งข้างแม่ที่โซฟา

ทีวีกำลังออกข่าวรัฐประหาร 2557

—22 พฤษภาคม 2557

—วันที่ คสช. ยึดอำนาจ

—วันที่ ตอนนี้ ยังไม่มาถึง

—ในชาตินี้ ผมจำได้ ว่าจะเกิดอะไร

ผมไม่บอกแม่

แม่จะคิดว่าผมบ้า

ผมแค่ดูข่าวเงียบ ๆ

แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...บ้านเมืองวุ่นวาย"

"...ครับ"

"...ลูกอย่าไปยุ่งกับการเมือง"

"...ครับแม่"

—ในชาตินี้ ผมจะไม่ยุ่ง

—ในชาติที่แล้ว ผมไม่ได้ยุ่ง

—ผมจะไม่ทำ

แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...แม่เห็นลูกมีเพื่อนใหม่"

"...ครับ"

"...ลูก เพื่อนแต่ละคน ก็ ดีกับลูกคนละแบบ"

"...ครับ"

แม่เงียบครู่หนึ่ง

แล้วก็พูด "...อย่าลืมเพื่อนเก่า เพราะมีเพื่อนใหม่"

ผมหันมามองแม่

—แม่กำลังพูดเรื่องปอ

—แม่สังเกตว่า ผมเริ่มมีคนใหม่ ๆ

—แม่กลัวว่าผมจะลืมปอ

แม่ ในชาติที่แล้ว ไม่เคยพูดประโยคแบบนี้

ผมพยักหน้า

"...ครับแม่ ผมไม่ลืมปอ"

แม่ยิ้ม

"...โอเค"

แม่กลับไปดูทีวี

ผมเงียบ ๆ ข้าง ๆ แม่

ในใจผมรู้สึก

—ผมโชคดี

—มีแม่ คนนี้

—มีปอ คนนั้น

—มีพี่ตอง ที่เพิ่งรู้จัก

—มีตี้ ที่ผมต้องรู้จักให้ลึกขึ้น

—มีพิมพ์รพี ที่ผมต้องระวัง

—มีแก๊ป ที่ส่งงานให้ผม

—ในเจ็ดวันของชาตินี้ ผมมีคนรอบข้างเพิ่มขึ้นกว่าปกติ

—ดี

ผมเดินขึ้นห้อง

นอน

ในห้อง ก่อนปิดไฟ ผมมองเพดาน

—เพดานที่มีรอยร้าวจากหลอดไฟไปถึงหน้าต่าง

—เพดานที่ผมเคยเกลียดในชาติที่แล้ว

—เพดานนี้ ผมเริ่มชอบ

—เพราะมันเป็นเพดาน "บ้าน"

ผมหลับ