7: เสาร์ บ้านของผม

7 โมงเช้าของวันเสาร์

ผมตื่น

ในชาตินี้ วันเสาร์ที่ผมไม่ต้องไปโรงเรียน ผมก็ยังตื่น 7 โมง

—ไม่ตื่น 5 ครึ่ง วันเสาร์ผมให้ตัวเองนอนเพิ่มอีกชั่วโมงครึ่ง

ในชาติที่แล้ว ผมตื่น 11 โมง

ปอจะมาบ้าน 9 โมง

ผมล้างหน้า แปรงฟัน ใส่เสื้อยืดสีเทากับกางเกงขาสั้น เดินลงไปครัว

แม่อยู่ครัวแล้ว ทำกาแฟ

"...เช้าจัง ลูก"

"...วันเสาร์ตื่นเช้าน่ะครับ"

"...แม่ทำข้าวต้มเช้านี้นะ"

"...ครับ"

ผมนั่งโต๊ะ

แม่วางจานข้าวต้มตรงหน้าผม

"...ปอจะมา 9 โมง"

"...อ๋อ"

"...ผมจะติวเขา"

"...เรียนอะไร"

"...อังกฤษกับเคมี"

แม่หัวเราะ "...ลูกเป็นครู"

"...ก็แค่ติวเพื่อน"

ระหว่างกินข้าวต้ม แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...เมื่อวานหลังลูกเข้านอน แม่คิดเรื่องที่ลูกบอก"

"...คิดอะไรครับ"

"...เรื่องรับงานพิมพ์"

ผมเงยหน้า

แม่ "...แม่จะให้ลูกใช้คอมของพ่อ"

"...ผมใช้อยู่แล้วครับ"

"...แม่หมายความว่า แม่จะให้ลูกเปิดใช้แบบเต็มที่ ตั้งแต่นี้ ไม่ต้องถาม"

"...ครับ"

"แต่"

"ครับ"

"...งานพิมพ์ที่ลูกรับ ต้องไม่ใช่งานผิดกฎหมาย"

ผมยิ้ม "...ครับแม่"

"...ลูกจ๋า"

"...อืม"

"...แม่เห็นลูกเริ่มโต"

ผมก้มลงตักข้าว ไม่อยากให้แม่เห็นหน้า

—แม่เห็นลูกเริ่มโต

—ภีม กุลรัตน์ อายุยี่สิบเจ็ดในร่างสิบหก

—กำลังจะ "โต" ในสายตาแม่

—มันแปลก ๆ

ผมพยักหน้า "...ครับแม่"

หลังกินข้าวเสร็จ ผมเก็บโต๊ะ ขึ้นห้อง

หยิบหนังสือเรียนภาษาอังกฤษ ขีดเส้นใต้จุดสำคัญที่ปอควรอ่าน

8 โมง 45 โทรศัพท์ผมสั่น

ปอ: "กูถึงปากซอยมึงแล้ว"

ผมพิมพ์ตอบ "เข้ามาเลย"

9 โมง ปอกดกริ่ง

แม่เปิดประตู "...ปอใช่ไหม"

"...ครับป้า"

"...เข้ามา ภีมอยู่บนห้อง"

ปอถอดรองเท้า เดินขึ้นมา

ปอใส่เสื้อยืดสีฟ้า กางเกงยีนส์ สะพายเป้

"เฮ้ย ภีม"

"...ปอ"

"...บ้านมึงเงียบดีว่ะ"

ผมหัวเราะ "...บ้านสองคน เงียบเป็นปกติ"

ปอนั่งลงที่โต๊ะตัวที่สองในห้องของผม

"กูเอาขนมมาให้"

ปอเอาขนม Lays กับโค้กกระป๋อง มาวางบนโต๊ะ

ผมรับ "...ขอบใจ"

"เริ่มเรียนเลย"

"...เริ่ม"

ผมเปิดหนังสือภาษาอังกฤษ

"...เริ่มจาก Past Perfect ก่อน"

"...กูไม่เข้าใจเรื่องนี้"

"...ก็เพราะมันแปลก"

ผมเริ่มอธิบาย

ผมอธิบายตามที่ผมรู้ ผมไม่ได้ใช้คำในตำราเรียน ผมใช้คำง่าย ๆ

"...คือ Past Perfect คือ 'อดีตที่อดีตของอดีต' มึงรู้นะปอ ปกติเราใช้ Past Simple พูดเรื่องอดีต เช่น 'I ate dinner' กูกินข้าวเย็น"

"...อืม"

"...แต่ถ้ามีสองเหตุการณ์ในอดีต อันหนึ่งเกิดก่อน อันหนึ่งเกิดทีหลัง อันที่เกิดก่อนต้องใช้ Past Perfect 'I had eaten dinner before he came home' กูกินข้าวเย็นเสร็จแล้ว ก่อนที่เขาจะกลับบ้าน"

ปอจ้องผม

"...อืม"

"...ฟังออกไหม"

"...ฟังออก แต่ว่ายังเขียนเองไม่เป็น"

"...ก็เพราะยังไม่ได้ทำ มาทำตัวอย่างกัน"

ผมยกตัวอย่างห้าประโยค ให้ปอลองเปลี่ยน

ปอเขียนช้า ๆ ผิดสองข้อ

ผมแก้ให้ปอ ไม่บ่น

"...ปอ มึงทำได้ดีกว่าที่กูคิด"

"...จริง"

"...จริง"

ปอยิ้ม

ผมและปอเรียนภาษาอังกฤษอยู่ 1 ชั่วโมง

10 โมง พักดื่มน้ำ

10 โมง 10 ผมเปลี่ยนวิชา "...เคมี"

"...โอ๊ย"

"...มึงต้องเริ่ม"

ผมเปิดหนังสือเคมี

"...โมเลกุล อะตอม ใช่ไหม"

"ใช่"

"...อะตอม คือก้อนเล็กที่สุดของสสาร มันมีอิเล็กตรอน โปรตอน นิวตรอน ใช่ไหม"

"...อืม"

"...อิเล็กตรอนวิ่งรอบนิวเคลียส ใช่ไหม"

"...อืม"

"...แล้วมันวิ่งเป็นวงเหมือนกับดาวเคราะห์รอบดวงอาทิตย์ใช่ไหม"

"...ใช่"

"...ผิด"

ปอเลิกคิ้ว "...ผิด"

"...ใช่ ผิด"

"...ครูสอนแบบนั้น"

"...ครูสอนแบบนั้น เพราะมันเป็นแบบจำลองที่ง่าย แต่ความจริงไม่ใช่"

"...แล้วเป็นยังไง"

ผมหยุด

—ตอบนี่ ผมจะอธิบายไปถึงไหน

—ในชาติที่แล้ว ครูเคมีไม่เคยอธิบายให้ผมในระดับนี้

—ในชาตินี้ ผมรู้

—แต่ปอเป็น ม.5

—ปอต้องสอบข้อสอบ ม.5

—ถ้าผมอธิบายระดับมหาวิทยาลัย ปอจะไปสอบไม่ผ่าน

ผมพูดสั้น ๆ

"...ปล่อยไว้ก่อน เอาแบบจำลองง่าย ๆ ก่อน เป็นวงรอบ"

"...โอเค"

"...แต่จำไว้ ในใจ ว่ามันมีคำตอบที่ลึกกว่านี้ ในมหาวิทยาลัยจะเจอ"

ปอพยักหน้า

ผมและปอเรียนเคมีอีก 1 ชั่วโมง

11 โมง 30 พักกินข้าวกลางวัน

ผมและปอเดินลงไปครัว

แม่ทำผัดผักรวม กับไข่เจียวหมูสับ

—แม่ทำกับข้าวเที่ยงให้พิเศษเพราะปอมา

ปอกินอย่างมีความสุข "...ป้าครับ อร่อยมาก"

แม่ยิ้ม "...กินเพิ่ม ปอ"

ผมและปอกินกันสบาย ๆ

ระหว่างกินข้าว ปอ "...เฮ้ย ภีม"

"ว่า"

"...เด็กใหม่ในห้อง พิมพ์รพี"

"...อะไร"

"...นางสวยว่ะ"

ผมพยักหน้า

—พิมพ์รพีสวย ผมรู้

—แต่ผมต้องไม่ตกหลุมรัก

—ผมไม่อยากให้ปอตกหลุมรักด้วย

—ในชาติที่แล้ว ปอชอบเด็กผู้หญิงคนอื่น ไม่ใช่พิมพ์รพี

—ในชาตินี้ ปอเริ่มชม

"...สวยอยู่"

"...กูสังเกตว่านางพูดกับนายเยอะ"

ผมไม่ตอบ

ปอ "...นายชอบนางไหม"

ผมเงยหน้ามองปอ

—ตอบนี้ ผมจะตอบยังไง

"...ไม่"

"...จริงเหรอ"

"...จริง"

"...ทำไม"

ผมหยุด

—ผมจะตอบว่า "เพราะในชาติที่แล้ว ผมตกหลุมรักเธอจนชีวิตพัง" ไม่ได้

—ผมต้องโกหก

"...ก็ ปกติเฉย ๆ"

ปอจ้องผมประมาณห้าวินาที

"...โอเค"

แล้วก็พูดเสริม "...ถ้านายไม่ ชอบ กูจะลอง"

ผมพยักหน้า "...ลอง ไม่มีปัญหา"

ปอเลิกคิ้ว "...นายไม่เถียง"

"...ไม่เถียง"

ปอหัวเราะ "...โอเค โอเค พระเอก"

—ผมไม่อยากให้ปอตกหลุมรักพิมพ์รพี

—แต่ผมก็ห้ามไม่ได้

—ในชาตินี้ ผมเปลี่ยนของบางอย่าง สิ่งอื่นก็จะเปลี่ยนตามไปด้วย

—ถ้าปอจะรักพิมพ์รพี ก็ปล่อยไป

—แต่ ผมต้องระวัง

ปอกินข้าวเสร็จ "...ป้าครับ ขอบคุณ"

"...ไม่เป็นไร ปอ มาบ้านบ่อย ๆ นะ"

"...ครับ"

เราขึ้นห้อง

ติวต่ออีกครึ่งชั่วโมง

12 โมง 30 ปอบอก "...กูพอแล้ว สมองพัง"

ผมหัวเราะ "...โอเค"

"...นายติวเก่งว่ะ"

"...ขอบใจ"

"...จริง ๆ"

"...กลับไปทำการบ้านที่บ้าน ติดอะไรโทรมา"

"...โอเค"

ปอเก็บของ ลงจากบ้าน

ผมไปส่งที่ประตู

"...ปอ"

"ว่า"

"...อาทิตย์หน้ามาอีก"

"...โอเค"

ปอเดินไป

ผมปิดประตู

แม่อยู่ในครัว

"...ภีม"

"ครับ"

"...ปอเป็นเพื่อนที่ดี"

"...ครับ"

"...ลูกดูแลเพื่อนดี"

ผมพยักหน้า "...ครับ"

ผมขึ้นห้อง

---

หลังปอกลับ ผมเปิดคอม

แก๊ปส่งล็อตงานใหม่มาเมื่อเช้า

ห้างาน รวม 65 หน้า

—65 หน้า × 5 บาท = 325 บาท

—ถ้ามีรูปด้วย × 8 = 520 บาท

—ราคาเฉลี่ย: 400 บาท

—กำหนดส่ง: วันพุธ

—4 วัน 65 หน้า = 16-17 หน้าต่อวัน

—ทำได้

ผมเปิดไฟล์แรก

เริ่มพิมพ์

เวลาผ่านไปเร็ว

1 โมงครึ่ง

2 โมงครึ่ง

3 โมง

ผมพิมพ์ได้ 12 หน้า

แม่เคาะประตู "...ภีม"

"...ครับ"

"...ลูกตั้งใจเกินไป ออกมาเดินเล่นบ้าง"

ผมยืดตัว "...ครับแม่"

ผมปิดคอม ลงไปหาแม่

แม่นั่งที่โซฟา อ่านนิตยสาร

"...ลูก แม่จะออกไปตลาด ลูกไปด้วยกันไหม"

"...ไปครับ"

ผมและแม่เดินไปตลาดเช้า ห่างจากบ้าน 800 เมตร

ในตลาด แม่ซื้อผัก หมู ปลา

ผมเดินตามถือถุง

ระหว่างเดิน แม่ทักทายคนรู้จัก คนรู้จักทักทายแม่

ในร้านขายผัก คุณป้าเจ้าของร้านบอกแม่ "...คุณกุล วันนี้ลูกชายมาด้วย"

แม่ยิ้ม "...ใช่ ภีมโตขึ้นเยอะ"

ผมยิ้มทักทาย "...สวัสดีครับป้า"

"...สวัสดีลูก ใส่เครื่องในด้วยไหม"

"...ใส่ครับ"

แม่จ่ายเงิน เราเดินต่อ

—ในชาติที่แล้ว ผมไม่เคยเดินตลาดกับแม่

—ผมเป็นเด็กที่เอาแต่ขอเงินแม่ แล้วก็ไปข้างนอกเอง

—ในชาตินี้ ผมเดินตามแม่ ผมถือถุง

—แม่เห็นว่าผม "ช่วย" แม่

—แม่ดีใจ

—แม่ไม่บอก แต่ผมรู้

เราเดินต่อ

ในร้านขายปลา ผู้หญิงคนหนึ่งทักแม่

"...คุณกุล นานแล้วไม่เจอ"

"...สวัสดีคุณนิด"

ผู้หญิงคนชื่อนิด อายุประมาณสี่สิบ ดูเหมือนเพื่อนของแม่

"...ภีมโตขึ้นจริง ๆ" คุณนิดมองผม

"...สวัสดีครับ"

"...สูงเร็วจัง ขึ้นม.5 แล้วใช่ไหม"

"...ครับ"

"...อิ๋มของฉันเขาก็ขึ้นม.5 แล้วเหมือนกัน อยู่โรงเรียนเดียวกัน"

ผมหันมามองคุณนิด

—อิ๋ม

—ผมไม่จำชื่อนี้ในห้องของผม

—คงอยู่ห้องอื่น

แม่ "...อ๋อ อยู่ห้องไหน"

"...ห้อง 5/4"

—ห้อง 5/4 ห่างจาก 5/2 ของผมไป 2 ห้อง

—ห้องเดียวกันไม่ใช่ แต่ใกล้

แม่และคุณนิดคุยกันต่อเรื่องลูก ๆ

ผมยืนข้าง ๆ ฟัง

แต่ในใจคิด

—คุณนิด เพื่อนของแม่ ผมจำไม่ได้

—ในชาติที่แล้ว ผมคงเคยเห็นคุณนิดที่ตลาด แต่ผมไม่ใส่ใจ

—ในชาตินี้ ผมจำได้

หลังคุย แม่บอก "...ไปก่อนนะ คุณนิด"

"...บายลูกภีม"

"...สวัสดีครับ"

แม่และผมเดินต่อ

ระหว่างทาง แม่บอก

"...คุณนิดเป็นเพื่อนแม่ตั้งแต่สมัยทำงานเก่า"

"...อ๋อ"

"...สามีคุณนิดเป็นทันตแพทย์ บ้านอยู่ห่างซอยเรา 4 หลัง"

"...ครับ"

"...อิ๋ม ลูกของเขา เป็นเด็กดี"

"...ครับ"

แม่ไม่พูดอะไรเพิ่ม

—แม่กำลังจะ "แนะนำ" หรือเปล่า

—ไม่ ๆ แม่ไม่แบบนั้น

—แม่แค่บอกข่าว

ผมพยักหน้า

เราเดินกลับบ้านพร้อมถุงผักหมู

---

หลังกลับจากตลาด ผมขึ้นไปทำงานพิมพ์ต่อ

จากบ่ายสี่ถึงห้าโมงครึ่ง ผมพิมพ์ได้อีก 8 หน้า

รวม 20 หน้า

—เริ่มเข้าจังหวะ

5 โมงครึ่ง โทรศัพท์ผมสั่น

ข้อความ SMS:

"พี่ภีมคะ พรุ่งนี้พี่ว่างไหม"

—พิมพ์รพี

—ผมส่งเบอร์ให้พิมพ์รพีตอนสัปดาห์ที่ผ่านมาเหรอ

—ไม่ได้ส่ง

—แล้วพิมพ์รพีรู้เบอร์ผมยังไง

ผมจ้องโทรศัพท์ห้าวินาที

แล้วก็พิมพ์ตอบ

"...อะไรเหรอ"

ตอบกลับเร็ว "...อยากนัดติวค่ะ"

ผมหยุด

—พิมพ์รพีอยากนัดติว

—ทำไม

—ผมเป็นใครให้เธอนัดติว

—ในชาติที่แล้ว เธอไม่เคยขอติวกับผม

ผมพิมพ์ "...ไม่ว่าง พรุ่งนี้นัดเพื่อนแล้ว"

ผมส่ง

—ผมจะไม่เปลี่ยนแผน

—พี่ตอง คือนัดของผมพรุ่งนี้

—พิมพ์รพี ผมจะไม่เลื่อนเพื่อเธอ

ห้าวินาที

"...อ๋อ"

ผมไม่ตอบ

อีกสิบวินาที

"...อาทิตย์หน้าได้ไหมคะ"

ผมหยุด

—ตอบ ไม่ตอบ

—ตอบเลื่อน

ผมพิมพ์ "...ผมต้องดูตารางก่อน เดี๋ยวบอกที่โรงเรียน"

ส่ง

ไม่ตอบ

ผมวางโทรศัพท์ ทำงานต่อ

—พิมพ์รพีหา "วิธี" เพื่อใกล้ผม

—ในชาติที่แล้ว เธอใช้วิธี "ขอยางลบ"

—ในชาตินี้ ผมไม่สนใจ เธอลองวิธีต่อไป "ขอติว"

—ผมยังไม่สนใจ

ผมพิมพ์ต่อ

จนถึง 6 โมงครึ่ง ผมพิมพ์ได้รวม 24 หน้า

—ดี

ผมปิดคอม ลงไปกินข้าวเย็น

---

ผมและแม่กินข้าวเย็น

ปลาทูทอด ผัดผักคะน้า ต้มจืดเต้าหู้

หลังกินข้าว ผมล้างจาน

ดูทีวีกับแม่อยู่หน่อย

แล้วก็ขึ้นห้อง

ในห้อง ผมหยิบสมุดบันทึก

> D6 / 18.5.57 เสาร์ > ML: ตื่น 7:00 / ข้าวต้ม > AM: ปอมาบ้าน 9-12:30 / ติวอังกฤษ + เคมี > AM: ปอบอก "PR สวย" / ปอจะลอง > AM: ปอบอก "นายติวเก่ง" > PM: คอม→งานล็อต 2 / 65 หน้า / ส่งพุธ > PM: เดินตลาดกับแม่ / คุณนิด→ลูกอิ๋ม ม.5/4 > EVN: พิมพ์ 20 หน้า รวม / 24 หน้า > EVN: PR→ส่ง SMS / นัดติวพรุ่งนี้→ปฏิเสธ > หน้า: 1. อาทิตย์ ปต. เที่ยง, 2. พิมพ์งานต่อ, 3. ตอบ PR เรื่องติวเลื่อน

ผมเอามือลูบหน้า

—งานเข้ามาเรื่อย ๆ

—ผู้หญิงเข้ามาเรื่อย ๆ

—เพื่อนเริ่มสนิท

—แม่เริ่มไว้ใจ

—ภายในห้าวันแรกของชาตินี้ ผมเปลี่ยนชีวิตไปเยอะมาก

ผมเริ่มสงสัย

—พรุ่งนี้ผมจะเจอพี่ตอง

—ที่จริงพี่ตองคิดอะไรอยู่กับการชวนผมกินข้าว

—ขอบคุณ? หรือ มีอะไรอย่างอื่น

ผมไม่รู้

—ผมจะรู้พรุ่งนี้

ผมอาบน้ำ นอน

ก่อนหลับ ในใจ ผมคิดถึงปอ

—ปอบอกว่าจะลองพิมพ์รพี

—พิมพ์รพีจะตอบรับปอไหม

—ในชาติที่แล้ว ปอตามใครไป ผมไม่รู้ ผมไม่สนใจ

—ในชาตินี้ ผมต้องสนใจ

—เพราะ ปอเป็นเพื่อนของผม

—ถ้าปอตามพิมพ์รพี และพิมพ์รพีไม่ตอบรับ ปอจะเสียใจ

—ผมต้องระวัง

—ระวังเพื่อปอ

—ไม่ใช่เพื่อตัวเองอีกแล้ว

—นี่คือ "ภีมในชาตินี้"

ผมหลับไป