6: ลูกค้าชื่อแก๊ป

ผมตื่นตี 5 ครึ่ง เหมือนเดิม

แต่ตาผมเฟ้อ

—เมื่อคืนนอนตอนเที่ยงคืนสิบ

—ตื่นตอนตี 5 ครึ่ง

—นอนแค่ 5 ชั่วโมง

ผมเปิดคอม เช็คอีเมล

มีอีเมลตอบ

"ขอบคุณมาก คุณภีม งานดีมาก ตรวจไปแล้วเรียบร้อย ไม่มีคำผิดเลย ผมจะนัดรับเงินวันนี้ตอนเย็น เจอกันที่หอ A1 ห้องสมุดของหอประมาณ 5 โมงเย็น ได้ไหมครับ"

ผมพิมพ์ตอบ

"ตกลงครับ เจอกัน 5 โมงเย็น ที่หอ A1 ห้องสมุด"

ส่ง

ผมยืนตรง ยืดตัว

—150 บาทแรกของชาตินี้ จะเข้ากระเป๋าตอนเย็น

—ต่อจากนี้ ผมต้องหาลูกค้าเพิ่ม

ผมอาบน้ำ ใส่ชุดนักเรียน ลงไปกินข้าวต้ม

แม่ยังหลับ ผมเลยทำข้าวต้มเอง

ใส่ข้าวสุก น้ำซุปไก่จากกระป๋อง ปลาเค็มทอด ใส่ขิงนิดหน่อย

ทำให้แม่ด้วยจานหนึ่ง

วางที่โต๊ะ ไว้ใบโน้ต "ทำเองแม่ครับ ลองชิม ภีม"

แล้วก็ลงจากบ้าน

---

ในรถเมล์เช้า ผมนั่งกลางอีกแล้ว

วันนี้พี่ตองไม่อยู่บนรถ

—พี่ตองคงขึ้นเที่ยวอื่น

ผมก็ไม่กังวล

ถึงโรงเรียน ผมเดินเข้าห้อง พบว่าวันนี้ในห้องเงียบกว่าปกติ

—วันนี้คาบแรกเป็นพละ

—พละ ที่ผมในชาติที่แล้วได้คะแนน F

—ในชาตินี้ ผมต้องเล่นให้ได้

ผมเปลี่ยนชุดพละ เสื้อยืดของโรงเรียน กางเกงขาสั้น

ครูพละพาออกไปสนาม

วันนี้ครูสอน "วิ่ง 1500 เมตร"

—1500 เมตร

—ผมในชาติที่แล้ว วิ่งได้ประมาณ 9 นาที ห้าวินาที

—ครูบอกว่า A ต้อง 7 นาที B 7 ครึ่ง C 8

—ผมได้ D

ในชาตินี้ ผมต้องทำให้ดีกว่านี้

ครูเป่าหวีด

ผมเริ่มวิ่ง

—ร่างของผมตอนสิบหก ไม่ฟิต

—ผมต้องค่อย ๆ

—ปอด ค่อย ๆ ฝึก

ผมวิ่งไม่เร็วเกินไป

หลังจาก 200 เมตรแรก ผมรู้สึกเหนื่อย

ปอวิ่งข้าง ๆ ผม "เฮ้ย ภีม"

"...ว่า"

"...วันนี้นายวิ่งทันกู"

—ปอ ในชาติที่แล้ว วิ่งเก่งกว่าผม

—ในชาตินี้ ผมวิ่งตามปอ

ผมพยักหน้า "...อืม ลองดู"

ผ่านสนามรอบ แล้วก็รอบที่สอง

ผมเริ่มเหนื่อย ขาเริ่มหนัก

แต่ผมไม่หยุด

—ในชาติที่แล้ว ผมจะหยุด ผมจะเดิน

—ในชาตินี้ ผมจะวิ่งต่อ

รอบที่สาม

รอบที่สี่

ผมเริ่มหายใจสะดุด

ปอเร่งเล็กน้อย ผมตามไม่ทัน

แต่ผมก็ไม่หยุด

รอบสุดท้าย

ผมเข้าเส้นชัยเป็นที่ห้าจากในห้อง

ครูพละจดเวลา

"...ภีม 8 นาที 40"

ผมพยักหน้า

—ดีขึ้นจากชาติที่แล้ว 25 วินาที

—ในชาติที่แล้ว ผมได้ D

—ในชาตินี้ ผมได้ C-

—ไม่เก่ง แต่เริ่มแล้ว

ปอเข้าเส้นที่ 3 เวลา 7 นาที 55

"...เฮ้ย ภีม"

"ว่า"

"...วันนี้นายวิ่งดี"

"...อืม"

"...วันก่อนนายแย่กว่านี้"

"...อืม ผมจะเริ่มวิ่งทุกเช้า"

ปอเลิกคิ้ว "...วิ่งทุกเช้า"

"...อืม"

"...กูไปด้วย"

"...โอเค"

"...กี่โมง"

"...ตี 5 ตื่น ตี 5 ครึ่งวิ่ง"

"...เออะ ตี 5"

"...ไม่ก็เลิก"

ปอหัวเราะ "...กูตามแน่ ๆ"

ครูพละให้พักดื่มน้ำ

ผมและปอเดินไปก๊อกน้ำ

ระหว่างนั้น ในมุมตา ผมเห็นพิมพ์รพีนั่งใต้ต้นไม้ในสนาม กับเด็กผู้หญิงคนอื่นในห้อง

พิมพ์รพีหันมามองผม

ผมไม่หัน

แต่ในมุมตา ผมเห็นว่าเธอบ่นว่า "เหนื่อย" กับเพื่อน แต่ตาเธอมองทางผม

—น่าสนใจ

—เธอเริ่มมองผมบ่อย

—ในชาติที่แล้ว ผมเป็นคนมองเธอ

—ในชาตินี้ เธอเป็นคนมองผม

—กลับด้าน

ผมและปอเดินกลับสนาม

---

ในช่วงบ่าย เรามีคาบคณิต คาบสังคม คาบฟิสิกส์

ผมเรียนตามปกติ ไม่อวด ไม่ปกป้องน้อยเกินไป

ครูฟิสิกส์เป็นครูชาย อายุประมาณสี่สิบกว่า สอนเรื่อง "การเคลื่อนที่"

—ฟิสิกส์ ผมรัก

—ในชาติที่แล้ว ผมเรียนวิศวะ ผมจึงเรียนฟิสิกส์เก่งกว่าวิชาอื่นใน ม.5

—ในชาตินี้ ผมก็ยังคงเรียนเก่ง

ครูฟิสิกส์เขียนสูตรบนกระดาน

> v = u + at > s = ut + ½at² > v² = u² + 2as

ครูถาม "ใครรู้บ้าง สมการที่ใช้ตอนเราไม่รู้ค่าเวลา"

ห้องเงียบ

ผมไม่ยกมือ

—ผมต้องลด การยกมือ

—ครั้งหนึ่ง ก็พอ

ปอแอบสะกิดด้านข้างผมจากด้านหลัง "เฮ้ย ภีม ยกมือเร็ว"

ผมหันมาส่งสัญญาณเงียบ

"...ไม่"

"ทำไม"

"...ปล่อยให้คนอื่น"

ปอเลิกคิ้ว

ผมหันกลับ

ครูถามอีกครั้ง

มีเด็กคนหนึ่งยกมือ เป็นเด็กผู้ชายชื่อ "ตี้"

ตี้ตอบ "v² = u² + 2as ครับ"

ครูพยักหน้า "ถูก"

ตี้นั่งลง

ผมแอบเหลือบมองตี้

—ตี้ ในชาติที่แล้ว เป็นเด็กเรียนเก่งสุดในห้อง

—ผมไม่เคยสนิทกับตี้ ผมเอาแต่จ้องพิมพ์รพี

—ในชาตินี้ ผมจะลองรู้จักตี้

หลังคาบฟิสิกส์ ครูออก ผมเดินไปที่โต๊ะของตี้

ตี้นั่งโต๊ะอยู่ข้างหน้าต่างอีกฝั่งของห้อง

"เฮ้ย ตี้"

ตี้เงยหน้า "...ภีม"

"...คาบเมื่อกี้ตอบเก่ง"

ตี้เลิกคิ้ว "...ขอบใจ ทำไม"

ผมยิ้ม "...ก็แค่ บอก"

ตี้มองผมประมาณห้าวินาที

"...ภีม"

"ว่า"

"...นายคุยกับฉันครั้งแรกเลยใช่ไหม"

"...ใช่"

"...ทำไม"

"...ก็ ใหม่"

ตี้พยักหน้า

"...โอเค"

ผมเดินกลับที่นั่งของผม

—ในชาติที่แล้ว ผมไม่เคยคุยกับตี้

—ในชาตินี้ ผมเริ่มแล้ว

—ใช่แล้ว วันละขั้นตอน

ที่ข้างผม พิมพ์รพีกำลังเขียนสมุด

เธอเหลือบมองผม "...พี่ภีมรู้จักตี้เหรอคะ"

"...เพิ่งรู้จัก"

"...อ๋อ"

"...ทำไมถาม"

พิมพ์รพีก้มหน้า "...ก็แค่ ฉันเห็นพี่ภีมเดินไปคุยกับเขา"

ผมไม่ตอบ

—พิมพ์รพี สังเกตทุกอย่างที่ผมทำ

—ในชาติที่แล้ว เธอไม่เคยสังเกต

—ในชาตินี้ เธอสังเกตทุกอย่าง

—น่าสนใจ

ผมก้มลง ทำของผมต่อ

---

3 โมงครึ่ง โรงเรียนเลิก

ผมบอกปอว่าวันนี้ก็ต้องไปธุระอีก

ปอ "...นาย พระเอก ธุระทุกวัน"

ผมหัวเราะ "...ไม่ใช่ทุกวัน"

ผมขึ้นรถเมล์ ไปลงที่ตลาดศรีนคร

เดินไปที่หอ A1

หอ A1 เป็นหอชาย ตึก 4 ชั้น เก่า ๆ มีนักศึกษานั่งสูบบุหรี่ที่ระเบียง

ห้องสมุดของหออยู่ชั้น 1

ผมเดินเข้าไป

ในห้องสมุด มีโต๊ะเรียน 6 ตัว ตู้หนังสือสองตู้ ไฟ neon เก่า

มีนักศึกษาคนหนึ่งนั่งที่โต๊ะมุม

ผู้ชาย อายุประมาณยี่สิบ ผมยาวรวบหางม้า ใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์

เขาเงยหน้ามองผม

"...ภีม"

ผมพยักหน้า

"...ครับ"

เขาลุกขึ้น เดินมา

"...ผมแก๊ป"

ผมยื่นมือ "...ภีมครับ"

แก๊ปจับมือผม

แก๊ปอายุประมาณยี่สิบ สูงกว่าผมประมาณห้าเซนติเมตร

"...น้องอายุเท่าไหร่"

"...สิบหก ม.5 ครับ"

แก๊ปเลิกคิ้ว

"...อ๋อ"

"...มีปัญหาไหมครับ"

"...ไม่ พิมพ์เก่งแบบนั้น ผมนึกว่าน้องอย่างน้อยปี 1"

—การพิมพ์ของผมในชาตินี้ ในร่างสิบหก ยังเก่งกว่านักศึกษาปี 3

—ก็ใช่นะ ใครจะคาดได้

ผมไม่อธิบาย

"...ค่าจ้างครับ"

แก๊ปเอาแบงค์ร้อยสองใบจากกระเป๋า "...150 บาท แต่ผมให้ 200 เป็นโบนัส งานดีมาก"

ผมรับเงิน

—200 บาท

—ในกระเป๋าของเด็ก ม.5

—สำคัญกว่าที่คิด

ผมพยักหน้า "...ขอบคุณครับ"

"น้องภีม"

"...ครับ"

"...น้องจะรับงานเพิ่มไหม"

ผมเงยหน้า "...งานแบบไหนครับ"

"...ผมเรียนปี 3 รัฐศาสตร์ ภาคพิเศษ ผมและเพื่อน 5 คนต้องส่งรายงานทุกอาทิตย์ ถ้าน้องรับ ผมจะเก็บงานของเพื่อนมาให้น้องเป็นล็อต ๆ"

"...โอเคครับ"

"...ราคาคงเดิมไหม"

"...ครับ"

"...งั้นพรุ่งนี้ผมส่งล็อตใหม่"

แก๊ปยื่นมือ

ผมจับ

แก๊ปยิ้ม "...น้องภีม"

"...ครับ"

"...อยู่ชั้นมัธยมไหน"

"...ม.5 ครับ"

"...โอเคน่าทึ่ง ๆ ๆ"

—แก๊ปคงสงสัยว่าทำไมเด็ก ม.5 รับงานพิมพ์รายงาน

—แต่เขาไม่ถามต่อ

—เขาเป็นนักศึกษาที่อยากให้งานเสร็จเร็ว ไม่ใช่นักสืบ

ผมเก็บเงินใส่กระเป๋า เดินออกจากหอ

ก่อนออก ผมหันหลังกลับ

แก๊ปยังยืนที่โต๊ะ จัดของ

ผมพยักหน้า

แก๊ปยกมือ

ผมเดินออกจากหอ ขึ้นรถเมล์กลับ

---

5 โมงครึ่งเย็น ผมขึ้นรถเมล์สาย 71

วันนี้รถแน่น

ผมยืนใกล้ประตู

ก่อนที่รถจะออก พี่ตองขึ้นมา

—พี่ตอง

เธอเห็นผม

ผมพยักหน้า

เธอเดินมายืนข้างผม

"...วันนี้น้องขึ้นเที่ยวนี้"

"...ครับ"

"...ปกติน้องขึ้นเที่ยว 4 โมง"

"...วันนี้มีธุระที่ตลาดศรีนคร"

"...อ๋อ"

รถเมล์เคลื่อนตัว

เราสองคนยืน ใกล้ ๆ กัน

พี่ตองพูดเบา ๆ "...น้องภีม"

"...ครับ"

"...วันนี้พี่หาตุ้มหูเจอแล้ว"

"...อะไรนะครับ"

พี่ตองเงยขึ้นยิ้ม

"...ที่ป้ายเช้านี้ ในรอยแยกฟุตปาธ พี่ลองก้มมองตามที่น้องดูเมื่อวาน"

"...เจอเหรอครับ"

"...เจอ"

"...คุณค่าทางใจ"

"...อืม"

ผมพยักหน้า

"...ดีใจด้วยครับ"

พี่ตองมองหน้าผม

"...น้องภีม"

"...ครับ"

"...พี่อยากชวนน้องไปกินข้าว"

ผมเงยหน้า

"...ตอนไหน"

"...วันเสาร์เที่ยง"

"...คือ"

—วันเสาร์ ผมนัดปอติว

—ผมต้องเลื่อน หรือไม่

ผมคิดเสร็จ

"...วันเสาร์ผมนัดเพื่อนมาบ้านติว ผมไปกินข้าวกับพี่ไม่ได้"

พี่ตองหน้าตก

"...อ๋อ"

"...อาทิตย์ได้ครับ"

พี่ตองเงยหน้า

"...อาทิตย์"

"...ครับ"

"...โอเค อาทิตย์เที่ยง"

"...ที่ไหน"

"...ที่น้องเลือก"

ผมคิดสักครู่

"...ศูนย์อาหารตลาดศรีนคร เที่ยง"

"...ตกลง"

พี่ตองยิ้ม

ผมพยักหน้า

รถเมล์จอดป้ายของผม

ก่อนผมลง ผมหันมามองพี่ตอง

"...พี่ตอง"

"...อะไร"

"...ทำไมพี่ชวนผมกินข้าว"

พี่ตองมองผมประมาณห้าวินาที

"...ก็แค่ คนช่วยคนเรื่องตุ้มหูที่ป้ายรถเมล์ พี่ก็อยากเลี้ยงข้าว"

"...อ๋อ"

"...น้องโอเคไหม"

"...โอเคครับ"

"...งั้นเจอกันอาทิตย์"

ผมก้าวลงรถ

ประตูปิด รถเมล์เคลื่อนต่อ

ผมยืนที่ป้าย

—วันที่สี่

—งานเข้าใหม่ — แก๊ปจะส่งล็อตงานใหม่พรุ่งนี้

—พี่ตองชวนข้าวอาทิตย์

—พิมพ์รพีสังเกตทุกอย่างที่ผมทำ

ผมเดินกลับบ้าน

ในกระเป๋ามีแบงค์ร้อยสองใบ

—สองร้อยบาทแรกของชาตินี้

—วันแรกที่ผม "หาเงิน" ด้วยมือของตัวเอง

—ภีมในชาติที่แล้ว ตอนเริ่มทำงาน อายุยี่สิบเอ็ด ได้เงินเดือนแรก 12,000 บาท

—ภีมในชาตินี้ อายุสิบหก ได้เงินแรก 200 บาท

—แต่ความรู้สึกเหมือนกัน

—ความรู้สึกว่า "เริ่มต้น"

ผมเดินถึงบ้าน เปิดประตู

แม่ในครัว

"...กลับมาแล้วเหรอลูก"

"...ครับ"

"...วันนี้กลับสาย"

"...อืม ไปธุระตลาดศรีนคร"

"...ตลาดศรีนคร"

"...ครับ"

แม่หันมา "...ลูกไปทำอะไรที่นั่น"

—ผมต้องบอกแม่ในที่สุด

—แต่ไม่ใช่ตอนนี้

—ตอนนี้ผมจะบอกครึ่ง ๆ

"...ผมรับจ้างพิมพ์รายงานครับ"

"...อะไรนะ"

"...ผมพิมพ์รายงานให้นักศึกษามหาวิทยาลัย"

แม่หยุดทำกับข้าว

"...ลูก"

"ครับ"

"...นั่งลงคุยกัน"

ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว

แม่นั่งตรงข้าม

"...ภีม"

"ครับ"

"...เริ่มเมื่อไหร่"

"...เมื่อวาน"

"...ใครติดต่อมา"

"...ผมไปติดประกาศที่หอนักศึกษา"

"...ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"...วันก่อน"

แม่หายใจช้า ๆ

"...ภีม ลูก"

"ครับ"

"...ลูกอยากได้เงินทำไม"

ผมเงยหน้ามองแม่

—คำถามนี้

—ตอบยาก

—ผมจะบอกว่า "อยากซื้อ Bitcoin" ก็บอกไม่ได้

—ผมจะบอกว่า "อยากเก็บเงินไว้รักษาแม่ตอนเป็นมะเร็ง" ก็บอกไม่ได้

ผมตอบ

"...ผมอยากเก็บเงินไว้ใช้ในมหาวิทยาลัย"

"...ในมหาวิทยาลัย"

"...ผมไม่อยากให้แม่จ่ายค่าเทอม ผมจะหาเองตั้งแต่ตอนนี้"

แม่นิ่งสามวินาที

"...ภีม"

"ครับ"

"...แม่จ่ายค่าเทอมให้ลูกได้"

"...ผมรู้ครับแม่"

"...แล้วทำไม"

"...ก็แค่ ผมอยากเริ่ม"

แม่นิ่งห้าวินาที

"...โอเค ภีม"

"...ครับ"

"...แต่"

"ครับ"

"...ลูกต้องไม่ให้ไปเสียการเรียน"

"...ผมจะไม่"

"...สัญญา"

"...สัญญา"

แม่พยักหน้า

ผมหยิบแบงค์ร้อยสองใบจากกระเป๋า ใส่บนโต๊ะ

"...นี่เงินครั้งแรกที่ผมได้"

แม่ก้มมอง

มือแม่สั่นนิดหน่อย

แม่หยิบแบงค์ขึ้นมา

"...สองร้อย"

"...ครับ พิมพ์ 20 หน้า"

แม่ตาแดง

"...ภีม"

"...ครับ"

แม่หยิบเงินยื่นคืนผม

"...เก็บไว้ลูก"

ผมรับเงิน

—แม่ ในชาติที่แล้ว ผมไม่เคยให้แม่ดูเงินครั้งแรกของผมเลย

—เพราะตอนผมได้เงินครั้งแรก ผมอยู่ในออฟฟิศที่ห่างจากบ้าน

—แม่ ไม่เคยเห็นเงิน 12,000 บาทแรกของผม

—ในชาตินี้ แม่ได้เห็นเงิน 200 บาทแรกของผม

ผมเก็บเงินใส่กระเป๋า

แม่ลุกขึ้น เดินไปเช็ดหน้าด้วยผ้ากันเปื้อน

แล้วก็พูดเสียงเรียบ ๆ

"...วันนี้กับข้าวต้มยำปลาทู"

"...ครับ"

ผมเดินขึ้นห้อง

วางกระเป๋า

นั่งที่โต๊ะ

—วันที่สี่ของชาตินี้

—บอกแม่เรื่องงานแล้ว

—ครึ่ง ๆ

—แต่บอกแล้ว

ผมเขียนบันทึกในสมุด

> D4 / 17.5.57 > ML: ตื่น 5:30 / เคมี > AM: ทำข้าวต้มให้แม่ > AM: รร.→พละ→วิ่ง 8:40 / ปอจะตามวิ่ง / ต้.→คุยครั้งแรก > PM: ฟิสิกส์→ครู / PR สังเกตทุกอย่าง > PM: แก๊ป→ A1→ 200 บาท→งานเพิ่ม > PM: ดร.71→ปต.→ตุ้มหูเจอ→ชวนข้าวอาทิตย์ > EVN: บอกแม่เรื่องพิมพ์→แม่ตาแดง→ให้เก็บเงิน > หน้า: 1. งานล็อต 2, 2. เสาร์ปอติว, 3. อาทิตย์ปต.ข้าว

แม่ตะโกนจากชั้นล่าง "...ลูก ลงมากินข้าว"

"...ครับ"

ผมลงไปกินข้าว