5: รับงานพิมพ์รายงาน

ผมตื่นตี 5 ครึ่ง เหมือนเดิม

นั่งโต๊ะ อ่านหนังสือเคมีบทที่ 1 ตามที่ครูภัทราสั่ง

อ่านจนถึง 6 โมง 20 ผมลงไปกินข้าวต้ม

แม่นั่งโต๊ะแล้ว วางข้าวต้มไว้ตรงหน้าผม

"...ภีม"

"ครับ"

"...เมื่อวานเย็นแม่โทรนัดหมอแล้ว"

ผมเงยหน้า

"...เมื่อไหร่ครับ"

"...อาทิตย์หน้า วันพฤหัส แม่ลาครึ่งวันบ่าย"

"...อ๋อ"

"...ขอตรวจให้ครบ ตามที่ลูกบอก"

ผมพยักหน้า

—แม่จริง ๆ ไม่ละเลย

—แม่จริง ๆ ทำตามที่ลูกขอ

—คนเป็นแม่

ในใจผมร้อน ๆ นิดหน่อย

"...ขอบคุณครับแม่"

"...ขอบคุณอะไร"

"...ที่แม่ฟังผม"

แม่หัวเราะ "...โอ๊ย ฟังลูก ลูกก็ลูกแม่ จะไม่ฟังได้ไง"

ผมก้มกินข้าวต้ม ไม่กล้าให้แม่เห็นหน้า

—ในชาติที่แล้ว แม่ก็ฟังผมแบบเดียวกัน ทุกอย่างที่ผมขอ แม่ทำหมด

—ผมเป็นคนที่ไม่เคยขออะไรที่ดีให้แม่เลย

—ในชาตินี้ ผมจะขอแต่สิ่งที่ดีให้แม่

หลังกินข้าว ผมไปเปลี่ยนชุด ลงจากบ้าน

7 โมง 11 ผมขึ้นรถเมล์

—เด็กผู้หญิงผมหยิกหางม้าต่ำ ขึ้นที่ป้ายของเธอ

วันนี้เธออยู่บนรถ

ผมเห็นเธอนั่งหน้าสุด เหมือนเมื่อวันแรกที่ผมเห็น

ผมเดินไปนั่งกลางรถ ไม่หลังสุดแบบเมื่อวาน

—เพราะ ถ้าผมนั่งหลังสุด พี่ตองจะมานั่งข้างผม

—ผมไม่อยากให้พี่ตองมานั่งทุกวัน

—มันจะเร็วเกินไป

ผมนั่งกลาง

รถเมล์ผ่านป้ายของพี่ตอง

พี่ตองขึ้น

เธอเห็นผมนั่งกลาง

หนึ่งวินาที สองวินาที

แล้วเธอก็เดินไปนั่งหลังสุด ที่นั่งของเธอ

ผมไม่หัน

ผ่านไปหน้าโรงเรียน รถจอด

ผมและพี่ตองลงรถ ห่างกัน

ก่อนเข้าโรงเรียน ผมหันมามองพี่ตองครั้งหนึ่ง

พี่ตองมองผมตอบ ไม่ยิ้ม ไม่พยักหน้า

ผมพยักหน้าเล็กน้อย

—การทักทายระหว่างคนสองคนที่เริ่มจะรู้จักกัน

—ไม่ต้องพูด

—แค่นี้

---

ในห้อง พิมพ์รพีนั่งโต๊ะของเธอแล้ว

วันนี้เธอใส่ที่คาดผมสีฟ้าเล็ก ๆ

"...สวัสดีค่ะพี่ภีม"

"...สวัสดี"

ผมนั่งที่ของผม

เธอเงยหน้า

"...วันนี้พี่ไม่ยิ้ม"

—ตายแล้ว

—เธอมีสูตรในการทักทายผม

—แทนที่จะถามแบบทั่วไป "พี่กินข้าวมารึยัง" "พี่เรียนเป็นไงบ้าง"

—เธอกลับสังเกตหน้าผม

—และเอามันมาทำเป็นบทสนทนา

"...ก็ ปกติครับ"

"...วันนี้อะไรปกติ"

ผมเงยหน้ามองพิมพ์รพี

—คำถามนี้ตอบยาก

—"ปกติ" ของเธอ คือ "ผมไม่ยิ้ม"

—แสดงว่าในความคิดของเธอ ผมต้องยิ้มเหมือนเมื่อวาน

—เธอตั้งใจสังเกต

ผมตอบสั้น ๆ "...ก็ปกติ ทุกอย่างปกติ"

พิมพ์รพีพยักหน้า ไม่ถามต่อ

ผมก้มลงเตรียมหนังสือ

ปอเดินมา "เฮ้ย ภีม"

"ว่า"

"...ขนม"

ปอวางขนม Tipo รสช็อกโกแลตสองแท่งบนโต๊ะผม

"...ขนมประจำตัว"

ผมหัวเราะ "...ขอบใจ ปอ"

ปอนั่งโต๊ะของเขา

ครูภาษาไทยเดินเข้ามา คาบนี้สอนเรื่อง "วรรณคดีไทย"

ผมก้มลงฟัง

—ภาษาไทย ในชาติที่แล้ว ผมเรียนแค่ผ่าน ๆ ไม่ตั้งใจมาก

—ในชาตินี้ ผมต้องตั้งใจหน่อย

—สอบเข้ามหาวิทยาลัย ภาษาไทยก็มีคะแนน

ครูพูดเรื่อง "ลิลิตพระลอ"

ผมก้มจด

ที่ข้างผม พิมพ์รพีจดเร็ว ตัวอักษรเรียบ ๆ สวย

ผมแอบเหลือบมองสมุดของเธอ

—สมุดของเธอจัดระเบียบดีกว่าของผม

—มีหัวข้อ มีไฮไลต์ มีลูกศรชี้ความสัมพันธ์ระหว่างคำ

ในชาติที่แล้ว ผมเคยเห็นสมุดเธอครั้งหนึ่ง คิดว่ามันเรียบร้อยมาก เรียบร้อยจน "น่ารัก"

ในชาตินี้ ผมเห็นสมุดเธอ คิดว่า "เธอเป็นคนเรียบร้อย"

—ทัศนคติเปลี่ยน

ครูพูดเรื่อง "ฉันท์" และ "กลอน"

ผมจดตามไปเรื่อย ๆ

—ที่จริง ผมคิดถึง "งาน"

ในเช้าวันนี้ ผมเริ่มคิดว่าจะหาเงิน 5,000 บาทแรกของผมยังไง

—วิธีที่ผมเห็นว่าเร็วที่สุดและไม่เสี่ยงคือ รับจ้างพิมพ์รายงาน

—สมัยปี 2557 นักศึกษามหาวิทยาลัยและพนักงานออฟฟิศมือใหม่หลายคน ยังพิมพ์ภาษาไทยช้า

—ราคารับพิมพ์รายงานต่อหน้า ตอนนั้น ประมาณ 5-10 บาท

—ถ้าผมพิมพ์ได้เร็วประมาณ 1 หน้าต่อ 3 นาที (ผมเคยพิมพ์ได้เร็วกว่านี้ตอนทำงาน)

—1 ชั่วโมง = 20 หน้า = 100-200 บาท

—วันละ 2 ชั่วโมง = 200-400 บาท

—เดือนหนึ่ง = 6,000-12,000 บาท

—ภายในเดือนเดียว ผมจะมี 5,000 บาทแน่นอน

—ปัญหาคือ ผมต้องมีคอมพิวเตอร์ และต้องมีลูกค้า

—คอมพิวเตอร์ ผมมีที่บ้าน เป็นคอมพ่อเก่า ๆ แต่ใช้ได้

—ลูกค้า — ที่ไหน

ผมคิด

—ในชาติที่แล้ว ผมจำได้คร่าว ๆ ว่าโรงเรียนใกล้ ๆ มหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่ง มีหอพักนักศึกษา

—ผมต้องไปติดประกาศ "รับพิมพ์รายงาน 5 บาท/หน้า"

—วันนี้ ผมจะไปติดประกาศ

ครูพูดต่อ ผมจดเฉพาะที่ครูสำคัญ

---

12:00 เลิกคาบเรียนสาม

ผมและปอเดินไปร้านป้าตู่

"...กระเพราหมูสาม ไข่ดาวสอง" ปอตะโกน

"กระเพรากระเพราะ" ป้าตู่หัวเราะ "พี่ตู่จำพวกเธอได้แล้ว"

เรานั่งโต๊ะมุมเดิม

"เฮ้ย ภีม" ปอ

"ว่า"

"...ครูเคมีดูเข้มงวด"

"...อืม"

"...กูเครียดเรื่องสอบครั้งแรกของเทอม"

ผมพยักหน้า "...เสาร์ติว"

"...อืม กูถามมึงเรื่องคุยกับผู้ปกครองหน่อย"

"...อะไร"

"...กูจะบอกพ่อกูยังไงว่า กูจะมาบ้านมึงเสาร์-อาทิตย์"

"...ไม่ต้องบอกอะไรเลย ก็แค่บอกว่าเพื่อนชวนติว"

"...พ่อกูจะถามว่าใครเป็นคนติว"

"...ก็บอกว่า กู"

ปออ้าปาก "...พ่อกูจะถามว่า ภีมเก่งระดับมหา'ลัยหรอ"

ผมหัวเราะ "...บอกว่าผมจะลองดู ถ้าไม่ดีก็เลิก"

ปอพยักหน้า "...โอเค ก็ได้"

ป้าตู่เอากระเพรามาเสิร์ฟ

เรากินเงียบ ๆ

ระหว่างกิน ผมเงยหน้ามอง

—ป้าตู่อายุประมาณห้าสิบกว่า

—ในชาติที่แล้ว ป้าตู่เป็นคนที่ขายข้าวกระเพราที่ผมกินทุกวันตั้งแต่ม.5 ถึงม.6

—แต่ผมไม่เคยรู้ว่าป้าตู่ชื่ออะไร นามสกุลอะไร เป็นใคร มาจากไหน

—ผมแค่กิน แล้วจ่าย แล้วก็ไป

—ภีมในชาติที่แล้ว เห็นคนเป็น "บริการ"

—ภีมในชาตินี้ ผมจะมองคนเป็น "คน"

ผมยกหน้า

"...ป้าตู่"

"...ว่ายังไงลูก"

"...ป้ามาจากไหนครับ"

ป้าตู่หยุดเช็ดโต๊ะ หันมา

"...ถามทำไม"

"...สำเนียงป้าไม่เหมือนคนกรุงเทพ"

ป้าตู่หัวเราะ "...โอ้โห เด็กตาคม ป้ามาจากศรีสะเกษ"

"...อ๋อ มาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"...สามสิบกว่าปีแล้ว ป้ามาตอนอายุยี่สิบสอง สามีป้าทำงานแถวนี้ ป้าก็ตามมา ขายของอยู่ที่หลังโรงเรียนนี้ มาสามสิบปีแล้ว"

"...ขายข้าวมาตลอด"

"...เริ่มจากขายขนมก่อน หลังเลี้ยงลูกใหญ่ ก็เปลี่ยนเป็นขายข้าวกระเพรา ขายดี"

ผมพยักหน้า "...ป้ามีลูกกี่คน"

"...สอง คนโตจบมหา'ลัยแล้ว ทำงานแบงค์ คนเล็กยังเรียน"

"...แล้วสามี"

ป้าตู่หยุดยิ้ม

"...สามีป้าเสียไปสองปีแล้ว เป็นโรคหัวใจ"

ผมและปอเงียบ

"...ขอโทษครับป้า"

ป้าตู่หัวเราะ "...ไม่เป็นไรลูก ป้าก็โอเคแล้ว ตอนนี้ก็ขายของเลี้ยงตัวเอง"

ผมพยักหน้า "...กระเพราป้าอร่อยที่สุดในย่านนี้แล้ว"

ป้าตู่หัวเราะ "...ลูกพูดเก่ง พ่อแม่สอนมาดีนะ"

ผมยิ้ม "...ขอบคุณครับ"

ปอจ้องผม "...เฮ้ย ภีม"

"ว่า"

"...กูกินกระเพราที่นี่มาปีเดียวกับมึง กูไม่เคยถามอะไรป้าเลย"

"...กูก็เพิ่งคิดจะถามวันนี้"

"...ทำไมเพิ่งคิด"

ผมหยุด

—ตอบยาก

ผมพูดสั้น ๆ "...ก็แค่ คิดว่าคนเรา เราเจอกันทุกวัน เราควรรู้จักกัน"

ปอมองผมสามวินาที

"...โอเค พระเอก"

แล้วก็กลับไปกิน

—ปอ จดในใจอีกครั้ง "ภีมเปลี่ยน"

—แต่ปอไม่ถาม

—ปอเป็นเพื่อนที่ดี

---

3 โมงครึ่ง โรงเรียนเลิก

ผมบอกปอ "วันนี้กูไม่ขึ้นรถเมล์กลับบ้าน"

"ไปไหน"

"...ไปเดินที่ตลาดศรีนคร"

"...ไปทำไม"

"...มีธุระ"

ปอเลิกคิ้ว "...ภีม มึงมีความลับเพิ่มขึ้นทุกวัน"

ผมหัวเราะ "...ไม่ใช่ความลับ แค่ธุระธรรมดา"

"...โอเค ๆ"

ปอเดินกลับ ผมเดินไปคนละทาง

ตลาดศรีนครอยู่ห่างจากโรงเรียนประมาณยี่สิบนาทีเดิน

ผมเดินผ่านซอย ผ่านบ้านคน ผ่านร้านโชห่วย

ระหว่างเดิน ผมก็คิด

—เนื้อหาประกาศที่จะติด

—ที่ทาง

—ตอนนี้คือบ่ายสามครึ่ง ผมต้องเดินไปตลาดศรีนคร ติดประกาศที่หอพักนักศึกษา 2-3 หอ แล้วกลับบ้านก่อน 6 โมง

ผมเดินถึงตลาดศรีนคร

ใกล้ตลาด มีหอพักนักศึกษาประมาณ 4-5 ตึก เพราะใกล้มหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่ง

ผมเดินเข้าไปหอที่หนึ่ง

ที่ประตูเข้าหอ มีบอร์ดประกาศ มีกระดาษติดอยู่หลายแผ่น

"ต้องการแม่บ้าน" "รับซื้อโต๊ะคอม" "คนเล่นกีตาร์" "หาเพื่อนรูม"

ผมเอากระดาษจากกระเป๋าออก เป็นกระดาษ A4 ที่ผมเขียนด้วยปากกาเอาไว้แล้วในห้องเช้านี้

> 📝 **รับจ้างพิมพ์รายงาน** > > - ภาษาไทย / อังกฤษ > - 5 บาท / หน้า (ไม่รวมรูป) > - 8 บาท / หน้า (รวมรูป / กราฟ) > - งานด่วน (24 ชม.) +50% > - คุณภาพดี ตรวจคำผิดให้ > - รับงานทาง LINE หรือ SMS > > ติดต่อ: 081-XXX-XXXX (ภีม)

—เบอร์โทรศัพท์ของผมเอง

—Nokia ไม่มี LINE แต่ผมต้องทำให้ดูเหมือนคนทำงานจริง ๆ จัง ๆ

—ผมใส่ LINE ไว้เพราะปี 2557 เริ่มฮิตแล้ว

ผมหยิบสกอตช์เทปออกมา ติดประกาศบนบอร์ด

—แค่นี้

ผมเดินไปหอที่สอง ทำเหมือนเดิม

หอที่สาม

หอที่สี่

หอที่ห้า ผมไม่มีกระดาษแล้ว ผมจะกลับมาติดวันหลัง

ผมเดินกลับ

ระหว่างเดิน ผมรู้สึกแปลก ๆ

—ผม อายุยี่สิบเจ็ดในร่างสิบหก กำลังจะรับงานเป็น "เด็กพิมพ์รายงาน"

—ตลกร้าย

—แต่ก็ดี

—เริ่มจากเล็ก ๆ

ผมเดินถึงป้ายรถเมล์

ขึ้นรถเมล์สาย 71 ที่กลับ

วันนี้ผมไม่เจอพี่ตอง

—พี่ตองคงกลับไปก่อนแล้ว

—หรือ พี่ตองอยู่อีกที่ในโรงเรียน

ผมนั่งใกล้หน้าต่าง มองนอกหน้าต่าง

อาทิตย์เริ่มเป็นสีส้ม ตามอ่างนาฬิกาเป็น 5 โมงครึ่ง

ผมกลับบ้าน

---

ผมเดินถึงบ้าน แม่ไม่อยู่

—วันนี้แม่กลับสาย คงเลิกงานช้า

ผมเดินขึ้นห้อง วางกระเป๋า

ผมเปิดคอมพิวเตอร์ของพ่อ คอมพ่อเก่า ๆ ขนาดทาวเวอร์ใหญ่ จอแบบ CRT พ่อใช้ทำงานจนถึงวันที่พ่อตาย

ผมไม่เคยใช้คอมนี้มาก่อน

จอติด BIOS โหลด Windows XP

ผมจ้องจอ

—Windows XP

—สิบเอ็ดปีที่แล้วสำหรับผมในชาติที่แล้ว ผมยังใช้ Windows XP

—ตอนนี้กลับมาเห็นมัน

—น่ารัก

Windows XP โหลดเสร็จ

เดสก์ท็อปมีไฟล์งานของพ่อ ใบเสนอราคา รูปลูกค้า ใบเสร็จ

ผมไม่อยากเปิด

ผมเปิดโปรแกรม Microsoft Word

—คุ้นเคย

Word 2003

ผมเปิดเอกสารใหม่ พิมพ์ทดสอบ "ทดสอบความเร็วการพิมพ์"

มือผมจดจำการพิมพ์ดีดอย่างอัตโนมัติ

—การพิมพ์ดีด ผมพิมพ์มาตั้งแต่ทำงานปีแรก

—ความเร็วของผมตอนยี่สิบเจ็ดน่าจะประมาณ 70-80 คำต่อนาที

—ในร่างสิบหก กล้ามเนื้อยังไม่ฝึก แต่จดจำการเคลื่อนไหวได้

ผมพิมพ์ทดสอบหนึ่งย่อหน้า

"ในวันที่เปิดเทอมแรกของม.5 ผมไม่เคยคิดว่าผมจะเริ่มต้นทำธุรกิจเล็ก ๆ ของตัวเอง ผมแค่อยากซื้อ Bitcoin"

ผมหยุด

ลบ

แล้วก็พิมพ์ใหม่

"ลิลิตพระลอ เป็นวรรณคดีไทยที่แต่งในสมัยอยุธยาตอนกลาง..."

ผมพิมพ์ต่อสามนาที พิมพ์ได้ประมาณ 800 ตัวอักษร

—ความเร็วประมาณ 60 คำต่อนาที

—ในร่างสิบหก พอใช้ได้

ผมปิดไฟล์ ไม่บันทึก

ผมเปิดคอมต่อ ลองใช้อินเทอร์เน็ต

ไอคอน Internet Explorer

ผมคลิก

หน้าแรกคือ Yahoo

—ปี 2557 Yahoo ยังเป็นหน้าแรก

ผมพิมพ์ใน Google Search "bx.in.th"

—เว็บไซต์ของ Thailand Bitcoin Exchange แห่งแรก

หน้าโหลด

หน้าเว็บมีรูปกราฟราคา Bitcoin

ราคาตอนนี้: 14,520 บาทต่อ BTC

ผมจ้องตัวเลข

—ตามที่ผมจำ

—ตัวเลขนี้ ในอีก 3 ปีครึ่ง จะเป็น 600,000 บาทต่อ BTC

ผมหายใจช้า ๆ

ผมคลิก "Register"

หน้าลงทะเบียนต้องการ: - อีเมล - เบอร์โทรศัพท์ - ชื่อ-นามสกุล - เลขบัตรประชาชน - รูปถ่ายบัตรประชาชน

ผมหยุด

—เลขบัตรประชาชน

—ของผมเป็นบัตรเด็ก

—ผมต้องใช้ของแม่

—แต่ผมจะใช้ของแม่ได้ไง ผมต้องบอกแม่ก่อน

ผมปิดเว็บ

—ขั้นตอน 1 หาเงินก่อน

—ขั้นตอน 2 ค่อยคิดเรื่องบัญชี

ผมเปิด Yahoo Mail

สร้างบัญชีอีเมลใหม่ ชื่อ "pheem.work2557@yahoo.com"

—อีเมลสำหรับงานรับพิมพ์รายงาน

ตอนนี้ผมพร้อมรับงาน

ผมปิดคอม

นั่งที่โต๊ะ

หยิบสมุดบันทึก

> D3 / 16.5.57 > ML: ตื่น 5:30 / อ่านเคมี > AM: ม.→สัญญานัดหมอ (พฤหัส 22.5) > AM: ดร.71→ปต.→ไม่ใกล้ / PR→ที่คาดผม / ปอ→ขนม > PM: ป้าตู่→ศรีสะเกษ→สามีเสีย > PM: ตลาดศรีนคร→ติดประกาศพิมพ์รายงาน 4 หอ > PM: ดร.71→ไม่เจอปต. > EVN: ม.ยังไม่กลับ / คอมพ.→ทดสอบ→60wpm > หน้า: 1. รอสายลูกค้า, 2. คอมพิวเตอร์→ลองเข้า bx (read only), 3. พุธ→ติดประกาศหอ 5,6

แม่กลับบ้านตอน 6 โมงครึ่ง

ผมลงไปต้อนรับ

"แม่ครับ ผมจะทำกับข้าวเย็นเองวันนี้"

แม่ยืนหยุดที่ประตู

"...ภีม ลูกจะทำอะไร"

"...ผัดผัก กับ ไข่เจียว"

แม่หัวเราะ "...โอเค"

"แม่นั่งดูทีวี ผมทำ"

แม่นั่งที่โซฟา เปิดทีวี

ผมเดินเข้าครัว

—ผัดผัก ผมทำเป็น ในชาติที่แล้วผมทำได้

—ไข่เจียว ทำเป็น

—ข้าวสวย แค่หุงในหม้อ

ผมทำกับข้าวเย็นช้า ๆ

ใช้เวลาประมาณสี่สิบนาที

ในระหว่างนั้น โทรศัพท์ของผมสั่นในกระเป๋า

ผมหยิบมาดู

ข้อความ SMS:

"สวัสดีครับ ผมเห็นประกาศที่หอ ขอจ้างพิมพ์รายงาน 20 หน้า ภายในพรุ่งนี้เย็นได้ไหม"

ผมตัวสั่น

—งานแรก

—งานแรกของชาตินี้

—20 หน้า = 100 บาท

—งานด่วน +50% = 150 บาท

ผมหยุดผัดผัก

มือผมพิมพ์ตอบ

"ได้ครับ ส่งเอกสารทาง email มาเลย: pheem.work2557@yahoo.com ค่าจ้าง 20 หน้า งานด่วน 150 บาท จ่ายตอนรับงาน"

ส่ง

ภายในห้าวินาที

"ตกลงครับ ขอบคุณ"

ผมกำมือ

—วันที่ 3 ของชาตินี้

—งานแรก

—150 บาทแรก

ผมหันมาผัดผักต่อ

หัวใจเต้นแรง

แต่ผมต้องสงบ

ผมผัดผักเสร็จ ทอดไข่เจียว หุงข้าว

ทุกอย่างพร้อม

ผมเรียก "...แม่ครับ"

"...ค้า"

แม่เดินมาที่โต๊ะ

วางจาน ตักผัดผัก

แม่ตักเข้าปาก

"...อูย เค็ม"

ผมหัวเราะ "...เค็มไปเหรอครับ"

"...ใช่ลูก เค็มไปเยอะ"

"...ขอโทษครับแม่"

"...ไม่เป็นไร อร่อย"

แม่ตักเข้าปากอีก

ผมยิ้ม

—แม่บอกว่าอร่อย ทั้ง ๆ ที่เค็ม

—คนเป็นแม่

—แม่ที่ผมจะไม่ให้ป่วยอีก

หลังกินข้าวเสร็จ ผมยกจานไปล้าง

ก่อนล้างเสร็จ โทรศัพท์ผมสั่นอีกครั้ง

ผมหยิบมาดู

อีเมลใหม่จากลูกค้า

ไฟล์แนบ ไฟล์ Word ตัวเดียว

ผมเปิดไม่ได้บนโทรศัพท์ Nokia

ผมต้องขึ้นไปบนคอม

ผมเร่งล้างจาน เก็บโต๊ะ บอกแม่ "...ผมขึ้นห้องนะครับ"

แม่พยักหน้า "...อย่าตื่นดึกนะลูก"

"...ครับ"

ผมเดินขึ้นห้อง

เปิดคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

ดาวน์โหลดไฟล์ Word

ผมเปิด

เป็นรายงาน เรื่อง "ผลกระทบของการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนต่อภาคการเกษตรไทย"

มี 20 หน้า

แต่... ส่วนใหญ่เป็นรูป มีสามรูป ตาราง สี่ตาราง

ผมต้องคิดราคาใหม่

—ตกลง 150 บาท

—แต่ลูกค้าควรจ่ายเพิ่มสำหรับตาราง

ผม... ผมไม่บอกลูกค้า ครั้งแรก ผมเอาที่ตกลง

ผมเริ่มพิมพ์

อ่านต้นฉบับ พิมพ์ลงไฟล์ใหม่

หกโมงครึ่ง

หนึ่งทุ่มสิบ

หนึ่งทุ่มสี่สิบ

ผมพิมพ์ได้ 5 หน้า

ตาแล้ว

หยุดพักดื่มน้ำ

แล้วก็พิมพ์ต่อ

ตามนี้ ผมต้องพิมพ์เสร็จก่อนเที่ยงคืน

ผมพิมพ์ต่อ พิมพ์ต่อ พิมพ์ต่อ

ห้าทุ่ม

—ผมพิมพ์ได้ 18 หน้า

—เหลืออีก 2 หน้า

—มืออ้า ตาลาย แต่ใจฟิต

ผมพิมพ์ต่อ

เที่ยงคืนสิบนาที

—เสร็จ

ผมตรวจคำผิดอีกครั้ง

แก้คำผิด 6 จุด

บันทึกไฟล์

ส่งอีเมลคืน

"ส่งงานเรียบร้อยครับ ตรวจรับใน 24 ชม. ถ้าโอเค รบกวนโอนค่าจ้างหรือนัดรับเงินสด"

ส่ง

ผมปิดคอม

ล้มลงเตียง

—วันที่สาม

—งานแรกของชาตินี้

—150 บาทแรก

—ใจที่ฟิต

ผมหลับไปทันที