21: หลังทะเล

เที่ยง ผมและแอนขับรถกลับ

ในรถ ผมโทรหาแม่

"...แม่ครับ"

"...ค้า ลูก"

"...ผมโอเคครับ จะกลับเย็น"

"...โอเค"

แม่วาง

แอน "...น้องโทรแม่ ดี"

ผม "...ครับ"

แอนขับต่อ

ในระหว่างทาง ผมหลับในรถ

ตื่นมา 2 โมงครึ่ง ใกล้ถึงกรุงเทพ

แอนยังขับ

ผม "...คุณ ไม่เหนื่อยเหรอ"

แอน "...เหนื่อย แต่ ผม ขับได้"

ผม "...ขอผมขับแทนหน่อย"

แอนหันมา "...คุณ ขับไม่ได้"

"...ผมเคยขับ"

"...ในชาตินี้ ในร่างนี้ ไม่มีใบขับขี่"

ผม "...คุณก็ ไม่มี"

แอนหัวเราะ "...ก็จริง"

แต่แอนก็ไม่ปล่อยให้ผมขับ

ขับต่อจนถึงกรุงเทพ

5 โมง ถึงบ้านแอน

ผมก้าวลงรถ

แอน "...ภีม"

"ครับ"

"...ขอบคุณ ที่ ไปกับผม"

ผม "...ขอบคุณ ที่พา"

แอน "...บายเพื่อน"

ผม "...บายเพื่อน"

ผมขึ้นรถเมล์กลับ

ในรถเมล์ ผมง่วง

—ทะเลทำให้เหนื่อย แต่ ใจ พัก

—ผมจะ ทำแบบนี้ บ่อย ๆ

—ไม่ใช่ทุกอาทิตย์

—แต่ เดือนละครั้ง

ผมกลับถึงบ้าน 6 โมง

แม่อยู่ในห้องนั่งเล่น ดูทีวี

แม่ "...ลูก"

ผม "...ครับแม่"

"...กลับมา"

"...ครับ"

"...ผิวดำขึ้น"

ผมหัวเราะ "...ครับ"

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...สนุกไหม"

ผมพยักหน้า

"...สนุก"

แม่ยิ้ม

"...ดี"

—แม่

—ในชาติที่แล้ว ผม ไม่เคยบอกแม่ว่า "สนุก"

—ในชาตินี้ ผม บอก

—แม่ ดีใจ

—แค่นั้น

ผมเดินขึ้นห้อง

อาบน้ำ

ตอน 7 โมง ผมและแม่กินกับข้าวเย็น

แม่ทำต้มยำกุ้ง

ผม "...อร่อยครับแม่"

แม่หัวเราะ "...ลูก"

—ในชาติที่แล้ว ผม บ่นเมนูแม่

—ในชาตินี้ ผม ชม

—แม่ มีความสุข

—สิ่งเล็ก ๆ

หลังกินข้าว ผมล้างจาน

ขึ้นห้อง

วันนี้ผม ไม่ทำงาน

—ผมพัก

—ทั้งวัน

—แอน บอก ผมต้องพัก

—ผม ฟัง

ผมนั่งที่โต๊ะ

อ่านหนังสือนิยายเก่าจากชั้น

ในชั้น มี "เพชรพระอุมา" เล่มแรก

ผม จำได้ คุ้นเคย ในชาติที่แล้ว ผมอ่านตอน ม.5

ผมเปิดหน้าแรก

อ่าน

—สนุก

—ใจ พัก

—ในชาติที่แล้ว ผม อ่านนิยายเรื่องนี้ จบ ม.6

—ในชาตินี้ ผม จะอ่านอีกครั้ง

—ใหม่

ผมอ่านจน 10 โมง

นอน

ก่อนหลับ ในใจ ผมรู้สึก

—วันนี้ คือ วันที่ ดี ที่สุด ในเดือนนี้

—ทะเล

—ครอบครัว ของแม่

—นิยาย

—ผม ไม่ทำอะไร พิเศษ

—แต่ ใจ พอ

ผมหลับ

---

ตี 5 ผมตื่น

ผมและปอวิ่ง

ปอ "...เฮ้ย"

"ว่า"

"...เมื่อวานเป็นไง"

"...ดี"

"...ทะเลเป็นไง"

"...สวย"

"...ไปกับใคร"

ผมหยุด

—ปอ

—ผมจะบอก ครึ่งหนึ่ง

ผม "...ไปกับ ม.6 อีกคน"

"...ม.6 อีกคน"

"...อืม คนละคนกับพี่ตอง"

ปอเลิกคิ้ว

"...นาย เพื่อน ม.6 เยอะ"

"...อืม"

"...ผู้หญิง ผู้ชาย"

ผมตอบ "...ผู้หญิง"

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...กูเริ่ม สงสัย"

ผมจ้องปอ

"...สงสัยอะไร"

"...นายเป็น คนเล่น ผู้หญิง"

ผมหัวเราะ

"...ปอ"

"ว่า"

"...กู ไม่"

ปอ "...นาย ไป ทะเล กับ ม.6 ผู้หญิง"

"...ใช่"

"...โดดเรียน"

"...ใช่"

"...นาย ไม่เห็นเหรอว่า มันดูเหมือน"

ผมตอบ "...ปอ"

"ว่า"

"...กู สัญญา กู และเธอ เป็น เพื่อน"

ปอจ้องผม

"...จริง"

"...จริง"

"...กู เชื่อ"

ผมพยักหน้า

—ปอ เชื่อ

—แต่ ปอ จะระวัง

—ปอ ก็ ฉลาด

—ปอ ไม่ใช่ ปอเด็กเล็ก

เราเดินกลับ

---

ในห้อง

พิมพ์รพีเดินเข้ามา ทักผม

"...สวัสดีค่ะพี่ภีม"

"...สวัสดี"

พิมพ์รพี "...เมื่อวาน พี่ภีมไม่อยู่"

"...ครับ"

"...ป่วย"

ผมตอบ "...ลาธุระ"

"...อ๋อ"

พิมพ์รพีนั่งโต๊ะของเธอ

ปอเดินมา "เฮ้ย ภีม นาย ไม่อยู่ที่บ้านที่ลามากู"

"...อืม"

"...ทำอะไรไม่บอก"

ผมตอบ "...ลาเรียนเฉย ๆ"

ปอจ้องผม แล้วก็ "...โอเค"

—ปอ ไม่ ดัน

—ปอ เคารพ

ครูเข้ามา คาบแรก

ผมเรียนตามปกติ

หลังคาบแรก ตี้เดินมาที่โต๊ะผม

ครั้งแรก

ตี้ "...ภีม"

ผมเงยหน้า

"...ตี้"

ตี้ "...พี่ ตอง บอก ผม ส่ง ของ"

ตี้ยื่นซองให้ผม

ผมรับ

—ในซอง มี กระดาษ

ตี้ "...งาน paper"

ผม "...อ๋อ"

ตี้ "...ขอบคุณ ที่ ช่วย พี่ผม"

ผม "...ครับ"

ตี้ "...ภีม"

"ครับ"

"...คุณ ทำให้ พี่ผม มีความสุข"

ผมพยักหน้า

—ตี้

—คนเงียบ ๆ ที่ พูดออกไม่บ่อย

—ตี้ บอก ผม

ตี้ "...ผม ขอบคุณ"

ผม "...ครับ"

ตี้เดินกลับ

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...ใคร"

"...น้องของพี่ตอง"

"...อ๋อ"

"...นาย เพื่อน ม.6 อย่างน้อย สามคน"

ผมหัวเราะ "...สอง"

"...แล้ว ตี้ก็ใกล้กับ พี่ตอง"

"...ใช่"

"...นาย เก็บคน เก่ง"

ผมพยักหน้า

—ในชาติที่แล้ว ผม ไม่เก็บคน

—ในชาตินี้ ผม เก็บ

—คน รู้ คน เห็น

—ผม ไม่ได้ จงใจ

—แค่ ผม "เห็น" คน เป็น คน

—คน รู้สึก

—คน ตอบ

ผมเรียนต่อ

---

หลังเลิกเรียน

ผมไปหอ A1 ส่งงาน

แก๊ป "...น้อง เร็ว"

"...ครับ"

แก๊ปจ่าย 500 บาท

ผม "...แก๊ป"

"ว่า"

"...ผม คิดอะไร นิด ๆ"

"ว่า"

"...ผมจะ รับงาน เพิ่ม จากคนอื่น ในหอนี้"

แก๊ปพยักหน้า

"...โอเค ผมจะ บอกเพื่อน"

"...ขอบคุณ"

แก๊ปยิ้ม

"...น้อง โต ดี"

ผม "...ขอบคุณ"

ผมขึ้นรถเมล์กลับ

ในรถเมล์ พี่ตอง

"...น้องภีม"

"ครับ"

"...น้อง เมื่อวาน ไม่อยู่"

"...ไปทะเล"

"...อ๋อ"

"...กับ เพื่อน ม.6"

"...ใคร"

ผมหยุด

—บอกพี่ตอง

—พี่ตอง รู้จัก ม.6 ทั้งโรงเรียน

—พี่ตอง จะ รู้

ผม "...คนชื่อแอน ม.6/3"

พี่ตองพยักหน้า

"...อ๋อ"

"...รู้จัก"

"...ใช่ แอน"

ผม "...พี่ตอง รู้จัก"

"...รู้ ทุกคน ม.6 รู้จักกัน"

—พี่ตอง ไม่ ตื่นเต้น

—แอน เป็น "เพื่อน รู้จัก" ของพี่ตอง

—ดี

พี่ตอง "...น้อง"

"ครับ"

"...แอน ไม่ใช่ คนปกติ"

ผมเลิกคิ้ว

"...อะไรนะ"

"...แอน เปลี่ยน ตั้งแต่ เดือนพฤษภาคม"

"...อ๋อ"

"...เพื่อน ๆ ของแอน บอก แอน เปลี่ยน"

ผม "...ครับ"

"...แอน ไม่ พูดมาก เหมือนเก่า"

"...ครับ"

"...แอน ทำตัว เหมือน ผู้ใหญ่"

ผมพยักหน้า

—พี่ตอง สังเกต

—พี่ตอง รู้ว่า แอน "เปลี่ยน"

—พี่ตอง ไม่รู้ว่า แอน คือคนใหม่

—แอน คือ ธนู

—แต่ พี่ตอง สงสัย

ผม "...คนเรา เปลี่ยนได้"

พี่ตอง "...ใช่"

"...ผม ก็ เปลี่ยน"

"...ใช่ น้อง ก็ เปลี่ยน"

ผมและพี่ตอง มอง หน้ากัน

—สองคนที่ "เปลี่ยน"

—ผม มี เหตุผล จริง

—แอน มี เหตุผล จริง

—พี่ตอง ไม่รู้

—แต่ พี่ตอง รู้สึก

พี่ตอง "...น้องภีม"

"ครับ"

"...พี่ ขออะไรนิด"

"ครับ"

"...บอกพี่ ว่า น้อง กับ แอน เป็น อะไร"

ผมตอบ "...เป็น เพื่อน"

"...แค่ เพื่อน"

"...แค่ เพื่อน"

พี่ตอง "...โอเค"

"...พี่ ไม่ บังคับ"

"...ขอบคุณ"

พี่ตอง "...งานสารนิพนธ์"

"ครับ"

"...น้อง ทำได้ดี"

"...ครับ"

"...อาทิตย์นี้ ผมจะ จ่าย 3,000 บาทตามตกลง"

"...ครับ"

รถเมล์จอด ผมก้าวลง

—พี่ตอง

—คน ที่ ดู ผม

—คน ที่ ไม่ บังคับ

—คน ที่ ขอ ความจริง แต่ไม่บังคับให้บอก

ผมเดินกลับบ้าน

---

แม่ "...ลูก"

ผม "...ครับ"

"...ลูก กิน อะไร"

"...ผัด ผัก"

"...โอเค"

ผมและแม่กินข้าวเย็น

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...วันนี้ ลูก หน้า ดี"

"...ครับ ผม โอเค"

"...ทะเล ดี"

ผมหัวเราะ "...ทะเล ดีครับแม่"

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...ครั้งหน้า แม่ จะ ไป ด้วย"

ผมเลิกคิ้ว

"...แม่ จะ ไป"

"...ใช่"

"...ทะเล"

"...ใช่ แม่ ไม่ ไปทะเล นาน แล้ว"

ผมพยักหน้า

—แม่ ก็ อยาก ไป

—ผม จะ พา แม่

—ครั้งหน้า

ผม "...โอเค ครับแม่ ครั้งหน้า แม่ และ ผม"

แม่ยิ้ม

หลังกินข้าว ผมล้างจาน

ขึ้นห้อง

ทำงานพิมพ์ของแก๊ป (ล็อต 100 หน้า)

จาก 7 โมงถึง 9 โมง ผมพิมพ์ 12 หน้า

—รวม 25 หน้า

—เหลือ 75 หน้า ในล็อต 100

—ทำเสร็จก่อนสุดสัปดาห์

อ่าน paper ของพี่ตอง 1 ฉบับ ใช้เวลา 1 ชั่วโมง

จดสรุป

10 โมงครึ่ง ผมหยุด

หยิบสมุดบันทึก

> D27 / 11.6.57 อังคาร > AM: ปอ สงสัยผมเล่นผู้หญิง / กู ปฏิเสธ > AM: ตี้ ส่งซองของพี่ตอง / ขอบคุณที่ทำให้พี่มีสุข > PM: หอ A1 → 500 / รับงาน เพิ่ม จากเพื่อนแก๊ป > PM: ดร.71 → ปต. รู้ว่าผมไปทะเลกับ "แอน" > PM: ปต. รู้แอนเปลี่ยน > EVN: แม่ขอไปทะเลครั้งหน้า > EVN: งานพิมพ์ + paper > หน้า: 1. งาน 100 หน้า ต่อ, 2. paper สุดท้าย, 3. แม่ + ทะเล อาทิตย์ที่ 4 มิ.ย.

ผมปิดสมุด

นอน

ก่อนหลับ ในใจ ผมคิด

—พี่ตอง รู้ ว่า แอน เปลี่ยน

—พี่ตอง สงสัย

—บางที วันใด พี่ตอง จะ เชื่อมโยง ว่า ผมและแอน "เปลี่ยน" เหมือนกัน

—แล้วพี่ตอง จะ ค้นพบ ว่า เกิด อะไรขึ้น

—บางที พี่ตอง จะถาม

—บางที ผม จะต้อง ตอบ

—แต่ ตอนนี้ ยัง

—ผม รอ

—วันใด พี่ตอง พร้อม รู้

—ผม จะ บอก

—แต่ ไม่ใช่ ตอนนี้

ผมหลับ

---

พุธ พฤหัส ศุกร์

ผ่านไปอย่างปกติ

ผมและปอวิ่งตอนเช้า

ผมเรียน

ผมทำงาน

ผมและแอน แชท SMS

ผมและพี่ตอง แชท

วันศุกร์ ผมเก็บงาน 100 หน้า ของแก๊ป

ส่ง

แก๊ปจ่าย 600 (เพิ่มโบนัส 100)

ผมรับ

—รวม รายได้ เดือนนี้ 5,500 บาท

—ดี

ในศุกร์เย็น ผมและปอนั่งร้านป้าตู่

ปอ "...เฮ้ย ภีม"

"ว่า"

"...นาย คิดยังไง เรื่อง อนาคต"

ผมหยุด

—คำถาม ใหญ่

ผมตอบ "...เรียนต่อ ทำงาน ดูแลแม่"

"...นั่นคือ พื้น"

"...ใช่"

"...นาย มี อะไร เพิ่ม"

ผมคิด

—ผม จะ บอก ปอ ไหม

—บอก ครึ่ง

ผม "...กูจะ ลงทุน"

"...ใน"

"...ลงทุน อย่าง ที่ ทำให้ เงิน เติบโต ใน 5 ปี"

ปอเลิกคิ้ว

"...อะไร"

ผมหายใจ

—ผมจะ บอก ปอ เรื่อง Bitcoin ไหม

—บอก ระวัง

ผม "...ปอ"

"ว่า"

"...กู จะ บอกอะไร"

"ว่า"

"...กูลงทุน ใน สกุลเงินดิจิทัล"

"...อะไร"

"...สกุลเงินที่ใช้ ในอินเทอร์เน็ต"

ปอจ้องผม

"...นาย พูด เรื่อง พนัน"

"...ไม่ ไม่"

"...คล้าย"

ผมตอบ "...ปอ"

"ว่า"

"...กู จะ ไม่ ขอให้ มึง ลง"

"...ครับ"

"...กู แค่ บอก สิ่งที่ กู ทำ"

ปอพยักหน้า

"...โอเค"

ผม "...กู ลงเงิน 4,000 บาทต่อเดือน ใน Bitcoin"

ปอ "...4,000 ของ ที่ มึง พิมพ์งาน"

"...ใช่"

"...มึง ไม่ ใช้ เลย"

"...กู เก็บ"

ปอเงียบครู่หนึ่ง

แล้วก็ "...นาย"

"ว่า"

"...กู ลงด้วย ได้ไหม"

ผมหยุด

—ปอ ขออีกครั้ง

—ผม จะ ปฏิเสธ ไหม

—หรือ ผมจะ ยอม

ผม "...ปอ"

"ว่า"

"...โอเค"

ปอเลิกคิ้ว

"...โอเค"

"...เงื่อนไข"

"...ว่า"

"...มึง ลง น้อย"

"...เท่าไหร่"

"...500 บาท ต่อเดือน"

"...500 เดียว"

"...ใช่ ในกระเป๋ามึงไม่เกิน 500"

ปอ "...กู มี 5,000"

"...กูรู้ แต่ ลง 500 ก่อน"

"...ทำไม"

"...เพราะ ถ้ากู ผิด มึง ไม่ เสียเยอะ"

ปอพยักหน้า

"...โอเค"

ผม "...กูจะ ใช้ บัญชีของแม่กู ในการ ซื้อให้"

"...โอเค"

"...กูจะ จดทุกบาทที่ มึง ลง"

"...โอเค"

ปอยิ้ม

"...กู เริ่ม แล้ว"

ผมพยักหน้า

—ปอ เริ่ม ลงทุน

—500 บาทต่อเดือน

—ในปี 2017 ที่ Bitcoin ขึ้น 40 เท่า

—ปอ จะ มี ประมาณ 200,000 บาท

—ในปี 2021 ขึ้น 150 เท่า

—ปอ จะ มี ประมาณ 1 ล้านบาท

—ผม ดีใจ

—ปอ จะ มี เงินจำนวนหนึ่งของตัวเอง ในอนาคต

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...นาย รู้ อะไร ที่ ทำให้ มึง มั่นใจ"

ผมตอบ "...กู ศึกษามาเยอะ"

"...อ๋อ"

"...กู ไม่ บอก ทุกอย่าง"

"...กู เข้าใจ"

—ปอ เข้าใจ

—ปอ ไม่ บังคับ

—ปอ เป็น เพื่อน ที่ ดี

หลังกินข้าว เราเดินกลับโรงเรียน

—วันที่ 4 ของชาตินี้ที่จะ ครบเดือน

—สิ่ง ใหม่ เริ่ม