15: บอกแม่ครึ่ง

ตี 5 ผมและปอวิ่ง

วันนี้จบ 4 รอบที่ 8 นาที 0

—ครั้งแรกที่ผมจบใต้แปด

ปอ "...นาย วันนี้สบายตัว"

ผม "...อืม"

หลังวิ่ง ผมและปอนั่งพักม้านั่ง

ผมตัดสินใจ

ผม "...ปอ"

"ว่า"

"...กูจะเล่าอะไรนายฟัง"

ปอจ้องผม

"ว่าไง"

ผมหายใจ

—ผมจะบอกปอเรื่องเกิดใหม่ไหม

—ผมตัดสินใจ

—ไม่ใช่ตอนนี้

—แต่ผมจะบอกครึ่งหนึ่ง

ผม "...กูมีปัญหาส่วนตัว กูจะคุยแม่วันนี้"

ปอ "...อะไร"

ผม "...กูอยากเริ่มลงทุน กูต้องใช้ชื่อแม่ในเอกสาร"

ปอ "...อ๋อ"

ผม "...กูจะคุยแม่ ถ้าแม่ไม่ตกลง กูจะหาทางอื่น"

ปอ "...นาย ลงทุนอะไร"

ผม "...กูจะบอกนายในอนาคต ตอนนี้ ขอเก็บก่อน"

ปอพยักหน้า

"...โอเค"

"...นาย"

"ว่า"

"...กูถามอะไรนาย"

"ว่า"

"...ถ้านายลงทุนได้ผล จะแบ่งกูป่ะ"

ผมหัวเราะ "...ตลก ปอ มึงไม่มีเงิน"

"...กูมีนะ มี 5,000 บาทเก็บจากแตะเอ็ม กับเงินอั่งเปา"

ผมเลิกคิ้ว

—ปอมี 5,000 บาท

—ถ้าปอลงตอนนี้ 5,000 → 100,000 บาทในปี 2565

—ผมจะให้ปอลงไหม

ผม "...ปอ"

"ว่า"

"...กูคิดก่อน เรื่องนี้ใหญ่ กูจะให้นายตกลงทีหลัง"

"...โอเค พระเอก"

ปอเดินไป

ผมเดินกลับ

—ปอ

—เพื่อนที่ผมไม่ทิ้ง

—ผมอยากให้ปอได้ดี

—แต่ผมต้องระวัง — ถ้าผมแนะนำ Bitcoin แล้วปอเสียเงิน

—ความสัมพันธ์เสีย

—ก็แค่... แบ่งให้ปอเองจากกำไรของผม

—ไม่ใช่ให้ปอลง

—คิดอีกที

---

ในห้อง

พิมพ์รพี "...สวัสดีค่ะพี่ภีม"

"...สวัสดี"

"...พี่ภีมยุ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเลยนะ"

"...ครับ"

"...พี่ภีมหายไปบ่อย"

"...ครับ"

"...พี่ภีมมีเพื่อน ม.6"

ผมเลิกคิ้ว

—พิมพ์รพีรู้

"...ใครบอก"

"...ปอบอก"

"...อ๋อ"

—ปอ บอกพิมพ์รพีเรื่องผม

—ปอบอกในแบบเล่าเรื่อง ไม่ได้ตั้งใจ "แฉ"

—แต่พิมพ์รพีเก็บข้อมูล

พิมพ์รพี "...พี่ม.6 น่ารักไหม"

ผมหยุด

—พิมพ์รพี ถามเรื่องผู้หญิงคนอื่น

—แสดงว่า พิมพ์รพีสนใจผม

ผมตอบสั้น ๆ

"...เป็นเพื่อนเฉย ๆ"

พิมพ์รพีพยักหน้า

"...อ๋อ"

ปอเดินมาทักทาย "พิมพ์รพี"

ผมก้มลงเปิดหนังสือ

ในขณะที่ปอคุยกับพิมพ์รพี ผมแอบมองมุมตา

พิมพ์รพีตอบปอด้วยรอยยิ้ม

—พิมพ์รพีดูสนุก

—แต่... รอยยิ้มของเธอ ไม่ใช่รอยยิ้มแบบที่ผมเห็นในชาติที่แล้ว

—ในชาติที่แล้ว เธอยิ้มกว้าง เธอหัวเราะเสียงดัง

—ในชาตินี้ เธอยิ้มเล็ก เธอตอบสุภาพ

—เธอชอบใคร?

—ในชาติที่แล้ว เธอชอบ "ผู้ชายอีกคน" ที่จบเข้ามหาวิทยาลัยก่อนเรา เป็นพี่ ม.6/1

—ในชาตินี้ พี่ ม.6/1 นั้น คงจะมีอยู่

—แต่พิมพ์รพีเริ่มสนใจผม

—สถานการณ์ คับขัน

ปอพูดต่อกับพิมพ์รพีอีกประมาณ 5 นาที

แล้วปอเดินกลับโต๊ะของเขา

ปอ "...ภีม"

"ว่า"

"...นางบอกกูว่า อาทิตย์หน้า มีกิจกรรมในห้อง 'พบกันเย็น'"

"...คือ"

"...พรอม"

ผมเลิกคิ้ว

"...ม.5 ก็มีพรอม"

"...ไม่ใช่พรอม คือกิจกรรมในห้อง คาราโอเกะกินอาหาร นางชวนเรา"

ผมหยุด

—พิมพ์รพีชวนปอกับผมไปคาราโอเกะกินอาหาร

—กิจกรรมของห้อง 5/2

—ผมไม่อยากไป

—ผมงานพิมพ์เยอะ

ผม "...ปอ"

"ว่า"

"...กูไปไม่ได้ กูต้องทำงาน"

ปอเลิกคิ้ว

"...นาย จะปฏิเสธกิจกรรมของห้อง"

ผม "...กูต้องทำงาน"

ปอ "...ภีม"

"ว่า"

"...กูเข้าใจที่นายทำงาน แต่ บางครั้ง นายต้อง อยู่กับเพื่อน"

ผมหยุด

—ปอพูดถูก

—ผมเริ่มห่างจากกิจกรรมของห้อง

—ในชาติที่แล้ว ผมเอาแต่จ้องพิมพ์รพี ไม่ได้สนใจเพื่อน

—ในชาตินี้ ผมเอาแต่งาน ไม่ได้สนใจเพื่อน

—ทั้งสองชาติ ผม "ขาด" เพื่อน

ผม "...ปอ"

"ว่า"

"...โอเค กูไป"

ปอยิ้ม "...ดี"

---

หลังเลิกเรียน ผมไปหอ A1 ส่งงาน 80 หน้า

แก๊ป "...น้องเร็วจริง"

ผม "...ครับ"

แก๊ปจ่าย 500 บาท ตามที่ตกลง

ผมเก็บ

—รวมตอนนี้ 1,125 บาท

ผมขึ้นรถเมล์กลับ

ที่บ้าน แม่ยังไม่กลับ

ผมขึ้นห้อง

แต่งตัวเปลี่ยน ใส่เสื้อโปโลธรรมดา

นั่งโต๊ะ

ในใจ ผมซ้อมว่า จะคุยแม่ยังไง

—ผมจะบอกแม่ว่า "ผมรู้อนาคต"

—แม่จะคิดว่าผมบ้า

—ไม่ได้

—ผมจะบอกแม่ครึ่งหนึ่ง

—ผมจะบอกว่า "ผมเรียนรู้เรื่องการลงทุนจากเพื่อน ผมเชื่อในสิ่งนั้น ผมต้องการชื่อแม่ในเอกสารเพราะผมเด็ก"

—แม่จะถามว่า "ลงทุนอะไร"

—ผมจะบอก "Bitcoin"

—แม่จะถามว่า "Bitcoin คืออะไร"

—ผมจะอธิบาย

ผมเขียนสิ่งที่ผมจะพูดในกระดาษ

อ่านซ้ำ

หลังหนึ่งชั่วโมง แม่กลับ

ผมลงไปต้อนรับ

แม่ "...ลูก"

"...ครับ"

"...กลับเร็ว"

"...ส่งงานเสร็จครับ"

"...อ๋อ"

ผมรอ

หลังแม่อาบน้ำ เปลี่ยนชุด ผมรอแม่ที่โต๊ะรับประทานอาหาร

ผม "...แม่ครับ"

"...ค้า"

"...ผมจะคุยอะไรนิดหน่อย"

แม่หยุด

"...เรื่องอะไร"

"...นั่งลงก่อนครับ"

แม่นั่ง

ผม "...แม่ครับ"

"ว่า"

"...ผมจะขอใช้ชื่อแม่ในเอกสาร"

แม่ "...อะไรนะ"

ผม "...ผมจะลงทุน แต่ผมเด็ก ผมต้องใช้ชื่อผู้ใหญ่"

แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...ลูก"

"ครับ"

"...อายุสิบหก ลงทุน"

ผม "...ครับ"

แม่ "...ลงทุนอะไร"

ผมหายใจลึก

ผม "...สกุลเงินดิจิทัล ชื่อ Bitcoin"

แม่หยุด

"...อะไร"

ผม "...Bitcoin เป็นสกุลเงินที่ใช้ในอินเทอร์เน็ต ไม่ใช่บาท ไม่ใช่ดอลลาร์ ใช้ทั่วโลก ราคาขึ้นเร็วในช่วงปีที่ผ่านมา ผมเชื่อว่าจะขึ้นต่อ"

แม่ฟัง พยักหน้า

ผม "...แม่ครับ ผมจะบอกว่าทำไมผมเชื่อ"

แม่ "...บอก"

ผม "...ผมเรียนรู้เรื่อง Bitcoin จากเพื่อนคนหนึ่ง ที่ทำการศึกษาเรื่องนี้มา 2 ปี เพื่อนคนนี้บอกผมว่า Bitcoin มีลักษณะคล้ายทอง — มีจำกัด สร้างยาก แต่โอนได้ในวินาที ในขณะที่เศรษฐกิจโลกเริ่มสงสัยในเงินกระดาษของธนาคารกลาง Bitcoin จะมีคนต้องการมากขึ้น และราคาจะเพิ่มขึ้น"

แม่ฟัง

ผม "...ในปี 2014 นี้ Bitcoin ราคาประมาณ 14,500 บาทต่อ 1 Bitcoin ผมและเพื่อนเชื่อว่า ภายในปี 2017 ราคาจะเพิ่มเป็น 600,000 บาท หรือ 40 เท่า"

แม่ "...40 เท่า"

ผม "...ครับ"

แม่ "...ลูก เรื่องนี้ฟังเหมือนเล่นพนัน"

ผม "...คล้ายๆ แต่ ต่างจากพนัน"

แม่ "...ทำไมต่าง"

ผม "...พนันคือ ความสำเร็จขึ้นกับโชค การลงทุนขึ้นกับ ความเข้าใจตลาด"

แม่จ้องผม

"...ภีม"

"ครับ"

"...ลูก พ่อตายแล้ว แม่เลี้ยงลูก ลูกเป็นทุกอย่างของแม่"

ผมเงียบ

แม่ "...ถ้าลูกเสียเงิน เสียก็เสีย แม่ไม่ห่วงเงิน"

ผมเงยหน้า

แม่ "...แม่ห่วงว่าลูกจะถูกหลอก"

ผม "...ผมไม่ถูกหลอก"

แม่ "...ลูกอายุสิบหก"

ผม "...ครับ"

แม่ "...คนอายุสิบหก ถูกหลอกได้ง่าย"

ผมเงียบครู่หนึ่ง

—แม่ ไม่เข้าใจว่าผม "ไม่ใช่อายุสิบหก"

—แต่ผมบอกแม่ไม่ได้

ผมตอบ "...แม่ครับ"

"ว่า"

"...ผมจะให้แม่ดู"

แม่ "...ดูอะไร"

ผม "...ผมจะให้แม่ดู ผมเริ่มลงทุนเล็ก ๆ ผมจะเอาเงินของผมเอง 1,125 บาท ลงทุนใน Bitcoin"

แม่ "...แค่ 1,125"

ผม "...ครับ เริ่มน้อย ๆ"

แม่ "...แล้วทำไมต้องการชื่อแม่"

ผม "...เพราะ exchange ในไทย ต้องการบัตรประชาชนผู้ใหญ่"

แม่ "...อ๋อ"

ผม "...ผมจะไม่เอาเงินของแม่ ผมจะใช้เงินของผมเท่านั้น"

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

แม่จ้องผม

ห้าวินาที

แม่ "...ลูก คิดเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

ผมตอบ "...ก่อนเปิดเทอม"

แม่ "...อ๋อ"

ผม "...ผมศึกษามาเยอะ ผมจะไม่เสีย"

แม่หายใจช้า ๆ

"...ลูก แม่จะ ขอเวลาคิด"

ผมพยักหน้า

"...ครับ"

"...กี่วัน"

แม่ "...อาทิตย์"

ผม "...โอเค"

แม่ลุก เดินไปครัว

—แม่ ไม่ปฏิเสธ

—แม่ขอเวลาคิด

—ดีกว่าที่ผมคาดไว้

ผมขึ้นห้อง

นั่งที่โต๊ะ

ในใจ ผมรู้สึก... โล่งใจ

—การคุยกับแม่ไม่ได้แย่อย่างที่กลัว

—แม่ฟัง

—แม่ จะคิด

—บางที แม่จะตกลง

แต่ผมก็รู้

—บางที แม่จะปฏิเสธ

—ถ้าแม่ปฏิเสธ ผมจะหาทางอื่น

ผมเปิดคอม

ทำงานพิมพ์ของแก๊ปต่อไป (ล็อตใหม่ ส่ง 80 หน้า จันทร์หน้า)

จาก 6 โมงถึง 8 โมง ผมพิมพ์ได้ 12 หน้า

แล้วผมลงไปกินข้าวเย็น

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...กินข้าว"

ผมนั่ง

แม่ทำต้มจืดเต้าหู้ ไข่เจียวหมูสับ ผัดผัก

เรากินเงียบ ๆ

ผ่านไปประมาณห้านาที แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...แม่ จะบอกอะไรลูก"

ผมเงยหน้า

แม่ "...สามอาทิตย์ที่ผ่านมา ลูกเปลี่ยนไปเยอะ"

"...ครับ"

"...แม่เห็น"

"...ครับ"

"...แม่ไม่ถาม เพราะลูกบอกว่า 'ยังไม่พร้อม'"

"...ครับ"

"...แต่"

"ครับ"

"...ลูก คุยแม่"

ผมพยักหน้า

แม่ "...ที่ลูกอยากลงทุน ไม่ใช่เพราะลูกถูกใครชวน"

ผม "...ครับ"

แม่ "...ที่ลูกอยากลงทุน เพราะลูก รู้"

ผมหยุด

—แม่ เข้าใจ

—แม่ ไม่ปฏิเสธอย่างที่ผมคิด

—แม่ ตั้งคำถามที่ ถูก

ผมตอบ "...ครับ"

แม่ "...ลูกรู้ยังไง"

ผมหายใจ

—ตอบยังไง

ผมตอบช้า ๆ

"...แม่ครับ ผม จะบอก แม่ทีหลัง"

แม่ "...อ๋อ"

"...ครับ แต่ ผมรู้"

"...อ๋อ"

แม่กิน

แล้วก็พูด

"...โอเค"

ผม "...อะไรนะ"

แม่ "...ลูก ใช้ชื่อแม่ได้"

ผมหยุดตัก

แม่ "...แต่"

"ครับ"

"...ลูก ต้องสัญญา"

"ครับ"

"...ลูก ใช้เฉพาะเงินของลูก ไม่ใช้เงินของแม่"

"...ครับ"

"...ลูก ถ้าเสีย ก็เสีย ไม่บ่น"

"...ครับ"

"...ลูก รับผิดชอบเอง"

"...ครับ"

แม่จ้องผม

"...ลูก สาบาน"

ผมเงยหน้า

—แม่ ตกลง

—แม่ ตกลงให้ผมใช้ชื่อ

—แม่ ไม่ใช่ผู้หญิงที่ จะให้ ทุกอย่าง โดยไม่ถาม

—แม่ คนที่อ่านลูกออก

ผม "...ผมสาบาน"

แม่พยักหน้า

"...โอเค"

ผมยิ้ม

แม่ "...ลูก กินข้าว"

ผมตักข้าวเข้าปาก

—ผมไม่คิดว่าจะเร็วแบบนี้

—คุยครั้งเดียว แม่ตกลง

—แม่ ต้องคิดเรื่องนี้ในใจมานานแล้ว

—แม่รู้ว่าผมแปลก

—แม่ ตัดสินใจที่จะ เชื่อใจผม

—มันยิ่งใหญ่กว่าที่ผมคิด

หลังกินข้าวเสร็จ ผมล้างจาน

แม่ดูทีวี

ก่อนผมขึ้นห้อง แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...วันพรุ่งนี้เย็น แม่จะ ไปเปิดบัญชีกับลูก"

ผม "...ขอบคุณครับแม่"

แม่พยักหน้า

ผมขึ้นห้อง

นั่งที่โต๊ะ

เอามือถือออกมา ส่ง SMS ไปแอน

"แม่ตกลง"

ตอบกลับเร็ว "จริงเหรอ"

"จริง พรุ่งนี้เย็นเปิดบัญชี"

"โอ้ ภีม"

"ครับ"

"คุณ ทำได้"

"คุณบอกผม"

"เราทั้งคู่"

ผมพิมพ์ "อาทิตย์ตอนนี้ผมจะไปบ้านคุณ"

แอน "โอเค"

ผมวางโทรศัพท์

—ผม เริ่มแล้ว

—วันนี้ คือวันที่ผมเริ่มชีวิตในชาตินี้ จริง ๆ

—ทุกอย่างก่อนหน้านี้ คือการเตรียม

—ทุกอย่างหลังจากนี้ คือการลงมือ

ผมนั่งที่โต๊ะ ทำงานพิมพ์ต่อ

จาก 8 โมงถึง 10 โมง ผมพิมพ์ได้ 12 หน้า

—รวม 24 หน้าในวันนี้

ผมปิดคอม

นอน

ก่อนหลับ ผมจ้องเพดาน

รอยร้าวบนเพดาน

—สามอาทิตย์ ผ่านไปจากการตื่นในร่างนี้

—ผมไม่ใช่คนเดียวกับเมื่อสามอาทิตย์ก่อนแล้ว

—ผมเริ่ม "เป็นผม" ในชาตินี้

ผมหลับ