16: เปิดบัญชี

ผมและปอวิ่ง

ปอ "...เฮ้ย ภีม"

"ว่า"

"...เมื่อคืนนายคุยแม่"

"...คุย"

"...ยังไง"

"...แม่ตกลง"

ปอเลิกคิ้ว "...โอ้ ๆ"

"...ขอบใจที่ฟัง ปอ"

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...กูบอกตรง ๆ"

"ว่า"

"...กูจะให้นายเอาเงินกูไปลงด้วย"

ผมหยุดวิ่ง

"...ปอ"

"ว่า"

"...กูยังไม่ได้บอกนายว่าลงทุนอะไร"

"...ไม่ต้อง"

"...อะไรนะ"

"...กูเชื่อนาย"

ผมจ้องปอ

—ปอ เพื่อนสนิท

—บอกว่า "เชื่อนาย"

—ไม่ถาม

—ไม่สนใจ

—แค่ "เชื่อ"

ผมตอบ "...ปอ"

"ว่า"

"...กูไม่อยากเอาเงินมึง"

"...ทำไม"

"...เพราะถ้าเสีย กูเสียเพื่อน"

ปอจ้องผมห้าวินาที

"...โอเค พระเอก กูเข้าใจ"

ผม "...แต่ ถ้ากูได้ กูจะแบ่งให้มึงจากของกู"

"...ทำไม"

"...เพราะมึงเป็นเพื่อนกู"

ปอหัวเราะ

"...นายไม่ต้องแบ่งกูหรอก กูบอกอย่างนี้เพราะกูอยากให้นายรู้ว่า กูไว้ใจนาย"

ผมพยักหน้า

—ปอ บางครั้ง ปอก็มีคำที่ลึก

เราเดินกลับ

---

ในห้องเรียน

วันนี้พิมพ์รพีเอาขนมมาแจกเพื่อนในห้อง

ขนมเล็ก ๆ เป็นถุง

พิมพ์รพีเดินมาที่โต๊ะผม

"...พี่ภีมค่ะ"

ผมเงยหน้า

"...อะไร"

"...ขนม"

พิมพ์รพีวางขนมบนโต๊ะผม

ผม "...ขอบใจ"

"...อย่าลืมกินนะคะ"

"...ครับ"

พิมพ์รพีหันกลับไปแจกเด็กคนอื่น

ปอ ทักผมจากด้านหลัง "...นาย"

ผมหันมา

"...กูสังเกตว่า"

"...ว่า"

"...นางแจกขนมทุกคน แต่ของนางที่ให้นายเป็นถุงใหญ่กว่า"

ผมเลิกคิ้ว

ผมก้มมองขนมในมือ

แล้วก็เหลือบไปดูที่โต๊ะอื่น

ขนมที่พิมพ์รพีแจกเพื่อน ส่วนใหญ่เป็นถุงเล็ก ๆ ขนาดเท่าหมากฝรั่ง

ของผม ขนาดประมาณสามเท่า

ปอ "...นาย"

"ว่า"

"...นางใส่ใจนาย"

ผมพยักหน้า

—พิมพ์รพี ยังคงพยายาม

—ในชาติที่แล้ว เธอไม่เคยพยายาม

—ผมก็... ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

ผมก้มลงเก็บขนมเข้ากระเป๋า

—ผมจะกินไหม

—กิน

—ผมจะ "ตอบ" ไหม

—ไม่

—ผมแค่กิน

—เป็นมิตรพอ

ครูคนแรกเข้ามา คาบแรกเริ่ม

---

หลังโรงเรียนเลิก ผมรีบกลับบ้าน

แม่กลับแล้ว แต่เลิกงาน

ผม "...แม่ครับ"

"...ค้า"

"...พร้อมแล้ว"

แม่ "...ไปกันเลย"

เราเดินไป KTB สาขาใกล้บ้าน

ในธนาคาร ผมและแม่นั่งรอ

พนักงานเรียก "...คุณกุลรัตน์"

แม่และผมเดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์

พนักงาน "...วันนี้ทำอะไร"

แม่ "...เปิดบัญชีใหม่ ในชื่อแม่ แต่ลูกชายจะดูแล"

พนักงาน "...อ๋อ"

แม่กรอกเอกสาร

พนักงานขอบัตรประชาชนของแม่

ตรวจสอบ

ผ่านไป 20 นาที บัญชีใหม่เปิดเสร็จ

—บัญชีออมทรัพย์ KTB เลขที่ 5xx-xx-xxxxx

—ในชื่อ "กุล กุลรัตน์"

—มี ATM ด้วย

ผมและแม่ออกจากธนาคาร

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...บัญชีนี้ ใส่เงินไว้ตอนนี้ 500 บาท"

"...ครับ"

"...ลูกจะโอนเงินไป bx.in.th จากบัญชีนี้"

"...ครับ"

แม่ "...ลูก"

"ครับ"

"...ขอ ATM ของบัญชีนี้ "

แม่ยื่น ATM ให้ผม

"...ลูกถือ"

ผม "...แม่ครับ"

"ว่า"

"...นี่บัญชีของแม่"

"...ใช่ ของแม่"

"...แต่แม่ให้ ATM ผม"

"...ใช่"

"...ทำไม"

แม่ "...เพราะ ลูกต้องใช้"

ผมรับ ATM

—แม่ คนที่ไว้ใจลูก 100%

—แม่ ไม่สงสัย ไม่ตรวจสอบ

—แม่ แค่ยื่นบัญชีของตัวเอง ให้ลูก

—ผมจะ ทำให้สำเร็จ

—เพื่อแม่

หลังกลับบ้าน ผมขึ้นห้อง

เปิดคอม

เข้าเว็บ bx.in.th

ลงทะเบียน

ในเอกสาร ใช้ ชื่อ "กุล กุลรัตน์" บัตรประชาชนของแม่

ระบบยืนยัน

ผ่านไป 1 ชั่วโมง บัญชีของแม่เปิดเสร็จที่ bx.in.th

ผมโอนเงิน 1,000 บาทจากบัญชี KTB ของแม่ ไปที่ bx.in.th

—1,000 บาทไม่ใช่ทั้งหมดที่ผมมี

—ผมเก็บ 125 บาทเหลือไว้

ใน bx.in.th ผมตรวจสอบ

ราคา Bitcoin: 14,520 บาทต่อ BTC

ผมซื้อ Bitcoin มูลค่า 990 บาท (ค่าธรรมเนียม 10 บาท)

จำนวน BTC ได้: 0.0682 BTC

ผมจ้องตัวเลข

—0.0682 BTC

—มูลค่าตอนนี้ 990 บาท

—มูลค่าในปี 2017: 0.0682 × 600,000 = 40,920 บาท (40 เท่า)

—มูลค่าในปี 2021: 0.0682 × 2,200,000 = 150,000 บาท (150 เท่า)

—มูลค่าในปี 2569 (ตามที่แอนบอก): 0.0682 × 1,200,000 = 81,840 บาท (82 เท่า)

ผมเอามือลูบหน้า

—ผมเริ่มแล้ว

ผมส่ง SMS แอน "ซื้อ Bitcoin แล้ว 0.0682 BTC"

แอน "ดี"

ผม "ครับ"

แอน "อาทิตย์มาบ้านผม เราจะวางแผนต่อ"

ผม "ครับ"

แอน "พรุ่งนี้พี่จะ ออกจากบ้าน ไปธนาคารโอนเงินจากบัญชีของพี่ มาที่ bx.in.th ของพี่"

ผม "ครับ"

ผมวางมือถือ

—เริ่มแล้ว

ผมขึ้นไปกินข้าวเย็นกับแม่

ในข้าวเย็น ผมไม่บอกแม่เรื่อง Bitcoin

แม่ก็ไม่ถาม

—แม่เชื่อใจผม

—แม่ ไม่ตรวจสอบ

—แม่ ปล่อยให้ลูก ทำของลูก

หลังกินข้าว ผมล้างจาน

ขึ้นห้อง

ทำงานพิมพ์อีก 8 หน้า

—รวม 32 หน้าในล็อต 80 หน้า

—เหลือ 48 หน้า

—ทำเสร็จก่อนจันทร์

ผมปิดคอม

นอน

ในใจ ผมรู้สึก... จริงจัง

—ผมเริ่มแล้ว

—ไม่ใช่แค่คำพูด

—ไม่ใช่แค่แผน

—ทำจริง

ผมหลับ

---

วันพุธ พฤหัส ศุกร์ ผ่านไปอย่างปกติ

ผมและปอวิ่งตอนเช้า

ผมเรียนตามปกติ

ผมและแอนแชท SMS เป็นพัก ๆ

ผมและพี่ตองแชท SMS เหมือนเดิม

พิมพ์รพี ยังคุยกับผมและปอ

ปอ "...นาย"

ผม "ว่า"

"...กูรู้สึกว่า พิมพ์รพี... ไม่ได้ชอบกู"

ผมเงยหน้า

"...ทำไม"

"...นางตอบกูปกติ แต่ไม่... อิ๋ม"

ผมเข้าใจ

—ปอ ลองเข้าใกล้พิมพ์รพี

—แต่พิมพ์รพีให้ความสัมพันธ์แค่ "เพื่อน"

—พิมพ์รพี... สนใจผม จริง ๆ

ผมตอบ "...ปอ"

"ว่า"

"...อย่ารีบ"

"...อืม"

"...ถ้าเธอไม่ชอบมึง มึงก็ไม่ต้อง"

"...อืม"

"...โลกใบนี้ ผู้หญิงเยอะ"

ปอหัวเราะ "...นายพูดเหมือนคนแก่"

ผมหัวเราะตอบ "...ก็ฟังเก่งจากแม่"

ปอพยักหน้า

ในศุกร์ ผมเก็บเงินจากแก๊ปได้อีก 500 บาท

—รวมตอนนี้ 1,625 บาท ในกระเป๋า

—ผมจะลงทุนอีกในอาทิตย์หน้า

ในศุกร์เย็น พี่ตอง SMS

"น้องภีม"

"ครับ"

"...พรุ่งนี้เสาร์ เที่ยง อาหารญี่ปุ่น"

"...ครับ"

"...ที่ห้างฟอร์จูน"

"...โอเค"

"...เจอกัน"

"...เจอกัน"

ผมวางมือถือ

—พี่ตอง

—เสาร์เที่ยง อาหารญี่ปุ่น

—เป็นการพบกันครั้งที่สาม

—ผมจะไป

—อาทิตย์ ผมจะไปบ้านแอน

ผมหลับ

---

เสาร์เที่ยง ผมถึงห้างฟอร์จูน

ในห้าง ผมไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่พี่ตองบอก

ในร้าน ผมเห็นพี่ตองนั่งที่โต๊ะใกล้หน้าต่าง

วันนี้พี่ตองแต่งตัวต่างจากปกติ

ใส่กระโปรงสีดำ เสื้อเชิ้ตสีฟ้า ผมรวบเรียบร้อย

—ดูแตกต่างจากเด็ก ม.6 ในยูนิฟอร์ม

—ดูเหมือนผู้ใหญ่

ผมเดินไปนั่ง

"...สวัสดีครับ"

"...สวัสดีน้อง"

ผมนั่งตรงข้าม

พี่ตอง "...สั่งอะไรไหม"

ผมมองเมนู

ราคา... แพง

ราเมง 200-300 บาท ซูชิ 80-150 บาทต่อชิ้น

ผม "...ผมเอาราเมงต้นฉบับครับ"

พี่ตอง "...ผมเอาราเมงเช่นกัน เพิ่ม ซูชิแซลมอน 6 ชิ้น"

ผมเลิกคิ้ว

—พี่ตองสั่งเยอะกว่าผม

พนักงานรับออเดอร์ เดินไป

พี่ตอง "...น้อง"

"...ครับ"

"...พี่จะถามอะไรนิด"

"...ครับ"

"...น้อง รับเงินจากการพิมพ์รายงานเท่าไหร่ในเดือนนี้"

ผมตอบ "...1,625 บาทครับ"

"...อ๋อ"

"...ทำไมพี่ถาม"

"...ก็แค่ ผมจะ มีงานเสนอน้อง"

ผมเลิกคิ้ว

"...งานอะไร"

พี่ตอง "...พี่กำลังทำสารนิพนธ์ ของม.6"

"...ครับ"

"...พี่ต้องการคนช่วยพิมพ์รายงาน อ่านงานวิจัย หาข้อมูล"

"...อ๋อ"

"...น้องสนใจไหม"

ผมคิดสักครู่

"...ค่าจ้าง"

พี่ตอง "...ค่าจ้างพี่ คือ 3,000 บาทต่อสัปดาห์"

ผมหยุด

—3,000 บาทต่อสัปดาห์

—เดือน 12,000 บาท

—มากกว่าค่าพิมพ์ของแก๊ป

ผม "...งานอะไรบ้าง"

พี่ตอง "...ทุกอย่าง ขุดข้อมูล อ่านงานวิจัย พิมพ์ แก้คำผิด อาจมีงานนำเสนอด้วย"

ผม "...กี่ชั่วโมงต่อสัปดาห์"

"...10 ชั่วโมง"

ผม "...โอเค"

พี่ตอง "...น้องตกลง"

ผม "...ตกลง"

พี่ตองยิ้ม

"...ดี"

ผมพยักหน้า

—พี่ตอง ให้งานผม

—งานที่ดีกว่าของแก๊ป

—แต่ ผมจะรับสองงาน

—งานของแก๊ป + งานของพี่ตอง

—รวมเดือนละ ประมาณ 18,000-20,000 บาท

—เพิ่มเงินลงทุนได้

อาหารมา

เรากิน

ราเมง... อร่อย

ซูชิ อร่อยมาก

พี่ตอง "...น้อง ลองซูชิ"

ผม "...ผมเอาราเมงพอแล้ว"

"...ลองสิ พี่เลี้ยง"

ผมหยิบซูชิแซลมอนหนึ่งชิ้น

กิน

—อร่อยจริง

ผม "...อร่อย"

พี่ตองยิ้ม

"...ลูกของผม"

ผมเลิกคิ้ว

—"ลูกของผม"

—พี่ตองใช้คำนี้ครั้งแรก

—เป็นคำที่... แม่พูด

ผม "...พี่ตอง พี่อายุสิบเจ็ดครึ่ง"

พี่ตอง "...ใช่"

"...พี่เรียก 'ลูก'"

พี่ตองหยุด

"...อ๋อ"

"...ขอโทษ"

"...ทำไมพูดแบบนั้น"

พี่ตองมองออกนอกหน้าต่าง

"...ก็แค่ พี่อยู่กับน้อง ๆ ตลอด ตี้น้องชายของพี่ พี่ก็เรียก 'ลูก' บางครั้ง"

ผมพยักหน้า

—พี่ตอง

—ในใจพี่ตอง น่าจะเป็น "พี่สาว" ที่เลี้ยงน้อง

—พี่ตองเลย เรียกคนอ่อนกว่า "ลูก" บางครั้ง

—ไม่ได้มีความหมายอย่างอื่น

ผมยิ้ม "...โอเค ก็ได้"

พี่ตองหัวเราะ

"...น้อง ขอโทษ"

"...ครับ"

หลังกินข้าวเสร็จ พี่ตองจ่ายเงิน

ผม "...ผมจ่ายเองได้"

พี่ตอง "...วันนี้พี่เลี้ยง พี่จะหักจากเงินงานน้อง"

ผม "...ขำ"

พี่ตอง "...จริง ๆ"

ผมหัวเราะ

เราเดินออกจากร้าน

ในห้าง พี่ตอง "...น้องอยากเดินดูอะไรไหม"

ผม "...ผมต้องกลับ มีงานพิมพ์"

"...อ๋อ"

"...โอเค ผมกลับเช่นกัน"

เราเดินไปที่ป้ายรถเมล์

ก่อนผมขึ้นรถเมล์ พี่ตอง "...น้องภีม"

"...ครับ"

"...พี่ส่งงานสารนิพนธ์ในวันจันทร์"

"...ครับ"

"...ขอบใจที่รับงานพี่"

"...ครับ"

พี่ตองยิ้ม

—พี่ตอง

—คนที่เริ่มจาก "ทดสอบผม"

—กลายเป็น "เพื่อน"

—แล้วกลายเป็น "หัวหน้างาน"

—แล้วกลายเป็น อะไร

—ผมไม่รู้

—แต่ผมยินดี

ผมขึ้นรถเมล์

—วันนี้ผ่านไปแล้ว

—พรุ่งนี้ อาทิตย์ ผมจะไปบ้านแอน

—วางแผนต่อ

ผมนั่งในรถ มองนอกหน้าต่าง

ผมส่ง SMS ปอ

"เฮ้ย ปอ"

"ว่า"

"...วันนี้กูได้งานใหม่"

"...งานอะไร"

"...ช่วย ม.6 ทำสารนิพนธ์"

"...โอ๊ย ตังค์เพิ่มอีก"

"...อืม"

"...นาย รวยเร็วจริง ๆ"

ผมหัวเราะ ส่งกลับ "...ยังไม่รวย ค่อย ๆ"

ปอ "...โอเค ๆ"

ผมวางมือถือ

—ค่อย ๆ

—ในชาตินี้ ผมจะไม่รีบ

—ผมจะเก็บอย่างมั่นคง

—และผมจะดีกับคนรอบข้าง

รถเมล์จอดป้ายของผม

ผมก้าวลง

—กลับบ้าน