13: แอน

7 โมง 11 ผมขึ้นรถเมล์

ในรถ มีคนนั่งพอประมาณ

ผมเดินผ่านที่นั่งหน้า

แอนอยู่บนรถ

แอนนั่งหน้าสุด

ผมเดินผ่าน

แอนหันมา

ผมสบตา

ผมพยักหน้าเล็กน้อย

แอนไม่ตอบ

ผมเดินไปนั่งหลังสุด

—ผมคงจะถูกตัดสายแล้ว

—แอนคงโกรธผม

แต่...

ผมไม่ใช่คนนิ่งเฉย

ในใจ ผมตัดสินใจ

—ผมจะเข้าไปคุยกับแอน

—วันนี้

—ในโรงเรียน

—ม.6/3

ผมหยิบหนังสือเรียนเปิดอ่าน

รถเมล์เคลื่อน

ก่อนถึงโรงเรียน แอนลุก เดินมาด้านหลัง

แอนเดินผ่านผม

ก่อนผ่าน เธอวางกระดาษอีกใบบนตัก

แล้วเดินต่อ ลงรถ

ผมเปิดกระดาษ

> "ฉันรออยู่ 3 ชั่วโมง" > > — แอน

ผมจ้องกระดาษ

—แอนรอ 3 ชั่วโมง

—2 โมง ถึง 5 โมง

—แอนเชื่อว่าผมจะมา จนถึง 5 โมง

—แอนต้องคิดอะไรอยู่จริง ๆ

ผมเก็บกระดาษ

—วันนี้ พักเที่ยง

—ผมจะไปห้อง 6/3

—คุยกับแอน

---

ในห้อง

พิมพ์รพีนั่งโต๊ะของเธอ

ปอเดินมาทักทาย พิมพ์รพี

พวกเขาคุยกันแล้ว

ผมไม่ฟัง

ผมตั้งสติคิดเรื่องแอน

—ถ้าแอนเป็นคนเกิดใหม่ เธอรู้ผม

—เธอรู้ผมจากชาติที่แล้ว

—แต่ในชาติที่แล้ว ผมและแอนไม่เคยรู้จักกัน

—ผมไม่เคยเห็นเธอ

—เธออาจจะรู้จักผมในชาติที่แล้ว ที่ผมไม่รู้

—เธออาจจะ ตามผมในชาติที่แล้ว แต่ผมไม่สังเกต

—เธออาจจะเป็น คนที่อยู่ในชีวิตผมแต่ผมไม่รู้

—ในชาตินี้ เธอกลับมา และตามผมตั้งแต่วันแรก

ผมเก็บความคิด

คาบแรก คณิตศาสตร์

ครูสุชาติเข้ามาสอน เรื่อง ฟังก์ชันตรีโกณ

ผมจดตามครู

แต่ใจอยู่ที่แอน

หลังคาบแรก พิมพ์รพี "...พี่ภีม"

"ครับ"

"...พี่ดูเครียด"

ผมหันมามองพิมพ์รพี

—พิมพ์รพีอีกครั้ง สังเกตหน้าผม

"...ไม่ใช่เครียด"

"...อ๋อ"

"...คิดอะไร"

ผมตอบ "...คิดเรื่องอนาคต"

"...อ๋อ"

พิมพ์รพีไม่ถามต่อ

—พิมพ์รพีรู้ว่าผมไม่อยากพูดต่อ

—พิมพ์รพีหยุด

—ดี

---

12 โมง

ผมบอกปอ "...กูไม่ไปร้านป้าตู่วันนี้"

"...ไปไหน"

"...กูมีธุระ"

ปอเลิกคิ้ว "...โอเค"

ผมเดินออกจากห้อง

ตึก ม.6 อยู่ตึกข้าง ๆ

ผมเดินขึ้นชั้น 4 หา ห้อง 6/3

ห้อง 6/3 อยู่กลางตึก

หน้าห้องมีเด็กผู้หญิงสี่ห้าคนคุยกันที่หน้าประตู

ผมยืนระยะห้าเมตร

—ผมต้องหาแอน

ผมเดินเข้าไปใกล้

"...พี่ครับ"

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งหันมา "...น้องอะไร"

"...ขอเรียกพี่แอนได้ไหม"

เด็กผู้หญิงคนนั้นเลิกคิ้ว

"...แอน เรียก! มีน้องม.5 มาเรียก!"

มีเสียงจากในห้อง "...ใคร"

แล้วก็มีคนเดินออกมา

—แอน

วันนี้ แอนผูกผมเป็นหางม้าสูง — สูงกว่าตอนเช้า

เธอเห็นผม

—สายตาเธอ

—ในสายตาเธอ มีหลายอย่าง

—ความตกใจ ความหวัง ความโกรธ ความสับสน

แอน "...น้องม.5"

ผมพยักหน้า

"...ผมขอคุยกับพี่"

แอน "...ที่ไหน"

"...ใต้ต้นไม้ที่สนาม"

แอนพยักหน้า

เราเดินไปที่สนาม

ใต้ต้นไม้

แอน "...น้องชื่ออะไร"

"...ภีม กุลรัตน์"

แอน "...อ๋อ"

ผม "...พี่"

"...ครับ"

"...ทำไมพี่นัดผม"

แอนจ้องผม

ห้าวินาที

สิบวินาที

"...ภีม"

"ครับ"

"...คุณเคยฝันถึงผมไหม"

ผมหยุด

—คำถามนี้

—แอนถามผม "เคยฝันถึงผมไหม"

—ฝัน

—ผมฝันถึงแอน

ผมตอบ "...ฝัน"

แอน "...ครับ"

"...คือ"

"...ฝัน ในฝัน คุณบอกว่า 'คุณคือคนที่ฉันรอ'"

แอนหยุดหายใจ

ผมหยุดหายใจ

เราสองคนยืนใต้ต้นไม้ ห้าวินาที

แอน "...คุณ"

"ครับ"

"...คุณเกิดใหม่"

ผมตอบ "...ใช่"

แอน "...ฉันก็เกิดใหม่"

ผมพยักหน้า

—แอนเป็นคนเกิดใหม่

—ผมเดาถูก

แอน "...คุณตายเมื่อไหร่"

ผม "...สามสิบเอ็ดมีนาคม สองห้าหกแปด อายุยี่สิบเจ็ด รถยนต์"

แอน "...อ๋อ"

ผม "...คุณ"

แอน "...สิบห้าธันวาคม สองห้าเจ็ดศูนย์ อายุสามสิบหก รถไฟชนกัน"

ผม "...อ๋อ"

แอน "...เราตายห่างกันสองปี"

ผม "...ใช่"

แอน "...เราคนละชาติ"

ผม "...ใช่"

แอน "...คุณรู้จักผมในชาติที่แล้วไหม"

ผม "...ไม่"

แอน "...ผมก็ไม่รู้จักคุณ"

ผม "...อ๋อ"

แอน "...แต่ผม ตอนใกล้ตาย ผมเห็นนิมิต"

ผม "...นิมิต"

แอน "...ก่อนรถไฟชนกัน ผมเห็นภาพในใจ ภาพเด็กผู้ชายอายุสิบหก ใส่ชุดนักเรียน ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร"

ผม "...แล้ว"

แอน "...แล้วผมก็ตาย"

ผม "...และตื่นมาเป็นเด็ก ม.6"

แอน "...ใช่"

ผม "...ตอนไหน"

แอน "...วันที่หนึ่ง พฤษภาคม 2557 ผมตื่นมาในร่างผู้หญิงอายุสิบเจ็ด นั่งอยู่ในห้องที่ผมไม่รู้จัก"

ผม "...อ๋อ"

แอน "...ห้องนี้ คือห้องของ 'แอน' ที่ผมเป็นตอนนี้ ผมไม่รู้ว่าแอนเดิมเป็นใคร เพราะร่างของผมคือแอน"

ผม "...อ๋อ"

แอน "...ผมไม่เคยรู้จักแอนก่อนหน้านี้"

ผม "...ผมก็ไม่เคยรู้จัก 'ภีม' ในร่างนี้ ก่อนหน้านี้"

แอน "...โอ้"

ผม "...คือ คุณกลับมาเป็นคนอื่น"

แอน "...ใช่ ผมไม่ใช่ผู้หญิง ในชาติที่แล้ว"

ผม "...คุณเป็น"

แอน "...ผู้ชาย"

ผมเลิกคิ้ว

—แอน

—คือผู้ชายที่กลับมาเกิดในร่างผู้หญิง

ผม "...อ๋อ"

แอน "...คุณดูเหมือนไม่ตกใจ"

ผม "...ผมตกใจ แต่ผมเรียนรู้ที่จะไม่แสดงออก"

แอนยิ้ม

"...คุณเป็นคนเย็น"

ผม "...ในชาติที่แล้วผมไม่ใช่ ตอนนี้ ผมพยายาม"

แอน "...ผมก็เป็น"

ผมหันมา

"...ทำไมพี่ตามผม"

แอน "...ผมเห็นคุณบนรถเมล์ตั้งแต่วันแรกของเทอม"

ผม "...ครับ"

"...คุณ ใส่ใจกับการมองคน"

"...ครับ"

"...ผมรู้ว่าคุณ ไม่ใช่เด็ก ม.5 ปกติ"

"...ครับ"

"...ผมเลยตามสังเกตคุณห้าวัน"

"...ครับ"

"...ในห้าวัน ผมเห็นคุณทำสิ่งที่เด็ก ม.5 ไม่ทำ"

"...ครับ"

"...ผมเลย คิดว่า คุณอาจเป็นเหมือนผม"

"...อ๋อ"

แอน "...นัดผม Starbucks เพื่อทดสอบ"

ผม "...ผมไม่มา"

แอน "...ครับ"

"...เพราะ ผมไปกับแม่ที่หมอ"

แอน "...อ๋อ"

ผม "...ทดสอบไม่ผ่าน"

แอน "...ครึ่ง"

ผม "...อะไรครึ่ง"

แอน "...คุณไม่มาตามนัด แสดงว่าคุณ ตัดสินใจอะไร ที่อยู่นอกขั้นตอนปกติของเด็ก ม.5"

ผม "...อืม"

แอน "...คุณจัดลำดับความสำคัญ"

ผม "...ครับ"

แอน "...แสดงว่าคุณ ไม่ใช่เด็ก ม.5"

ผม "...ใช่"

แอน "...ผมเลย ส่งโน้ตอีกใบเช้านี้ คุณกลับมาคุยกับผม"

ผม "...ใช่"

แอน "...คุณ ก็ทดสอบผมด้วย"

ผม "...ก็จะใช่"

เรามองหน้ากัน

ผมและแอน

อายุสิบหก กับ สิบเจ็ด

ที่จริงคืออายุยี่สิบเจ็ด กับ สามสิบหก

ในร่างที่อายุสิบหก

แอน "...ภีม"

"ครับ"

"...เราต้องคุยอีก"

ผม "...ครับ"

แอน "...เราต้อง วางแผน"

ผม "...วางแผนอะไร"

แอน "...ทั้งหมด เราจะอยู่ในชาตินี้ยังไง"

ผมพยักหน้า

แอน "...วันอาทิตย์"

ผม "...ครับ"

"...ที่ไหน"

แอน "...บ้านผม ที่นี่อยู่ห่างจากโรงเรียนสิบห้านาที"

ผม "...บ้านพี่ คุณอยู่กับใคร"

แอน "...อยู่คนเดียว"

ผม "...อ๋อ"

—แอน ในร่าง ม.6 อยู่คนเดียวในบ้าน

—พ่อแม่ของแอนน่าจะอยู่ที่อื่น

แอน "...บ่ายโมง"

ผม "...ครับ"

แอน "...ผมจะส่งที่อยู่ผ่าน SMS ตอนนี้คุณให้เบอร์ผม"

ผมบอกเบอร์ แอนเซฟ

แอน "...ภีม"

"ครับ"

"...คุณ ไม่ต้องห่วงว่าจะมีอะไร"

"...ครับ"

แอน "...ผม เป็นผู้ชาย"

ผมพยักหน้า

—แอน ในใจคือผู้ชาย

—ในร่างผู้หญิง

—ผมไม่ต้องห่วงเรื่อง "อะไร"

—คุยกันเฉย ๆ

แอน "...ไปก่อนนะ ผมจะเข้าห้อง"

ผม "...ครับ"

แอนเดินกลับ

ผมยืนใต้ต้นไม้

หัวเต็มไปด้วยความคิด

—คนเกิดใหม่อีกคน

—ผู้ชายในร่างผู้หญิง

—ตายในอนาคต (สำหรับผม) — ปี 2570

—เรา ห่างกัน ในชาติที่แล้วเก้าปี

—แอน ตายในอายุสามสิบหก

—ตอนผมตายในปี 2568 อายุยี่สิบเจ็ด แอนยังมีชีวิตในชาตินั้น อายุสามสิบสี่

—แอนตอนนั้น ทำอะไรอยู่ ผมไม่รู้

—แต่ ตอนนี้ทั้งคู่กลับมา

—และมาเจอกัน

—ในชาตินี้

—แปลก

ผมเดินกลับห้องเรียน

—วันอาทิตย์บ่ายโมง

—ผมจะไปบ้านแอน

—คุย

—วางแผน

---

ผมเดินกลับห้อง

ปอ "...กูกินคนเดียวเลย ป้าตู่"

ผมหัวเราะ "...ขอโทษ"

"...นายไปไหน"

"...ไปหาคนรู้จัก ม.6"

"...ม.6"

"...อืม"

"...นายเพื่อนเยอะ"

"...อืม"

ปอ "...นาย จัดสรรเวลายังไง"

ผมตอบ "...ก็แค่ ไม่ทำเสียเวลา"

ปอพยักหน้า

—ผมคุยกับปอเรื่องชีวิตเหมือนคุยกับเพื่อน

—ผมไม่เล่าเรื่องเกิดใหม่

—แต่ผมจะเล่าสักวัน

—แค่ไม่ใช่วันนี้

หลังเลิกเรียน

ผมขึ้นรถเมล์ไปหอ A1 รับเงินจากแก๊ป

แก๊ปอยู่ในห้องสมุดของหอ

"...น้องภีม"

"...ครับ"

"...งานล็อตก่อนหน้านี้ 65 หน้า"

"...ครับ"

"...ราคา 5 บาท/หน้า = 325 บาท"

"...ครับ"

"...โบนัสอีก 100 ผมให้ 425"

ผมเลิกคิ้ว

"...ครับ ขอบคุณ"

แก๊ปยิ้ม "...น้องดี ผมและเพื่อน 4 คน ส่ง 5 คน คนหนึ่งจ่ายแค่ 200"

"...อ๋อ"

"...วันจันทร์ที่ส่งงาน 80 หน้า ผมจะให้ 500"

"...ขอบคุณครับ"

แก๊ปนับเงิน 425 บาท ใส่ในซองให้ผม

ผมรับ

"...ขอบคุณครับ"

"...บายน้อง"

ผมเดินออก

ในกระเป๋ามีเงิน

—200 (จากครั้งแรก) —425 (จากครั้งนี้) —รวม 625 บาท

—ในกระเป๋าของเด็ก ม.5

—ยังไม่พอซื้ออะไรใหญ่

—แต่กำลังเริ่ม

ผมขึ้นรถเมล์กลับ

ในรถเมล์เย็น พี่ตองอยู่บนรถ

ผมเดินไปนั่งข้าง

"...น้องภีม"

"...ครับ"

"...วันนี้น้องดูดี"

ผมยิ้ม "...ครับ"

"...มีอะไรดี"

"...วันนี้รับเงินจากลูกค้า"

"...อ๋อ"

"...425 บาท"

"...โอ้ ดีจัง"

ผมพยักหน้า

พี่ตอง "...น้องภีม"

"ครับ"

"...น้องอยากกินอะไรพิเศษไหม พี่จะเลี้ยง"

ผม "...ไม่ครับ ผมต้องกลับบ้าน"

"...อ๋อ"

"...อาทิตย์ พี่ตอง"

"ครับ"

"...ผมยังไม่มีนัด"

แอนเพิ่งนัดผม

—ตอนนี้ผมมีนัดอาทิตย์

—กับแอน

—ผมจะบอกพี่ตองยังไง

ผมตอบ "...อาทิตย์ผมมีนัดกับเพื่อนคนหนึ่ง"

"...อ๋อ"

"...เพื่อนใหม่"

"...ครับ"

พี่ตองพยักหน้า

"...งั้น เสาร์หน้า"

"...ครับ"

"...เที่ยง"

"...ครับ"

"...อาหารญี่ปุ่น"

"...ที่ไหน"

"...ที่ห้าง"

"...โอเค"

—พี่ตองชวนผมอีกครั้ง

—คราวนี้เป็นอาหารญี่ปุ่น

—มันเริ่ม แปลก

—แต่ผมจะไป

—เพราะผมอยากเป็นเพื่อนกับพี่ตอง

—ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น

รถเมล์จอดป้ายของผม

"...บายพี่"

"...บายน้อง"

ผมลงรถ

—วันนี้

—ทั้งหมด

—วันที่สำคัญที่สุดในชาตินี้

—ผมเจอ "คนอื่น" ที่กลับมาเกิดใหม่เหมือนผม

ผมเดินกลับบ้าน

ในใจ ผมรู้สึกว่า

—ผมไม่ได้คนเดียวอีกแล้ว

—แต่ ผมไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดี

—ผมจะรู้ในวันอาทิตย์