12: โรงพยาบาล

ตี 5 ครึ่ง ผมตื่น

วันนี้ผมและปอไม่นัดวิ่ง — ผมต้องลาบ่ายไปกับแม่

ผมอ่านหนังสือคณิตศาสตร์เพิ่มเติม

7 โมง 10 ผมขึ้นรถเมล์

ในห้องเรียน ปอเดินมาที่โต๊ะผม

"...นาย ทำไมเมื่อเช้าไม่มา"

"...กูจะลาบ่ายไปหาหมอกับแม่"

ปอ "...แม่นายไม่สบายเหรอ"

"...ตรวจประจำปี"

"...อ๋อ"

ปอนั่งโต๊ะตัวเอง

พิมพ์รพี เข้าห้อง

"...สวัสดีค่ะ"

"...สวัสดี"

วันนี้พิมพ์รพีดูเหมือนแต่งตัวพิเศษ — ผูกริบบิ้นใหม่ที่เปียผม

—พิมพ์รพีกำลังพยายาม

—กำลังพยายามให้ใครสังเกต

—ปอ? หรือ ผม?

ผมไม่หัน

ผมตั้งใจอ่านหนังสือคณิตศาสตร์

ปอเดินมาที่โต๊ะของพิมพ์รพี

"...วันนี้ดูดีนะ"

พิมพ์รพี "...ขอบคุณค่ะปอ"

ผมยิ้มเงียบ ๆ

—ปอชม

—พิมพ์รพีตอบรับด้วยขอบคุณ

—ไม่ใช่หัวเราะคิกคัก ไม่ใช่อาย ไม่ใช่ปฏิเสธ

—แค่ "ขอบคุณ"

—ความหมายของคำตอบนี้ คือ "เธอยังไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ตอบรับ"

—ดี ๆ

ครูพละเข้ามา (วันนี้คาบแรกคือพละ)

ผมไม่อยากวิ่งวันนี้ เพราะต้องพักก่อนไปกับแม่บ่าย

—แต่ผมต้องเรียน

ครูพละให้วิ่ง 1500 เมตร อีกรอบ

ผมและปอวิ่ง

ผมจบที่ 8 นาที 35

ครูพละจดเวลา

—สูงกว่าเมื่อวานในสวน 30 วินาที

—แต่ก็ดีกว่าวันแรกของเทอม

หลังพละ ผมเหนื่อย

ผมไปอาบน้ำในห้องน้ำของโรงเรียน เปลี่ยนเป็นชุดนักเรียน

11 โมง คาบสองสาม จบ

ผมไปบอกครูประจำชั้น "...ครูครับ ผมขออนุญาตลาเรียนบ่ายนี้ ไปกับแม่ที่หมอ"

ครู "...โอเค ภีม"

ผม "...ขอบคุณครับ"

11 โมง 30 ผมเก็บกระเป๋า ออกจากโรงเรียน

ก่อนออก พิมพ์รพี "...พี่ภีม"

"...ครับ"

"...หายไวนะคะ"

—พิมพ์รพีคิดว่าผมเอง ไม่สบาย

—ผมไม่แก้

"...ขอบคุณ"

—บางครั้ง การให้คนเข้าใจผิด ก็เป็นเรื่องที่สบาย

ผมเดินออกจากโรงเรียน

---

12 โมง ผมถึงโรงพยาบาลในซอย

แม่นัดที่โรงพยาบาลเอกชน ไม่ใหญ่มาก แต่บริการดี

แม่อยู่ที่ล็อบบี้แล้ว

"...ลูก"

ผมเดินไปหา

"...กินข้าวกลางวันรึยัง"

"...ครับ ผมกินมาจากโรงเรียน"

"...โอเค"

แม่ลงทะเบียน

แล้วเราเดินไปแผนกตรวจสุขภาพ

นั่งรอ

แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...ลูกตื่นเต้นหรือเปล่า"

ผมหันมา

"...ตื่นเต้นเรื่องอะไร"

"...ตื่นเต้นเรื่องผลตรวจ"

—แม่สังเกต

—ผมตื่นเต้นจริง ๆ

ผมตอบ "...ตื่นเต้นนิดหน่อย"

"...ทำไม"

"...ก็ ฝัน"

"...อ๋อ"

แม่จับมือผม

มือแม่เย็น

—แม่กลัวเหมือนกัน

แม่ "...ลูกไม่ต้องตื่นเต้น แม่แข็งแรง"

"...ครับ"

พยาบาลเรียก "...คุณกุล"

แม่ลุก ผมตามไป

หมอนั่งโต๊ะ ผู้หญิงอายุประมาณห้าสิบ ใส่กาวน์ขาว

"...คุณกุล สวัสดี"

แม่นั่ง ผมนั่งข้าง ๆ

"...วันนี้ตรวจอะไร"

แม่ "...ครบ คุณหมอช่วยจัด แต่อยากเน้น แมมโมแกรม และ Pap smear"

หมอเลิกคิ้ว "...อ๋อ"

แม่ "...ลูกชายอ่านหนังสือสุขภาพ บอกว่าผู้หญิงอายุสี่สิบขึ้นควรตรวจ"

หมอหันมามองผม

"...หนูอายุเท่าไหร่"

"...สิบหกครับ"

"...น่ารัก"

ผมยิ้ม

หมอ "...โอเค คุณกุล วันนี้เราตรวจครบ จะให้พยาบาลพาไปเข้าห้องตรวจ"

"...ค่ะ"

หมอ "...น้อง ให้น้องรอที่ห้องนั่งเล่นนะ"

"...ครับ"

แม่ลุก ไปกับพยาบาล

ผมเดินกลับล็อบบี้ นั่งรอ

ผมหยิบหนังสือเรียนคณิตออกมาอ่าน

แต่ใจไม่อยู่กับหนังสือ

—แม่กำลังตรวจ

—ผมไม่รู้ว่าผลจะเป็นอะไร

—ในชาติที่แล้ว ตอนนี้ ปี 2557 แม่ยังไม่มีอะไร

—แต่ตอนนี้ ผมไม่มั่นใจ 100%

—เพราะ ในชาติที่แล้ว แม่ไม่เคยตรวจ Pap smear และแมมโมแกรมในปีนี้

—ก็ ไม่รู้ ว่ามีอะไรอยู่หรือไม่

—ตรวจตอนนี้ ก็ดี เจอเร็ว แก้เร็ว

ผมนั่งรอ

เวลาผ่านไปช้า ๆ

12 โมง 30

1 โมง

1 โมงครึ่ง

2 โมง

ผมเริ่มกังวล

—2 โมง

—แอนนัดผม Starbucks ในฟอร์จูน

—ผมไม่ไป ผมรู้ว่าไม่ไป

—แต่ในใจรู้สึกว่าตอนนี้แอนน่าจะนั่งรออยู่

—ผมตัดสินใจแล้ว — แม่สำคัญกว่า

2 โมง 15 พยาบาลออกมา

"...คุณภีม"

ผมลุก

"...แม่ของหนูตรวจเสร็จแล้ว ผลตรวจเลือดและปัสสาวะออกใน 2 ชั่วโมง ผลแมมโมแกรมและ Pap smear ออกใน 3-5 วัน"

"...อ๋อ"

"...คุณกุลจะออกมาแล้ว"

แม่เดินออกจากห้อง

หน้าแม่... ปกติ

"...ลูก รอนาน"

"...ไม่ครับ"

"...ไปรอผลเลือด"

เรานั่งรอ

ผ่านไป 2 ชั่วโมง พยาบาลเอาผลมา

แม่อ่าน

—ความดันปกติ

—น้ำตาลปกติ

—คอเลสเตอรอลสูงเล็กน้อย (210)

—ตับปกติ

—ไตปกติ

—ไทรอยด์ ปกติ

—ตรวจเลือดทั่วไปปกติ

แม่ "...ดี"

ผมพยักหน้า

"...คอเลสเตอรอลสูง"

"...210 ยังไม่ใช่อันตราย"

"...ครับ แต่แม่ลดอาหารมัน"

แม่หัวเราะ "...ลูกเป็นหมอหรือไง"

—ในใจผม คือ ผมรู้ว่าคอเลสเตอรอลสูงไม่ใช่อันตรายในระดับนี้ แต่เป็นจุดที่ต้องระวัง

—แม่ต้องดูแลตัวเอง

—ผมจะดูแลแม่

หลังรับผล เราออกจากโรงพยาบาล

3 โมงเย็น

แม่ "...ลูก หิวไหม"

"...นิด ๆ"

"...ไปกินก๋วยเตี๋ยวกัน"

เรานั่งร้านก๋วยเตี๋ยวข้างโรงพยาบาล

แม่สั่งก๋วยเตี๋ยวต้มยำ ผมสั่งเย็นตาโฟ

เรากิน

แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...ขอบใจที่ลูกพามาตรวจ"

"...ครับ"

"...ตอนนี้แม่รู้สึกว่าลูกโตขึ้น"

"...ครับ"

"...ลูก มีอะไรอยากบอกแม่ไหม"

ผมเงยหน้ามองแม่

—คำถามนี้

—แม่จะถามอะไร

—แม่กำลังจะถามว่า "ทำไมลูกเปลี่ยนเร็วขนาดนี้"

—แม่กำลังสงสัย

ผมตอบ "...ไม่มีครับ ผมแค่โตขึ้น"

แม่จ้องผม

"...ภีม"

"ครับ"

"...ลูกไม่ใช่ลูกของแม่ก่อนปิดเทอม"

ผมหยุดตัก

—แม่พูดออกมา

—แม่รู้

—แม่รู้ว่าลูกของเธอ "ไม่ใช่คนเดิม"

ผมตอบช้า ๆ

"...แม่ครับ"

"ว่า"

"...ผมยังเป็นภีมครับ ลูกของแม่"

"...อ๋อ"

แม่ตักก๋วยเตี๋ยว

"...ภีม"

"ครับ"

"...ในชีวิตที่ผ่านมา แม่เห็นคนเปลี่ยนตัวเอง น้อย แต่ไม่ใช่ไม่มี"

ผมพยักหน้า

"...ถ้าลูกเปลี่ยน ในทางที่ดี แม่ก็ไม่ห้าม"

"...ครับ"

"...แต่"

"ครับ"

"...อย่าซ่อนอะไรจากแม่"

ผมหยุด

—แม่ ที่รู้ว่าลูกซ่อนอะไร

—ผมจะตอบยังไง

—ผมซ่อนเรื่อง "เกิดใหม่"

—ซ่อน Bitcoin

—ซ่อน ฝัน

—ซ่อน แอน

—ซ่อนทุกอย่าง

—ผมจะตอบยังไง

ผมตอบ "...แม่ครับ"

"ว่า"

"...ผมไม่ซ่อน ผมแค่ ยังไม่พร้อมจะเล่าทุกอย่าง"

แม่จ้องผม

"...ลูก"

"ครับ"

"...ตอนไหนพร้อม บอกแม่"

"...ครับ"

แม่กลับไปกินก๋วยเตี๋ยว

—ผมรอดมาได้

—ผมไม่ได้โกหก ผมแค่บอกว่า "ยังไม่พร้อม"

—แม่รับได้

—แม่เป็นแม่ที่อ่านลูกออก

หลังกินเสร็จ เราขึ้นรถเมล์กลับบ้าน

ในรถเมล์ แม่ "...ภีม"

"ครับ"

"...ค่ายามาตรวจวันนี้ 4,200 บาท"

"...ครับ"

"...อาทิตย์หน้าจะมีผลแมมโมแกรม"

"...ครับ"

"...ลูก ไม่ต้องตื่นเต้น"

"...ครับ"

แม่จับมือผม

—แม่จับมือผม

—ในชาติที่แล้ว แม่ไม่เคยจับมือผมตั้งแต่ผมอายุสิบสาม

—ในชาตินี้ แม่จับ

—ผมไม่สลัด

เราเดินทางกลับเงียบ ๆ

---

ที่บ้าน

ผมและแม่กินกับข้าวที่แม่ทำมาจากเช้า — ผัดผักรวมและไข่เจียวหมูสับ

หลังกินข้าว

ผมขึ้นห้อง ทำงานพิมพ์

พิมพ์ได้ 12 หน้า

—วันนี้ผมเหนื่อย จะนอนเร็ว

โทรศัพท์ผมสั่น

ข้อความ SMS:

"นี่พี่ตอง น้องวันนี้ไม่อยู่ในรถเมล์เย็น"

ผมตอบ "ครับ ผมไปกับแม่ที่หมอ"

"แม่น้องไม่สบายเหรอ"

"ตรวจประจำปี"

"อ๋อ"

"ผลออกยัง"

"ผลทั่วไปออกแล้ว ส่วนใหญ่ปกติ"

"ดี"

"ครับ"

แล้วก็ "พี่ตองจะส่งน้องลูกอมไปฝากที่โรงเรียน พรุ่งนี้ตี้จะให้น้องในห้อง"

ผมเลิกคิ้ว

—พี่ตอง

—คนที่ส่งลูกอมให้น้องชายส่งให้ผม

—พี่ตองคิดเอาใจผม

—แต่ในแบบที่ห่าง ๆ

ผมตอบ "ขอบคุณ"

"บายน้อง"

"บาย"

ผมวางโทรศัพท์

แต่ในใจคิดเรื่องอื่น

—แอน

—แอนนัดผมบ่ายสอง

—บ่ายสอง ผมไม่ไป

—ตอนนี้สี่ทุ่ม

—ผ่านไปแปดชั่วโมง

—แอนจะนั่งรอผมที่ Starbucks เท่าไหร่

—แอนคงโกรธผม

—หรือ แอนคงคิดว่าผมเป็นคนไม่รับผิดชอบ

—ผมจะเจอแอนพรุ่งนี้บนรถเมล์เช้า

—แอนจะหันมามองผมอีกไหม

ผมคิดต่อไม่ออก

—ผมตัดสินใจ ไม่ไป

—ผมก็ต้องรับ ผลที่ตามมา

ผมหยิบกระดาษของแอนออกมาดูอีกครั้ง

> "พรุ่งนี้ บ่ายสอง ร้าน Starbucks สาขาฟอร์จูน" > > — แอน, ม.6/3

—แอน

—ผมจะไปดูในใบรายชื่อ ม.6 พรุ่งนี้

—ม.6/3 ในโรงเรียนของผม

—มีคนชื่อแอนหรือไม่

ผมเก็บกระดาษ

นอน

—วันนี้ พฤหัส

—แม่ตรวจสุขภาพ ผลทั่วไปปกติ

—พรุ่งนี้ ศุกร์

—ผมรับเงินจากแก๊ป (เรื่องล็อตแรก 200 บาท ผมรับไปแล้ว ล็อตสองที่ส่งแล้วจะรับเงิน)

—วันเสาร์-อาทิตย์ ทำงานพิมพ์ + ติวปอ (?)

—วันจันทร์ ส่งงานล็อตสอง

ตารางของชาตินี้ แน่นขึ้นทุกวัน

ผมหลับ

---

ในคืนนั้น ผมฝันอีกครั้ง

แต่คราวนี้

ในฝัน ผมเดินอยู่ที่โรงเรียน

ในโรงเรียน มี... คน

ผู้หญิงคนหนึ่ง

ผมหยิกหางม้าต่ำ

—แอน

ในฝัน แอนเดินมาที่ผม

"...ภีม"

"...ครับ"

"...ทำไมคุณไม่มาตามนัด"

"...ผมต้องไปกับแม่"

"...อ๋อ"

แอนยืนใกล้ผม

"...ภีม"

"ครับ"

"...คุณคือคนที่ฉันรอ"

ผมตื่น

ตี 4 ของวันศุกร์

ผมนั่งขึ้นในเตียง

หัวใจเต้นแรง

—ฝัน

—แค่ฝัน

—แต่ "คุณคือคนที่ฉันรอ"

—ทำไมแอนพูดประโยคนี้ในฝัน

—และทำไมแอน นัดผม ทั้ง ๆ ที่ผมไม่รู้จักเธอ

—มีอะไรที่ผมไม่รู้

—บางที ผมไม่ใช่คนเดียวที่กลับมา

ผมเขียนในสมุด

> ฝัน: 22.5.57 ตี 4 > แอน → "คุณคือคนที่ฉันรอ" > ??? แอนเป็นคนเกิดใหม่ด้วยหรือเปล่า ???

ผมจ้องคำถามที่ผมเขียน

—ถ้าแอนเป็นคนเกิดใหม่

—ทุกอย่างจะเปลี่ยน

—ผมไม่ได้เป็นคนเดียวอีกแล้ว

—มีคนอื่นที่รู้อนาคต

—ผมต้องเจอแอน

—เร็วที่สุด

ผมปิดสมุด

ปิดไฟ

แต่ผมนอนไม่หลับ