10: ในลิ้นชักของแม่

ผมและปอวิ่งตอนตี 5

วิ่ง 4 รอบ จบที่ 8 นาที 20

—ดีกว่าเมื่อวาน 10 วินาที

ปอ "...นาย วิ่งดีขึ้น"

"...อืม"

"...กูสบายขึ้นนิดหน่อย"

"...อืม"

หลังวิ่ง เรานั่งพักม้านั่ง

ปอ "...เฮ้ย ภีม"

"ว่า"

"...นายให้เพลงฟังไหม"

ปอเอาหูฟังออกจากกระเป๋า

—iPod nano สีฟ้า

—ปี 2557 ปอยังใช้ iPod

ปอใส่หูฟังให้ผม

ผมฟัง

เพลง... รักของหนู (ของ Cocktail)

ผมจ้องปอ

—ปอ ในชาติที่แล้ว ก็ฟังเพลงนี้ในปีนี้

—เพลงที่ปอชอบมาก ปอเปิดทุกวัน

—ในชาติที่แล้ว ผมไม่เคยใส่ใจว่าปอฟังเพลงอะไร

—ในชาตินี้ ปอแบ่งให้ผมฟัง

ผมฟังจนจบ

ปอ "...ดีไหม"

"...ดี"

"...กูชอบ"

"...กูก็ชอบ"

ปอยิ้ม

—ความสนิทแบบนี้ ผมไม่เคยมี

ผมและปอนั่งฟังเพลงอีกสองสามเพลง

6 โมงครึ่ง เราเดินกลับ

---

วันนี้ในห้อง พิมพ์รพีเงียบกว่าปกติ

ปอเดินไปคุยกับเธอตอนพักเช้า ผมไม่ได้ฟังว่าคุยอะไร

เมื่อปอเดินกลับ ปอ "...ภีม"

"ว่า"

"...กูชวนพิมพ์รพีไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน"

ผมเลิกคิ้ว

"...แล้ว"

"...นางตกลง"

"...อ๋อ"

"...นายไปด้วยปะ"

ผมจ้องปอ

"...กูไปด้วยทำไม"

"...ก็ ปอป้องกัน"

ผมหัวเราะ "...ป้องกันอะไร"

"...กูไม่กล้าไปกับเธอคนเดียว"

ผมคิด

—ปอจะไปกับพิมพ์รพี แต่ขอผมไปด้วย

—กล้าครึ่งหนึ่ง ไม่กล้าครึ่งหนึ่ง

—ในชาติที่แล้ว ผมไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ผมตอบ "...ไป"

"...ขอบใจ"

"...โอเค"

เที่ยงวันเรา 3 คนเดินไปร้านป้าตู่

ปอจองโต๊ะ 4 ที่นั่ง

ปอนั่งข้างพิมพ์รพี ผมนั่งตรงข้าม

—ที่นั่งดี

—ผมไม่ต้องนั่งใกล้พิมพ์รพี

ป้าตู่ออกมา "...วันนี้สามคน"

"...ครับป้า กระเพราหมูสาม ไข่ดาวสาม"

ป้าตู่ "...โอเค"

ปอ "...พิมพ์รพีเป็นอะไรกินไหม"

"...ก๋วยเตี๋ยวคงดี"

ปอเรียกป้าตู่ "...ป้าครับ ขอก๋วยเตี๋ยวต้มยำหมูสับด้วยจาน"

ป้าตู่พยักหน้า

ระหว่างรอ ปอ "...พิมพ์รพี เธอย้ายมาจากเชียงใหม่ใช่ไหม"

"...ใช่ค่ะ"

"...ทำไมย้าย"

"...พ่อย้ายงาน"

"...พ่อทำอะไร"

"...วิศวกร"

ปออวดความรู้ "...วิศวกรเก่ง"

พิมพ์รพี "...ค่ะ"

ปอ "...บ้านอยู่ที่ไหน"

"...ลาดพร้าว 71"

"...ใกล้โรงเรียนเลย"

"...ใช่"

ผมนั่งฟังเฉย ๆ

พิมพ์รพีเหลือบมองผมเป็นพัก ๆ

ปอเริ่มสนุก ปอเล่าเรื่องตัวเอง

ปอเล่าว่าตัวเองอยู่กับพ่อแม่ พี่สาวคนหนึ่งอายุ 22

ปอเล่าว่าพี่สาวกำลังจะแต่งงาน

พิมพ์รพีฟัง พยักหน้า

ป้าตู่เอาอาหารมาเสิร์ฟ

เรากิน

ปอ "...ภีม"

"ว่า"

"...นายไม่พูดเลย"

"...กูไม่มีอะไรพูด"

ปอหัวเราะ "...ภีมเป็นแบบนี้ พิมพ์รพี ภีมเงียบเสมอ"

พิมพ์รพี "...ก็ จริง"

ผมพยักหน้า

พิมพ์รพี "...พี่ภีม"

"ครับ"

"...พี่ภีมรับงานพิมพ์รายงาน"

ผมเลิกคิ้ว

—พิมพ์รพีรู้

"...ใครบอก"

"...ปอ"

ผมหันมามองปอ

ปอ "...ขอโทษ มันหลุดออกมา"

ผมไม่บ่นปอ

—ปอบอกพิมพ์รพี ก็เป็นเรื่องของปอ

พิมพ์รพี "...พี่ภีมรับงานยังไง"

"...ติดประกาศที่หอนักศึกษา"

"...อ๋อ"

"...ทำไม"

ผมตอบ "...ก็ ผมอยากหาเงิน"

"...อยากได้เงินทำอะไร"

ผมหยุด

—ผมจะตอบ "อยากซื้อ Bitcoin" ก็ไม่ได้

—"อยากเก็บไว้รักษาแม่" ก็ไม่ได้

ผมตอบ "...ก็ ออมไว้ใช้ในมหาวิทยาลัย"

"...อ๋อ"

ปอ "...ที่จริงนายอายุยังน้อย เด็ก ม.5 ส่วนใหญ่ยังไม่คิดเรื่องนี้"

"...ก็ ผมแค่คิด"

พิมพ์รพีพยักหน้า

แล้วก็ "...ทำไมพี่ภีมไม่เหมือนเด็ก ม.5"

—คนที่สี่

—ปอ แม่ พี่ตอง พิมพ์รพี

—ทุกคนบอกว่าผมไม่เหมือน ม.5

ผมตอบ "...ก็เป็น ม.5 แหละ ทำไมไม่"

พิมพ์รพีไม่ตอบ

ปอ "...ภีมไม่เหมือนเด็ก ม.5 จริง พิมพ์รพี กูเป็นเพื่อนกับภีมตั้งแต่ ม.4 กูรู้ว่าภีมเปลี่ยนไป"

ผมหันมามองปอ

—ปอสังเกตเร็วกว่าที่คิด

ปอ "...แต่ก็ดี กูชอบภีมแบบนี้กว่า"

—ปอ ในชาติที่แล้ว ผมพังมิตรภาพปอ

—ในชาตินี้ ปอบอกว่าชอบผมแบบนี้

—ผมเปลี่ยน เพื่อปอ จะได้ไม่เสียปอไป

—ปอเปลี่ยนตอบกลับ ปอชอบผม

—ดี

หลังเที่ยง เราเดินกลับห้อง

ปอเดินข้างพิมพ์รพี ผมเดินตามข้างหลัง

—ผมเป็น "พี่เลี้ยง"

—ตลก

—แต่ผมจะปล่อยให้ปอเดินกับเธอ

หลังเลิกเรียน

ผมขึ้นรถเมล์กลับบ้าน

พี่ตองอยู่บนรถ

ผมโบกมือ พี่ตองโบกตอบ

ผมเดินไปนั่งข้างเธอ

วันนี้รถไม่แน่น

"...น้องวันนี้กลับเวลาปกติ"

"...ครับ"

"...น้องตี้บอกพี่ว่าน้องนั่งกินข้าวกับ พิมพ์รพี และเพื่อนชื่อปอ"

ผมเลิกคิ้ว

—ตี้

—ตี้สังเกตทุกอย่างเหมือนกัน

"...ครับ"

"...น้องชอบพิมพ์รพีไหม"

ผมตอบ "...ไม่"

"...ตี้บอกว่าพิมพ์รพีดูจะชอบน้อง"

"...อ๋อ"

"...น้องไม่รู้สึกอะไร"

"...ไม่"

"...น้อง 'หนัก' กว่าวัยมาก"

ผมหัวเราะ

"...คนพูดบ่อย"

"...ใช่ ใช่"

รถเมล์ผ่านสะพาน

พี่ตอง "...น้อง"

"ครับ"

"...พี่ขอถามอะไรนิด"

"ครับ"

"...น้องเคยมีแฟนไหม"

ผมเงยหน้า

—คำถามนี้

—ตรงไปตรงมา

—พี่ตองอยากรู้ว่าผมเคยมีแฟนหรือไม่

ผมตอบจริงครึ่งโกหกครึ่ง

"...เคย"

"...อ๋อ"

"...แต่นานแล้ว"

"...เด็ก ม.5 จะนาน แค่ไหน"

ผมหัวเราะ "...อายุ ม.3"

"...อ๋อ"

"...ตอนนั้นเด็ก"

พี่ตองพยักหน้า

"...พี่"

"ว่า"

"...พี่เคยมีแฟนไหม"

"...เคย"

"...อ๋อ"

"...ม.5"

"...อ๋อ"

"...เลิกกัน ม.6 ต้น"

"...ทำไม"

พี่ตองมองออกนอกหน้าต่าง

"...เขาเป็นคนละแบบกับพี่ พี่อยู่บ้านอ่านหนังสือ เขาออกข้างนอกตลอดเวลา"

"...อ๋อ"

"...คนละแบบ ทนไม่ได้ในที่สุด"

ผมพยักหน้า

ผมไม่ถามต่อ

พี่ตอง "...ตอนนี้ พี่ไม่อยากมีแฟน"

"...ครับ"

"...น้องล่ะ"

"...ผมก็ไม่อยาก"

"...อ๋อ"

—พี่ตองพูดเรื่องนี้

—ผมตอบเรื่องนี้

—เราสองคนตกลงกันบนพื้นฐาน "ไม่อยากมีแฟน"

—สบายใจ

รถเมล์จอดป้ายของผม

ผมก้าวลง

"...บายพี่"

"...บายน้อง"

ผมเดินกลับบ้าน

---

ผมกลับถึงบ้าน 4 โมง 15

แม่ยังไม่กลับ

ผมขึ้นห้องของแม่

—ผมไม่เคยเข้าห้องแม่โดยไม่ได้รับอนุญาต

—วันนี้ ผมต้อง

—ผมต้องตรวจสอบว่าบัตรประชาชนของพ่ออยู่ไหม

—พ่อตายไปสามปี แม่อาจจะคืนรัฐบ้านไปแล้ว

—หรืออาจจะยังเก็บไว้

ผมเปิดประตูห้องแม่

ในห้อง เตียงคู่ของพ่อแม่ ตอนนี้แม่นอนคนเดียว

ตู้เสื้อผ้าด้านหนึ่ง

ที่โต๊ะเครื่องแป้งของแม่ มีรูปครอบครัวสามคน — พ่อ แม่ ผม

ในรูป ผมยังเล็ก ประมาณ 8 ขวบ

ผมเดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะของพ่อ

—ลิ้นชักของพ่อ ที่แม่ไม่ทิ้ง

—ในชาติที่แล้ว ผมไม่เคยเปิดดู

ผมเปิดลิ้นชักบนสุด

ในลิ้นชักมีเอกสาร ปากกา หนังสือสะสมแสตมป์เก่า

ผมเปิดเอกสาร

—ใบสมุดสำเนา

—ใบมรณบัตรของพ่อ

—ทะเบียนรถมอเตอร์ไซค์ของพ่อ

—ใบเสร็จซ่อมรถเก่า ๆ

ผมเปิดลิ้นชักล่าง

—กระเป๋าสตางค์ของพ่อ

ผมหยิบขึ้นมา

—กระเป๋าสตางค์ของพ่อ ที่ตำรวจคงจะคืนหลังอุบัติเหตุ

—แม่เก็บไว้

ผมเปิดกระเป๋าสตางค์

ในกระเป๋าสตางค์ มี

—บัตรประชาชนพ่อ

—ใบขับขี่พ่อ

—บัตร ATM พ่อ

—บัตรเครดิตพ่อ (หมดอายุ)

—เงินสด 240 บาท

—รูปครอบครัวเก่า ๆ ขนาด wallet card

ผมหยิบบัตรประชาชนของพ่อขึ้นมา

ในรูป พ่อใส่เสื้อขาว ดูเหมือนคนหนุ่ม

ผมจ้องบัตรประชาชน

—พ่อ ในชาตินี้ ก็ยังตายไปแล้ว

—บัตรประชาชนนี้ ยังใช้ลงทะเบียน bx.in.th ได้ไหม

—ไม่ได้ เพราะระบบจะตรวจเลขกับฐานข้อมูล แล้วจะเจอว่าเลขนี้เป็นของคนตาย

—คงเช็คได้

—แล้วถ้าใช้ของแม่

—แม่ยังมีชีวิต ใช้ได้

—แต่ผมต้องบอกแม่

ผมเก็บบัตรประชาชนของพ่อคืนเข้ากระเป๋าสตางค์

ก่อนปิด ผมเห็นบัตรอีกใบในช่องลึก

—ใบสำเนาทะเบียนบ้าน

—ของบ้านนี้

—มีชื่อพ่อ แม่ ผม

ผมเก็บคืน

เก็บกระเป๋าสตางค์เข้าลิ้นชัก

ปิดลิ้นชัก

ออกจากห้องแม่

ปิดประตู

—ผมต้องบอกแม่เรื่องนี้

—แต่ตอนนี้ ยัง

—แม่ยังไม่พร้อม

—และตอนนี้ ผมก็ยังไม่มีเงินพอที่จะลงทุน Bitcoin

ผมขึ้นห้องของผม

นั่งที่โต๊ะ ทำงานพิมพ์

จาก 4 โมงครึ่งถึง 6 โมง ผมพิมพ์ได้อีก 5 หน้า

—งานครบ 65 หน้า

—วันพุธส่งได้

ผมส่งอีเมลไปแก๊ปทันที

"งานครบครับ ดาวน์โหลดได้เลย รับเงินศุกร์เย็นที่หอ A1"

แก๊ปตอบกลับใน 3 นาที

"ขอบคุณ น้องเร็วมาก พรุ่งนี้ผมจะส่งงานเพิ่มอีก 80 หน้า ราคาเดิม กำหนดส่งวันจันทร์ ได้ไหม"

ผมเลิกคิ้ว

—80 หน้า ในห้าวัน 16 หน้าต่อวัน

—ทำได้

ผมตอบ "ได้"

แก๊ป "ผมจะรวมส่งให้ทั้งห้าคน รับงานพร้อม"

ผมตอบ "ตกลง"

—งานเข้ามาเรื่อย ๆ

—ดี

ผมปิดคอม

ลงไปทำกับข้าวเย็น

วันนี้ผมทำเอง

ทำเสร็จ ตอน 7 โมง

แม่กลับมา

ผม "...แม่ครับ มากินข้าว"

แม่นั่งโต๊ะ

"...วันนี้ลูกทำเองอีก"

"...ครับ"

"...ทำอะไร"

"...ผัดเปรี้ยวหวาน ไข่ตุ๋น ผัดผัก"

แม่กิน

แม่ "...ลูกปรุงดีขึ้น"

ผมยิ้ม "...ผมหัด"

แม่หัวเราะ

หลังกินข้าว ผม "...แม่ครับ"

"ว่า"

"...วันพรุ่งนี้ผมจะไปที่ห้างกลางเมือง"

"...ทำไม"

"...ไปดูเครื่องคอมพิวเตอร์"

"...ลูกจะซื้อคอม"

"...ยัง แต่ผมอยากดู"

—ในใจ ผมไม่ใช่ไปดูคอม

—ผมจะไปร้านที่รับแลก Bitcoin ในยุคนั้น มีร้านในห้างที่ดี ๆ บางห้างเริ่มรับ

—แต่ผมยังไม่มีเงินซื้อ Bitcoin ทันที

—แต่ผมอยากตรวจสอบราคาในตลาด

แม่ "...โอเค"

หลังกินข้าวเสร็จ ผมล้างจาน

ขึ้นห้อง บันทึก

> D9 / 20.5.57 อังคาร > ML: ตี 5 / วิ่ง 8:20 / ปอ→iPod > AM: รร. / ปอชวน PR ข้าวเที่ยง / กูไปด้วย / PR เล่า / ผมตอบสั้น > PM: ปอ-PR-เดินกลับ / กูเป็นพี่เลี้ยง > PM: ดร.71→ปต. / คุยเรื่องแฟนเก่า / ทั้งคู่ไม่อยากมีแฟน > PM: ลิ้นชักพ่อ / บัตรประชาชน / กระเป๋าสตางค์ > PM: คอม → ส่งงาน 65/65 / แก๊ปส่งงานใหม่ 80 หน้า ส่งจันทร์ > EVN: ผมทำกับข้าว / แม่ชม > หน้า: 1. พรุ่งนี้ห้างกลางเมือง→ Bitcoin recon, 2. งาน 80 หน้า, 3. พฤหัส ม.ตรวจ

ผมปิดสมุด

นอน

—พรุ่งนี้ผมจะตรวจสอบตลาด Bitcoin

—แล้วก็ค่อย ๆ คิดต่อ

ผมหลับ