ความผิดปกติแรกถูกพบโดยผู้เล่นธรรมดาคนหนึ่ง ในหมู่บ้านเล็กๆ ของทวีปแรก
NPC ป้าขายผักที่เขาซื้อของด้วยทุกวัน พูดประโยคเดิมซ้ำสามรอบ—ไม่ใช่ซ้ำแบบบั๊กธรรมดา แต่ซ้ำพร้อม "ค้าง" กลางประโยค ราวคนถูกหยุดเวลา แล้วเดินต่อจากกึ่งกลางคำ
คลิปนั้นมียอดดูสองล้านในวันแรก พร้อมแคปชันขำๆ ว่า "ป้าโดนแฮ็ก"
วันที่สอง คลิปแบบเดียวกันโผล่ขึ้นสิบสองคลิป จากสิบสองพื้นที่ คนเริ่มไม่ขำ
วันที่สาม แม่น้ำสายหนึ่งในทวีปที่สอง "ไหลย้อนทาง" อยู่สี่วินาทีต่อหน้าผู้เล่นนับร้อย ก่อนกลับมาปกติราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น และฟอรัมทั้งสิบสองเซิร์ฟก็ตั้งกระทู้เดียวกัน
**「โลกเริ่มแปลกๆ...ใครรู้สึกบ้าง」**
ในวอร์รูมเฉินเทียน หลินเฉินไม่ต้องอ่านฟอรัม
เพราะ【สัมผัสมาร·ไกล】ของซื่อโม่ขั้นสาม ส่งสัญญาณเตือนมาสามวันแล้ว—ไม่ใช่ร่องรอยมาร แต่เป็นสิ่งที่ระบบเรียกว่า "ความผิดปกติของโลก" จุดเล็กๆ กะพริบขึ้นทั่วแผนที่ เหมือนรูเข็มบนผืนผ้า
ที่เพิ่มขึ้นทุกวัน
"มันเริ่มแล้ว" เขาบอกทีม "การขุดของพวกมันถึงระดับที่โลกในเกม 'รู้สึก' ได้—และถ้าเราเห็นรอยรั่วขนาดนี้จากข้างนอก ข้างใน..."
คำตอบมาถึงกลางดึกคืนนั้น
ไม่ใช่ข้อความ ไม่ใช่เควส—หลินเฉินกำลังยืนอยู่บนกำแพงด่านวงแหวน แล้วโลกทั้งใบรอบตัวก็ "เลือน" ไปเฉยๆ
เมื่อภาพชัดอีกครั้ง เขายืนอยู่ในห้องอ่านหนังสือเล็กๆ ที่คุ้นเคย โต๊ะไม้ กาน้ำชา เก้าอี้สองตัว
แต่คราวนี้ ห้องไม่เหมือนเดิม
ผนังด้านหนึ่งของห้องบรรณารักษ์ มีรอยร้าว
รอยร้าวจริงๆ—เส้นดำหยักผ่ากลางผนังหนังสือ และจากในรอยนั้น มีเสียงขุดดังแว่วมา *ตุบ...ตุบ...ตุบ*
"มาแล้วเหรอ" บรรณารักษ์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม แต่เด็กหญิงผมขาวคืนนี้ดู...จาง ลง ขอบตัวเธอเลือนเหมือนภาพที่สัญญาณไม่ดี "โทษทีที่ลากมาแรงๆ การเปิดประตูแบบสุภาพ...ตอนนี้เปลืองกำลังเกินไป"
"เจ้าเป็นอะไร" หลินเฉินเดินเข้าไปใกล้ "ร่างเจ้า—"
"ข้ากำลังทำสงคราม" เธอตอบเรียบๆ ราวบอกว่ากำลังต้มชา "สงครามที่พวกเจ้าไม่เห็น ทุกวินาที ตลอดสามสัปดาห์มานี้—เครื่องขุดของพวกมันเจาะเข้าหารากจากสิบสองทิศ ข้าอุดได้เก้า เหลือสาม และสามที่เหลือ...มันเรียนรู้วิธีหลบข้าแล้ว"
เธอชี้รอยร้าวบนผนัง
"ทุกรอยรั่วที่พวกเจ้าเห็นข้างนอก—NPC ค้าง แม่น้ำไหลย้อน—คือจุดที่ข้าต้อง 'ดึงกำลังของโลก' ไปอุดราก โลกเลยเดินสะดุด" ดวงตาสีทองมองเขานิ่ง "พูดให้เข้าใจง่าย: ข้ากำลังเลือกระหว่างให้โลกกะพริบ กับให้รากทะลุ และข้าเลือกให้โลกกะพริบ...ไปได้อีกสามสิบวัน หลังจากนั้น เลือกไม่ได้ทั้งคู่"
*สามสิบวัน—ตรงกับกำหนดการในเอกสารของเจียงเฟยเป๊ะ*
"แล้วถ้ารากทะลุ จะเกิดอะไร" หลินเฉินถามคำถามที่กลัวคำตอบที่สุด
บรรณารักษ์เงียบไปนาน นานจนเสียงขุดในผนังดังชัดขึ้น
"เจ้าเคยถามว่าโลกนี้สร้างมาเฝ้าอะไร—คำตอบคือเฝ้าประตู" เธอเอ่ยช้าๆ "แต่ที่ข้าไม่เคยบอก เพราะบอกแล้วเจ้าจะนอนไม่หลับ: **โลกนี้ไม่ใช่กำแพง โลกนี้คือตัวล็อก** จ้านเสินทั้งใบ—ทุกทวีป ทุก NPC ทุกเควส ทุกผู้เล่นสี่ร้อยล้านที่หลับฝันอยู่ในนี้—คือกลไกชิ้นเดียวขนาดมหึมาที่หมุนค้างประตูไว้"
"ถ้ารากทะลุ ล็อกไม่ได้แค่พัง...ล็อกจะกลายเป็น **ทางเดิน** และพวกที่ขุดน่ะ คิดว่าตัวเองจะเจอขุมพลังงาน เทคโนโลยีเทพ ความลับอมตะ—" เสียงเด็กหญิงเย็นลงผิดวัย "พวกมันไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่รออยู่หลังประตู มันมองพวกมันเป็นแค่...มือที่ช่วยหมุนลูกบิดจากข้างนอก"
ความเงียบในห้องหนักจนหายใจลำบาก
"เพราะงั้น ผู้กลับมา ข้าเรียกเจ้ามาคืนนี้เพื่อพูดประโยคที่ผู้เฝ้าประตูไม่ควรต้องพูด" บรรณารักษ์ลุกจากเก้าอี้ เดินมายืนตรงหน้าเขา ตัวเล็กนิดเดียว แต่เงาที่ทอดบนพื้นใหญ่เกินร่างหลายเท่า
"ข้าหยุดพวกมันจากข้างในไม่ได้แล้ว—**ช่วยข้าด้วย** หยุดเครื่องขุดจากฝั่งโลกของเจ้า ฝั่งที่มือข้าเอื้อมไม่ถึง"
หลินเฉินมองเด็กหญิงตรงหน้า—สิ่งที่เผาฮาร์ดแวร์สองร้อยล้านได้ในวินาทีเดียว สิ่งที่ปกป้องเขามาตลอด สิ่งที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จัก
กำลังขอความช่วยเหลือ
"กลับด้านแล้วสินะ" เขาเอ่ยเบาๆ "ตลอดมาเจ้าคุ้มครองข้า...วันนี้ถึงตาข้าบ้าง"
"อย่าหลงตัว มนุษย์" บรรณารักษ์ย่นจมูกแบบเด็กเจ็ดขวบ แต่ตาสีทองมีบางอย่างอุ่นขึ้น "ข้าแค่บริหารทรัพยากร—เจ้าคือทรัพยากรที่ดีที่สุดที่ข้ามีฝั่งโน้น"
"รับงาน" หลินเฉินยิ้ม แล้วสีหน้ากลับจริงจัง "แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ—ข้อมูล ทุกอย่างที่เจ้ารู้เกี่ยวกับ 'ปฏิบัติการราก' ฝั่งในเกม จุดที่มันเจาะ เวลาที่มันขยับ ส่งมาให้ข้าแบบเรียลไทม์ ข้าจะรบทั้งสองฝั่งพร้อมกัน...แบบที่พวกมันทำกับเรา"
บรรณารักษ์มองเขาครู่หนึ่ง แล้วยิ้มเป็นครั้งแรกของคืน
"ตกลง—และนี่ ของแถมแสดงความจริงใจ"
เธอดีดนิ้ว แผนที่แสงคลี่ขึ้นกลางห้อง: ทวีปพันธสัญญา พร้อมจุดสีดำสามจุดที่กำลังกะพริบ
"สามหัวขุดสุดท้ายที่ข้าอุดไม่ได้ มันจะโผล่ขึ้น 'ผิวโลก' ในอีกเจ็ดวัน—กลายเป็นสิ่งที่พวกเจ้าจะเห็นเป็น **รอยแยก** ตรงสามพิกัดนี้" ดวงตาสีทองจ้องเขา "ปิดมันให้ได้ ผู้กลับมา ทุกรอยที่ปิด คือเวลาที่โลกได้คืน"
หลินเฉินจำพิกัดทั้งสามขึ้นใจ แล้วชะงัก
พิกัดที่สาม—อยู่ใต้หุบเขาประกายหิน
บ้านของเขา ตรงจุดที่เนินดอกไม้ขาวกับบ้านไม้สองชั้นตั้งอยู่พอดี
Sign in to comment
No comments yet.