สามวันหลังงานแต่ง โต๊ะทำงานของจ้าวเคออี๋มีโน้ตแผ่นเดียววางทับแฟ้มสัญญาทั้งกอง
*"ขอหนีงานหนึ่งวัน—สามีภรรยาหลิน"*
"กล้ามากนะสองคนนี้" หุ้นส่วนสาวถือโน้ตขึ้นมาอ่านซ้ำ แล้วก็...ยิ้ม ก่อนหยิบปากกาเขียนตอบลงแผ่นเดียวกัน วางคืนที่เดิม
*"หนึ่งวันไม่พอหรอก เอาไปสามวัน—คำสั่งหุ้นส่วน"*
---
ฮันนีมูนของแชมป์โลกสองสมัยกับภรรยา ไม่ได้อยู่บนเกาะกลางทะเลที่ไหน
มันอยู่ในโลกที่พวกเขาใช้สามปีปกป้อง
สองคนเข้าเกมด้วยชุดผ้าธรรมดาที่สุดในตู้ ปิดแสดงชื่อ ไม่วาร์ป—ซื้อตั๋วเกวียน NPC เหมือนผู้เล่นใหม่สองคน แล้วออกเดินทางย้อนแผนที่ของภาคแรกในชีวิต
จุดแรก: ทุ่งหญ้านอกหมู่บ้านเริ่มต้น
ที่ที่เงาธุลีฟันดาบครั้งแรกของชาตินี้ ตอนนี้เต็มไปด้วยผู้เล่นใหม่วิ่งไล่สไลม์กันให้วุ่น เด็กผู้เล่นคนหนึ่งล้มลุกคลุกคลานอยู่สามรอบกว่าจะล้มสไลม์ตัวแรก แล้วกระโดดดีใจเหมือนชนะบอสโลก
"สามปีก่อน ตรงนั้น" หลินเฉินชี้ใต้ต้นไม้ริมทุ่ง "ข้ายืนคำนวณเส้นทางฟาร์มสิบปีล่วงหน้า รู้ทุกอย่าง...ยกเว้นว่าตัวเองกำลังจะมีความสุข"
"แล้วตอนนี้ล่ะ" ซูเหยาเอียงคอ "รู้อะไรบ้าง"
"ไม่รู้แม้แต่พรุ่งนี้" เขายิ้ม "และมันดีกว่าเดิมทุกอย่าง"
ใกล้ๆ กัน ผู้เล่นใหม่กลุ่มหนึ่งกำลังเถียงกันเรื่องตำนาน—"เงาธุลีน่ะสูงสามเมตร! ตาแดงเหมือนไฟ! ลุงข้างบ้านเคยเห็น!" / "มั่ว! เขาบอกว่าจริงๆ เป็นยักษ์!"
สามีภรรยาเดินผ่านไปเงียบๆ กลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น
"ยักษ์สูงสามเมตร" ซูเหยากระซิบ "ตำนานนายโตเร็วกว่าตัวจริงอีกนะ"
---
จุดที่สอง: หมู่บ้านชายแดน
โรงตีเหล็กเก่าของเฒ่าฉือยังอยู่—ตอนนี้ผู้เล่นมาสร้างเป็นจุดแสวงบุญเล็กๆ มีดอกไม้วางหน้าทั่งเก่า กับป้ายไม้ที่ใครสักคนเขียนว่า *"จุดเริ่มต้นของดาบที่ช่วยโลก"*
หลินเฉินยืนมองทั่งที่เคยตีซื่อโม่ นานกว่าทุกจุดที่ผ่านมา
"ตาเฒ่าเดินออกจากที่นี่เพื่อไปหาคำตอบว่าร้อยปีของแกซื้ออะไร" เขาเอ่ยเบาๆ "ข้าเดินเข้ามาที่นี่เพื่อหาดาบ...สุดท้ายเราเจอคำตอบเดียวกัน"
ซูเหยาวางดอกไม้ขาวดอกหนึ่งลงหน้าทั่ง ข้างดอกของผู้เล่นนิรนามทั้งหลาย
จุดที่สาม: สะพานหินกลางทะเลสาบ—สังเวียนดวลครั้งแรกกับมู่ชิงเสว่
มีผู้เล่นคู่หนึ่งกำลังดวลกันอยู่พอดี ฝีมืองูๆ ปลาๆ แต่ตาจริงจังเหมือนชิงแชมป์โลก สองคนนั่งดูจากโขดหินจนจบ แล้วปรบมือให้ทั้งคู่
"ใครชนะ" ผู้เล่นหนุ่มตะโกนถามอย่างภูมิใจ "เห็นไหมท่านผู้ชม!"
"คนที่กล้าขึ้นสะพานทั้งสองคนแหละ" หลินเฉินตอบ
---
บ่ายแก่ พวกเขาวาร์ปครั้งเดียวของวัน—ข้ามทวีปไปตะวันตก
อารามจันทราตะวันตก เงียบสงบเหมือนร้อยปีที่ผ่านมา เหยียนซิ่นรอรับอยู่หลังวิหาร พร้อมชาขมสามถ้วยใต้ต้นชาที่ฮุ่ยเยวี่ยปลูก
"ฮันนีมูนแล้วยังแวะหามารแก่ๆ" มันส่ายหัว แต่รินชาให้เต็มถ้วย "นางคงหัวเราะ—ร้อยปีไม่มีใครเหยียบอารามนี้ ตอนนี้กลายเป็นจุดแวะของคู่แต่งงานใหม่"
"ที่นี่อยู่ในเส้นทางทัวร์" ซูเหยายิ้ม จิบชาขมแล้วหน้าเหยเล็กน้อย "เพราะมันคือบ้านของคนเฝ้าบ้านเรา"
ขากลับ เหยียนซิ่นเดินมาส่งถึงประตูอาราม แล้วพูดเบาๆ กับหลินเฉินคนเดียว
"เด็กข้ามเวลา—วันนี้เจ้าพาเมียเที่ยวโลกที่เจ้าปกป้อง" ดวงตาทับทิมมองไปทางตะวันออกไกล "จำความรู้สึกวันนี้ให้แม่น เพราะวันที่ฟ้าเริ่มร้าว ความทรงจำแบบนี้แหละ คือเหตุผลที่คนเรายืนสู้"
---
จุดสุดท้าย ตามที่นัดกันไว้โดยไม่ต้องพูด
เนินดอกไม้ขาว หุบเขาประกายหิน—ยามอาทิตย์ตกของเกม
ดอกไม้ขาวพลิ้วเต็มเนินใต้แสงส้มทอง สองคนนอนลงกลางดง มองเมฆเสมือนไหลผ่านยอดนครธุลีหนุนฟ้าไกลๆ
"รู้ไหมว่าวันนี้เราเดินผ่านอะไรมา" ซูเหยาเอ่ย นิ้วเล่นกับกลีบดอกไม้ "ไม่ใช่แผนที่หรอก—เราเดินผ่านสามปีของเราเอง ทุ่งที่นายเริ่ม โรงตีเหล็กที่นายได้ดาบ สะพานที่นายได้คู่ปรับ อารามที่เราได้ครอบครัวเพิ่ม"
"และจบที่เนินที่เราได้บ้าน" หลินเฉินรับ
"ทัวร์ลาโลกของภาคแรกในชีวิตเรา" เธอหันมามองเขา ตาเป็นประกายใต้แสงท้ายวัน "ขอบคุณนะ ที่พาฉันมาลามันด้วยกัน—ไม่ใช่ในฐานะผู้เล่น แต่ในฐานะคนที่โลกนี้เลี้ยงมา"
หลินเฉินมองภรรยา กลีบดอกไม้ขาวติดอยู่บนผมเธอหนึ่งกลีบ เหมือนวันแต่งงานย่อส่วน
"สองชาติก่อน ข้าใช้โลกนี้เป็นบันได" เขาเอ่ย "ชาตินี้มันกลายเป็นบ้าน—และข้าเพิ่งรู้วันนี้เอง ว่าฮันนีมูนที่ดีที่สุด ไม่ใช่การไปที่ที่ไม่เคยไป แต่คือการกลับไปทุกที่ที่เคยผ่าน...กับคนที่ทำให้ทุกที่กลายเป็นความหมาย"
ซูเหยาขยับเข้ามาใกล้ จูบเขากลางดงดอกไม้ขาว ใต้อาทิตย์ตกของโลกที่พวกเขาปกป้อง
ลมพัดกลีบขาวลอยขึ้นเต็มฟ้า บังสองร่างไว้อย่างรู้งาน
---
เมื่อดาวเสมือนขึ้นเต็มฟ้า สองคนยังนอนเกี่ยวนิ้วก้อยกันอยู่กลางเนิน
"พรุ่งนี้กลับไปทำงาน" ซูเหยาเอ่ย "ซ้อมฤดูสาม ประชุมบริษัท ชีวิตธรรมดาของคนไม่ธรรมดา"
"ชีวิตธรรมดา" หลินเฉินทวนคำ เหมือนชิมของหวานที่รอมาสองชาติ "ข้ารอคำนี้มานานที่สุดในจักรวาล"
เหนือหัวพวกเขา ฟ้าจำลองของจ้านเสินใสสะอาดไม่มีรอยตำหนิ
ยังไม่มี—ในคืนนี้
Sign in to comment
No comments yet.