เมื่อทุกคนกลับ เมื่อโคมแดงดวงสุดท้ายถูกปิด เมื่อตรอกเหลาเจียหลับใหลด้วยความสุขที่อิ่มเอม
ห้องชั้นบนสุดของตึกหมายเลขสาม เหลือคนสองคน—สามีและภรรยา
"เหนื่อยไหม คุณนายหลิน" หลินเฉินถอดสูทออก คลายเนคไทที่ใส่ทั้งวันด้วยความอดทน
ซูเหยาหยุดเก็บกิ๊บเงินของเฒ่าฉือลงกล่องอย่างทะนุถนอม แล้วหันมา—แก้มยังแดงจากงาน ผมยังประดับดอกไม้ขาวที่ไป๋ลู่จัดให้
"คุณนายหลิน..." เธอทวนคำ แล้วยิ้มกว้าง "เพิ่งวันแรกที่ได้ยินชื่อนี้ และฉันชอบมันมาก"
"ฉันรอเรียกเธอแบบนี้มาสองชาติ" หลินเฉินเดินมาหยุดตรงหน้า โอบเอวเธอ "และมันคุ้มกับการรอทุกวินาที"
"จำได้ไหม" ซูเหยาเอ่ย เงยมองเขาใต้แสงไฟอุ่นๆ "คืนที่นายให้แหวนวงแรก นายบอกว่าจะไม่ให้แหวนตอนโลกสงบ แต่จะให้ตอนเดินฝ่าพายุไปด้วยกัน"
"จำได้"
"พายุยังไม่หมด—ประตูยังมอง ปริศนายังรอ" เธอยกมือซ้ายขึ้น แหวนสามวงซ้อนกันเปล่งประกาย "แต่คืนนี้ เรามีกันและกันอย่างสมบูรณ์ที่สุด กลางพายุ ตามที่สัญญา"
"และนั่นแหละ ความสุขที่แท้จริง" หลินเฉินก้มลง หน้าผากชนหน้าผาก "ไม่ใช่การไม่มีพายุ แต่คือการมีคนยืนข้างกันในนั้น"
"ครั้งนี้..." ซูเหยากระซิบ ดึงปกเสื้อเขาลงมา ตามธรรมเนียมเก่าแก่ที่สุดของสองคน "ไม่ต้องรีบกลับห้องตัวเองแล้ว"
"ห้องตัวเองไหนล่ะ" หลินเฉินตอบ คำเดียวกับคืนที่ให้โฉนด "ก็บ้านเราทั้งหลัง—และจากวันนี้ ไม่ใช่แค่บ้านร่วม แต่บ้านของ **สามีภรรยา**"
จูบคืนนี้ ต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา
ไม่มีความลังเลแบบคืนแรกหน้าบันได ไม่มีความเร่งร้อนของคนที่กลัวจะเสียกัน—มีแต่ความแน่นอนของสองคนที่ผ่านสองชาติ ความตาย การกลับมา สงครามสองโลก และประตูจักรวาล มาด้วยกัน เพื่อมายืนตรงนี้ในฐานะสามีภรรยา
เสียงหัวเราะปนเสียงกระซิบหายไปกับแสงไฟที่หรี่ลง ร่างบางถูกช้อนขึ้นเบาหวิว ดอกไม้ขาวบนผมร่วงลงพื้นทีละดอก และม่านบางปลิวปิดรับลมต้นฤดูที่อ่อนโยน
แหวนสามวงบนนิ้วเจ้าสาว สะท้อนแสงจันทร์ดวงเดิม—ดวงที่เฝ้ามองตรอกนี้มาสองชาติ
คืนวิวาห์ของผู้กลับมา ผ่านไปในอ้อมแขนของคนที่เคยเคาะประตูพร้อมข้าวต้มหนึ่งชาม
และเป็นครั้งแรกในนับไม่ไหวรอบของจักรวาล ที่ "ผู้กลับมา" หลับไปอย่างมีความสุขสมบูรณ์—ไม่มีคำถามค้างคา ไม่มีความแค้นเหลือ ไม่มีความเดียวดาย
มีแต่บ้าน
---
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแรกแตะขอบตึกตรอกเหลาเจีย
และตามธรรมเนียมที่ไม่เคยเปลี่ยนมาตั้งแต่วันแรกของชาตินี้—มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น
ไม่ใช่ซูเหยาคราวนี้ (เธอนอนอยู่ข้างเขา)
เป็นแม่ พร้อมถาดข้าวต้มสองชาม
"ลูกๆ" เสียงแม่ดังจากนอกประตู อบอุ่นที่สุดในโลกสองใบ "ตื่นได้แล้ว—วันแรกของการเป็นสามีภรรยา ต้องเริ่มด้วยของที่ถูกต้อง"
หลินเฉินลืมตา มองภรรยาที่กำลังตื่นข้างกาย แหวนสามวงบนนิ้วเธอ ดอกไม้ขาวบนพื้น และเสียงแม่กับกลิ่นข้าวต้มที่ลอดประตูเข้ามา
เขายิ้ม
ข้าวต้มชามที่ทุกอย่างเริ่มต้น
และข้าวต้มชามที่ทุกอย่างจะดำเนินต่อไป—ทุกเช้า ตลอดไป
"มาแล้วครับแม่" เขาตอบ แล้วปลุกภรรยาเบาๆ "เหยา ตื่นเถอะ—แม่เอาข้าวต้มมา"
ซูเหยาลืมตา ยิ้มง่วงๆ ได้ยินเสียงแม่กับกลิ่นข้าวต้ม แล้วเสียงหัวเราะเบาๆ ก็หลุดออกมา
"บ้านจริงๆ" เธอกระซิบ
"บ้านจริงๆ" หลินเฉินรับ
Sign in to comment
No comments yet.