19: สี่คนลงสนาม หนึ่งดาบดับเกราะนรก

สมรภูมิเชิงภูเขาไฟ ณ นาทีที่เลวร้ายที่สุด

ทัพราชันนิรันดร์เหลือกำลังรบไม่ถึงครึ่ง กิลด์อื่นที่หวังตอดเศษถอยร่นไปขอบสนามหมดแล้ว HP ของมารเพลิงเหยียนหมัวยังเหลือ 78% และมันเพิ่งเรียกฝนอุกกาบาตระลอกที่สี่

ในความโกลาหลนั้นเอง ผู้เล่นนับหมื่นรอบสนามก็เห็นภาพที่ไม่มีใครคาดคิด

ร่างสี่ร่าง เดิน *สวนทาง* ฝูงคนที่แตกหนี ตรงเข้าหาบอส

นักดาบชุดทองนำหน้า ราชินีน้ำแข็งดาบเงินเดินเคียงซ้าย นักบวชสาวชุดขาวประกบขวา และนักธนูสาวที่มีโดรนกล้องลอยตามปิดท้าย

"นั่น...เงาธุลี!?"

"มากันสี่คน!? บอสโลกนะเว้ย ไม่ใช่หมูป่า!!"

ยอดผู้ชมสตรีม: 6,800,000

"เหยาเหยา บัฟป้องกันไฟตามแผน อวิ้นเอ๋อร์ ตำแหน่งสูงหกนาฬิกา หน้าที่เจ้าคือถ่ายกับยิงสกิลหน่วงตอนข้าสั่งเท่านั้น" หลินเฉินสั่งสั้นกระชับ "ชิงเสว่—"

"คุ้มกันจุดบอดของเจ้า" มู่ชิงเสว่ชักดาบ ตอบก่อนเขาพูดจบ "ดูฝีดาบเจ้ามายี่สิบวัน อย่างน้อยเรื่องนี้ข้ารู้ดีกว่าใคร"

หลินเฉินชะงักนิดหนึ่ง แล้วพยักหน้า

สี่ร่างพุ่งทะยานเข้าเขตเพลิง

บนแท่นบัญชาการ เย่หาวเห็นภาพนั้นพอดี ความแค้นที่หมักมาตั้งแต่เรื่องสัญญาสิบล้านกับพยัคฆ์ดำระเบิดออก

"เงาธุลี!!" เสียงเขาก้องผ่านเวทขยายเสียง "บอสนี้ราชันนิรันดร์จองแล้ว! สี่คนจะมาเก็บเศษเหรอ! ทุกหน่วยที่เหลือ ห้ามมันเข้าใกล้บอส—"

"เก็บเศษ?" หลินเฉินไม่หยุดฝีเท้าแม้ก้าวเดียว เสียงเรียบๆ ของเขาดังผ่านระบบประกาศพื้นที่ ชัดถึงหูคนทั้งสมรภูมิ "ตีบอสมาหนึ่งชั่วโมง เลือดลดยี่สิบสองเปอร์เซ็นต์ เผาเงินไปสามล้าน ศพพันหก"

"เย่หาว ที่แกทำอยู่ไม่เรียกว่าจองบอส"

"เขาเรียกว่า **เอาคนไปเซ่นไฟ**"

ทั้งสมรภูมิเงียบวูบ แล้วเสียงหัวเราะก็ปะทุจากผู้เล่นรายย่อยรอบสนาม ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลบเสียงไฟ

หน้าเย่หาวแดงจัดยิ่งกว่าลาวา "ดีมาก... งั้นก็ตายไปพร้อมกัน! ทัพธนู—เป้าหมายใหม่ ยิงไอ้สี่คนนั่น!!"

ลูกศรนับพันเปลี่ยนทิศ

แต่ช้าไปแล้ว—สี่ร่างเข้าสู่ระยะประชิดบอส เขตที่ฝนอุกกาบาตตกหนาแน่นจนทัพไหนก็ไม่กล้าตาม

"แผนเริ่ม!" หลินเฉินตวัดมือ "เหยาเหยา!"

"บัฟแสงจันทร์เกราะน้ำ!!" แสงสีเงินคลุมทั้งทีม ดาเมจไฟลดครึ่ง

มารเพลิงเหยียนหมัวรู้สึกถึงเหลือบที่บังอาจเข้าใกล้ กรงเล็บลาวาฟาดลงเต็มแรง—มู่ชิงเสว่กับหลินเฉินแยกหลบสองทางพร้อมกันราวซ้อมมาร้อยรอบ

"จุดอ่อนเกราะอยู่ใต้รักแร้ซ้าย รอยแตกลายฟ้าผ่า!" หลินเฉินตะโกน "ชิงเสว่ เปิดทาง!"

"หิมะโปรย·พันเกล็ด!"

แสงดาบเงินนับร้อยระเบิดใส่ข้อพับแขนซ้ายของบอส ดาเมจแทบไม่เข้า—แต่เธอไม่ได้หวังดาเมจ แรงปะทะถี่ยิบบีบให้บอสยกแขน เปิดซอกรักแร้ที่มีรอยแตกสีดำพาดผ่าน

"อวิ้นเอ๋อร์ เดี๋ยวนี้!"

"ธนูสายฟ้าหน่วงเหนี่ยว!!" ลูกศรฟ้าผ่าปักเข้ารอยแตก บอสชะงักครึ่งวินาที

ครึ่งวินาที สำหรับหลินเฉิน คือชั่วกัปชั่วกัลป์

ก้าวเงา—ร่างชุดทองปรากฏกลางอากาศตรงซอกรักแร้บอส มือซ้ายบดขยี้แกนน้ำแข็งพันปี ไอเย็นสีฟ้าห่อหุ้มซื่อโม่ทั้งเล่ม ดาบดำที่เคยกระหายเลือด ตอนนี้เยือกแข็งราวธารน้ำแข็งหมื่นปี

"ดาบขั้นสอง—"

ทั้งสมรภูมิ ทั้งสตรีมเจ็ดล้านวิว เห็นภาพเดียวกัน: แสงดาบสีฟ้าขาวเส้นเดียว กรีดผ่านร่างเพลิงมหึมา

"**—จันทร์เยือกผ่านรกฟ้า**"

เพล้งงงงง—!!!

เสียงราวกระจกยักษ์แตกสะท้านทั้งหุบเขา

เกราะลาวาทั่วร่างมารเพลิงเหยียนหมัว ร้าวลายแมงมุมจากจุดเดียว แล้วระเบิดหลุดออกเป็นเสี่ยงๆ

【เกราะวิญญาณเพลิงถูกทำลาย! มารเพลิงเหยียนหมัวรับดาเมจเต็มจำนวนเป็นเวลา 10 นาที!】

ตัวอักษรระบบสีแดงลอยเด่นกลางฟ้า ให้คนทั้งสมรภูมิเห็นพร้อมกัน

เงียบ

แล้วคลื่นเสียงมนุษย์ก็ระเบิดดังกว่าภูเขาไฟ

"เกราะแตกแล้ว!!! ดาเมจเข้าเต็มแล้วโว้ยยย!!"

"ไอ้ที่พวกเราตีกันเป็นชั่วโมงไม่เข้า...มันรู้วิธีมาตลอด!?"

"ทุกกิลด์!! สิบนาทีนี้คือโอกาสเดียว ตีให้ยับบบ!!"

ผู้เล่นนับหมื่นที่ถอดใจไปแล้ว หันกลับมาถาโถมใส่บอสราวเขื่อนแตก ตัวเลขดาเมจสีแดงเต็มจำนวนพรั่งพรูเต็มจอ HP ห้าล้านที่เคยแน่นิ่ง ดิ่งลงเหวอย่างที่ควรเป็นมาตั้งแต่ต้น

ท่ามกลางความบ้าคลั่งนั้น เย่หาวยืนแข็งทื่อบนแท่นบัญชาการ

ทุกอย่างที่เขาวางแผน เงินที่เผา คนที่เสีย—สุดท้ายกลายเป็นแค่ "ฉากเปิด" ให้ชายคนเดียวเดินเข้ามาเก็บเครดิตทั้งหมด ต่อหน้าคนเจ็ดล้าน

"เงาธุลี..." เขากัดฟันจนเลือดซึม "ข้อมูลกลไกบอส...แกรู้ได้ยังไง... **แกเป็นใครกันแน่!!**"