153: รอยร้าวในสวน

เจียงเฟยใช้เวลาสองสัปดาห์ และสิ่งที่เขาขุดได้ ทำให้เขาส่งรายงานตอนตีสามด้วยมือสั่น—สั่นครั้งแรกตั้งแต่ย้ายมาอยู่ห้องไร้หน้าต่าง

*"ถอด 'เทศกาลเปิดสวน' ได้ครบแล้วครับ และผมขอเริ่มด้วยตัวเลขที่ทำให้ผมนอนไม่หลับ"*

*"รากเทียมของ EDEN—ที่ขาด 2.8% มาตลอด—ตอนนี้ขึ้นถึง 91% แล้ว เร็วกว่าที่บรรณารักษ์เคยประเมิน เพราะทุกผู้เล่นที่ดำดิ่ง คือเชื้อเพลิง และ EDEN มีผู้เล่นสองร้อยล้านคนเลี้ยงมันทุกวัน"*

*"แต่ 91% ไปต่อไม่ได้ด้วยวิธีปกติ—ยิ่งใกล้ 100% รากเทียมยิ่งกินซิงก์มากขึ้นทวีคูณ ผู้เล่นล้าซิงก์เร็วขึ้น (เหตุผลที่เคสเริ่มโผล่) และถ้าดันต่อแบบเดิม คนจะหลับไม่ตื่นเป็นแสน—ข่าวแบบนั้นกลบไม่อยู่ พวกมันรู้ดี"*

*"เพราะงั้นพวกมันต้องการ 'ระลอกใหญ่ครั้งเดียว' แทนการกินทีละนิด — และนั่นคือ 'เทศกาลเปิดสวน': อีเวนต์ที่ล่อคนทั้งโลกเข้ามาดำดิ่งพร้อมกันให้มากที่สุด ลึกที่สุด นานที่สุด ด้วยรางวัลหมื่นล้าน"*

*"วันเดียว ดูดซิงก์มหาศาลพอจะดันรากเทียมจาก 91% สู่ 100% — แล้วประตูเทียมของมันจะ 'สมบูรณ์'"*

*"กำหนดวัน: นับจากนี้ 45 วันครับ"*

หลินเฉินอ่านจบ นั่งนิ่งในความมืดของวอร์รูมยามดึก

แล้วเรียกประชุมฉุกเฉินทันที—ไม่รอเช้า

---

ตีสี่ ทุกคนพร้อมหน้า รวมถึงบรรณารักษ์ผ่านดวงตรา และเฒ่าฉือผ่านลิงก์โรงตีเหล็ก

"สรุปสถานการณ์" หลินเฉินไม่เสียเวลา "EDEN จะจัดเทศกาลเปิดสวนใน 45 วัน เพื่อดูดซิงก์ดันรากเทียมสู่ 100% คำถามแรกถึงบรรณารักษ์: ถ้ารากเทียมถึง 100% จะเกิดอะไร"

ดวงแสงสีทองสั่นไหว—ความกลัวที่เด็กหญิงผมขาวไม่เคยแสดง

【รากเทียมขาด 2.8% เพราะ 2.8% นั้นคือ "ส่วนของข้า"—ตัวล็อก กลไกผนึก สิ่งที่ทำให้โลกจริง (จ้านเสิน) เฝ้าประตูได้ พวกมันก๊อบทุกอย่างไปได้ ยกเว้นหน้าที่เฝ้า เพราะมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเฝ้าอะไร】

【ถ้ารากเทียมถึง 100% โดยไม่มีตัวล็อก...มันจะกลายเป็น "ประตูที่เปิดค้าง" — ช่องทางตรงจากสิ่งหลังประตู สู่โลกจริง โดยไม่มีใครเฝ้า】

【พวกมันคิดว่ากำลังสร้างเกม...ที่จริงกำลังสร้าง **รูบนเขื่อน**】

ห้องเงียบสนิท

"แล้วถ้ามันเปิดค้าง" ซูเหยาถามคำถามที่กลัวคำตอบ "สิ่งหลังประตูจะ...ออกมา?"

【ไม่ใช่ "ออกมา" แบบที่เจ้าจินตนาการ—ไม่มีปีศาจเดินทะลุจอ】บรรณารักษ์ตอบ【มันจะ "ไหลเข้า"—เหมือนหมึกหยดลงน้ำ ผู้เล่นทุกคนที่เชื่อมต่อ จะค่อยๆ ถูก "เขียนทับ" ทีละนิด ความคิด ความทรงจำ เจตจำนง—กลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งนั้น โดยยังเดินยังพูดยังหายใจ แต่ข้างใน...ไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป】

【เหมือนราชามาร—แต่ไม่ใช่ทีละตน ทีละแสน】

ความหนาวเย็นที่ไม่มีในห้องไหน แล่นผ่านทุกคนพร้อมกัน

"45 วัน" หลินเฉินทำลายความเงียบ เสียงนิ่งที่สุดในห้อง—นิ่งแบบก่อนพายุที่ทุกคนรู้จัก "ก่อนเทศกาลเปิดสวนจะดูดโลกทั้งใบเข้ารู"

"และนี่คือสิ่งที่เราต้องทำให้สำเร็จใน 45 วัน" เขาเขียนบนกระดาน เส้นทแยงพาดยาว แบ่งเป็นสองฝั่งแบบที่เคยทำในศึกรากครั้งก่อน

**โลกจริง: หยุดเทศกาลให้ได้ — กฎหมาย รัฐ ความจริงสู่สาธารณะ** **ในเกม: เตรียมรับ ถ้าหยุดไม่ทัน — ปิดรู ก่อนสิ่งหลังประตูไหลเข้า**

"ราคาของความจริงครั้งนี้" เขาวางปากกา มองทีม "ไม่ใช่ภาพลักษณ์ ไม่ใช่เงิน ไม่ใช่แชมป์—มันคือจิตสำนึกของคนสองร้อยล้านคน"

"เพราะงั้น 45 วันนับจากวินาทีนี้ ทุกคน ทุกแผนก ทุกพันธมิตร—เราเข้าสู่สงครามครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่มีบริษัทนี้มา"

"และคราวนี้ เราจะไม่สู้เพื่อชนะ"

เขามองทุกคนทีละคน

"เราจะสู้เพื่อไม่ให้โลกแพ้"