150: หมอเดินสวน

สำนักงานใหญ่ EDEN ตั้งอยู่บนเกาะส่วนตัวกลางทะเลใต้—สวยราวรีสอร์ต สะอาดราวห้องผ่าตัด และเปิดประตูต้อนรับทีมตรวจสอบของกู้เหวินซีด้วยรอยยิ้มทุกบาน

"ขอให้คุณหมอตรวจได้ทุกที่ตามสบายครับ" เครเมอร์รับคณะด้วยตัวเอง สูทเทาเงิน รอยยิ้มรัฐบุรุษ "เราไม่มีอะไรต้องปิด—และผมหวังว่าหลังจากนี้ รายงานของคุณหมอจะช่วยคืนความเป็นธรรมให้สวนของเราบ้าง"

กู้เหวินซีจับมือเขา สุภาพเท่ากัน "ฉันตรวจตามหลักฐานค่ะ คุณเครเมอร์ ผลออกมายังไงก็ตามนั้น ไม่เข้าข้างใคร"

"นั่นแหละที่ผมต้องการ" เขาตอบ และทั้งคู่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดความจริง—คนละความจริง

---

สามสัปดาห์ของการตรวจสอบ คือเกมหมากรุกที่เล่นด้วยคลิปบอร์ดและหูฟังแพทย์

EDEN เปิดทุกห้องที่กู้เหวินซีขอ—ห้องเซิร์ฟเวอร์ ห้องวิจัย ห้องแคปซูลทดสอบ—และทุกห้องสะอาดหมดจด เอกสารครบ ใบรับรองพร้อม ระบบจำกัดชั่วโมงดำดิ่งใหม่ทำงานจริง

ทีมแพทย์รุ่นเด็กเริ่มท้อในสัปดาห์ที่สอง "หมอครับ...มันสะอาดจริงๆ ทุกอย่างถูกต้องหมด เราจะเจออะไร"

"นั่นแหละปัญหา" กู้เหวินซีตอบไม่เงยจากแท็บเล็ต "คนป่วยที่ตอบทุกคำถามได้เรียบเกินไป มักป่วยหนักกว่าคนที่ตะกุกตะกัก—สะอาดสมบูรณ์แบบ คือการซ่อนที่ดีที่สุด เพราะมันบังคับให้เราเลิกหาของซ่อน แล้วหันมาหา 'ความสมบูรณ์แบบที่เกินจริง' แทน"

เธอไม่ตรวจหาของผิด

เธอตรวจหา **สิ่งที่หายไป**

และอาจารย์เผิงคือคนเจอชิ้นแรก

"งบพลังงานครับ" วิศวกรเฒ่าวางตัวเลขลง "ศูนย์นี้ใช้ไฟฟ้าเลี้ยงเซิร์ฟเวอร์ตามที่แจ้ง—แต่ปริมาณไฟที่เกาะนี้ดึงจากระบบสายเคเบิลใต้น้ำ มากกว่าที่เซิร์ฟเวอร์ในแผนผังจะกินได้ สามเท่า"

"ไฟหายไปไหนสามส่วน" กู้เหวินซีถาม

"ลงดิน" อาจารย์เผิงชี้แผนผัง "มีสายไฟกำลังสูงวิ่งลงชั้นใต้ดินที่แผนผังบอกว่า 'ห้องเก็บของ'—ห้องเก็บของที่กินไฟเท่าโรงพยาบาลขนาดกลาง"

ชิ้นที่สองมาจากตัวกู้เหวินซีเอง—ในวันที่สิบเก้า ระหว่างเดินตรวจปีก R&D เธอสังเกตประตูบานหนึ่งที่ไม่มีในตารางนัด มีรหัสกำกับเล็กๆ ที่เจ้าหน้าที่นำทางเดินเลี่ยงทุกครั้ง

อักษรบนป้าย: 「温室」—เรือนเพาะชำ

"ห้องนั้นขอเข้าด้วยค่ะ" เธอเอ่ยเรียบๆ

"ขออภัยครับ" เจ้าหน้าที่ยิ้มไม่เปลี่ยน "ห้องนั้นเป็นเขตทรัพย์สินทางปัญญา อยู่นอกขอบเขตข้อตกลงตรวจสอบ"

"เข้าใจค่ะ" กู้เหวินซีพยักหน้า ไม่ดื้อ ไม่ดราม่า แค่จดบันทึกหนึ่งบรรทัดในแท็บเล็ต—แล้วเดินต่อ

เธอเรียนรู้จากใครบางคนมานานแล้ว ว่าการรู้ว่า "ประตูไหนที่เขาไม่ยอมเปิด" มีค่ากว่าการเปิดทุกประตูที่เขายินดีให้เข้า

---

วันสุดท้ายของการตรวจ คือมื้อค่ำที่เครเมอร์เชิญเป็นการส่วนตัว

ระเบียงริมทะเล แสงเทียน คลื่นเบาๆ และชายชราในจอแท็บเล็ตที่วางบนโต๊ะ—เงาในรถเข็น ที่เครเมอร์แนะนำเพียงว่า "ท่านผู้ก่อตั้งของเรา อยากทักทายคุณหมอ"

"ดร.กู้" เสียงชราแหบแห้ง "ผลตรวจของคุณ...จะเป็นอย่างไร"

"สวนของคุณสะอาดค่ะ" กู้เหวินซีตอบตรง "ในส่วนที่คุณเปิดให้ดู"

เงาในจอเงียบไปครู่ แล้วเสียงหัวเราะแหบๆ ดังขึ้น "ตอบเหมือนคนที่รู้ว่ายังมีส่วนที่ไม่ได้เปิด"

"หมอที่ดีไม่สรุปจากสิ่งที่คนไข้ยอมโชว์ค่ะ" เธอจิบน้ำ "และคนไข้รายนี้...ปกปิดเก่งกว่าคนไข้ทุกคนที่ฉันเคยเจอ—ซึ่งทางการแพทย์ แปลว่าป่วยหนัก"

"คุณกำลังพูดถึงสวน หรือพูดถึงผม" ชายชราถาม

กู้เหวินซีมองเงาในจอ—และเป็นครั้งแรกที่เธอสังเกตเห็นมันชัด: จังหวะลมหายใจที่ผิดปกติ น้ำเสียงที่มีร่องรอยของความเจ็บป่วยเรื้อรังขั้นที่หมอทุกคนจำได้

"ทั้งสอง" เธอตอบ "และคุณคะ—ในฐานะหมอ ไม่ใช่ผู้ตรวจสอบ: อาการที่ฉันได้ยินจากเสียงคุณ มันถึงระยะที่ควรพักแล้ว ไม่ว่าสวนของคุณจะรดน้ำด้วยอะไร...มันรักษาคนปลูกไม่ได้หรอกค่ะ"

ในจอ ชายชรานิ่งไปนานมาก

แล้วเสียงที่ตอบกลับมา ไม่มีรอยยิ้มรัฐบุรุษ ไม่มีเกมจิตวิทยา—มีแต่ความเหนื่อยล้าของคนที่วิ่งหนีบางสิ่งมานานเกินไป

"...คุณเป็นหมอคนแรกในรอบสิบปี ที่บอกผมให้พัก" เขากล่าว "หมอคนอื่นบอกแต่ว่ายังมีหวัง ยังมีวิธี ยังมีเวลา"

"เพราะหมอคนอื่นยังไม่รู้ว่าคุณกำลังวิ่งหนีอะไรค่ะ" กู้เหวินซีตอบ "และฉันก็ยังไม่รู้—แต่รู้อย่างเดียว: ของที่ไล่คนคนหนึ่งจนยอมทำทุกอย่างขนาดนี้ มันต้องน่ากลัวกว่าความตายมาก"

สายตัด เครเมอร์เก็บแท็บเล็ต สีหน้าอ่านไม่ออกเป็นครั้งแรก

"คุณหมอครับ" เขาเอ่ยขณะส่งคณะลงเรือ "รายงานของคุณ จะเขียนว่าอะไร"

"เขียนตามที่เห็น" กู้เหวินซีตอบ "สวนสะอาด ในส่วนที่เปิด—และมีหนึ่งห้องใต้ดินที่กินไฟเท่าโรงพยาบาล กับหนึ่งประตูชื่อ 'เรือนเพาะชำ' ที่ไม่ยอมเปิด ฉันจะเขียนทั้งสองอย่างไว้ในรายงาน คุณเครเมอร์—ตามหลักฐาน ไม่เข้าข้างใคร"

"แล้วโลกจะตีความเอง ว่าหมอที่ตรวจอย่างละเอียดที่สุด เจอประตูที่เปิดไม่ได้ มันแปลว่าอะไร"

เรือออกจากท่า ทิ้งเครเมอร์ยืนอยู่บนเกาะกับรอยยิ้มที่หายไปครึ่งหนึ่ง