125: โลกหลังเสียงนกหวีด
วินาทีที่จันทราสังหารมาร·เต็มดวงระเบิดกลางหัวใจปราสาท โลกได้ยินเสียงเดียวกัน—แต่ไม่มีสองที่ไหนได้ยินเหมือนกัน
ที่ตรอกเหลาเจีย ห่างสนามสามพันกิโล เสียงแรกไม่ใช่เสียงเฮ
มันคือความเงียบสองวินาทีเต็มๆ—สองวินาทีที่คนทั้งตรอกยืนค้างหน้าโปรเจกเตอร์สี่ตัว ตะเกียบค้าง แก้วค้าง หายใจค้าง ราวกับกลัวว่าถ้าขยับ ตัวหนังสือบนจอจะเปลี่ยนใจ
【แชมป์ World Series ครั้งที่ 1 ของโลก —【เฉินเทียน】!!】
แล้วตรอกทั้งตรอกก็ระเบิด
ลุงฉางร้านหม้อไฟกระโดดขึ้นยืนบนเก้าอี้ที่หมอสั่งห้ามปีนมาสามปี ยายหลี่ร้านของชำร้องไห้โฮทั้งที่มือยังกำถุงเมล็ดทานตะวันแน่น ป้าเจ้าของตึกเดิมเอาผ้ากันเปื้อนซับตาแล้วตะโกนใส่ทั้งตรอกว่า "ฉันให้เช่าตึกถูกๆ กับเด็กคนนั้นเอง! ฉันเอง!"
เด็กฝึกศูนย์เยาวชนสิบกว่าคนกอดกันกลมเป็นก้อนเดียว ร้องเพลงเชียร์ที่ตัวเองแต่งจนเพี้ยนคีย์หมดทุกท่อน
และตรงโต๊ะกลางตรอก แม่ของหลินเฉินนั่งนิ่งอยู่กับแก้วชาที่เย็นไปนานแล้ว มองจอที่ลูกชายกำลังถูกทีมแบกขึ้นบ่า
"ป้าครับ ไม่เฮเหรอครับ" เด็กฝึกคนหนึ่งถาม
"เฮสิ" หญิงวัยกลางคนยิ้ม ตาแดง "แต่ขอนั่งดูอีกแป๊บนะ...เมื่อก่อนเขากลับบ้านมาหน้าซีดๆ บอกว่าเล่นเกมแล้วชนะ ป้าไม่เคยเชื่อสักครั้ง วันนี้คนสองพันล้านช่วยยืนยันให้แล้ว ป้าขอดูหน้าลูกป้านานๆ หน่อย"
รถตำรวจท้องที่ที่ถูกตามมาดูเหตุ "เสียงดังผิดปกติ" จอดเสียบมุมตรอกพอดีจังหวะประกาศแชมป์—สิบนาทีต่อมา ตำรวจทั้งสี่นายนั่งประจำโต๊ะหม้อไฟ หมวกราชการแขวนเรียงบนป้าย「ตรอกเหลาเจียของพวกเรา」หัวหน้าชุดรายงานวิทยุหน้าตายว่าขอสังเกตการณ์ต่อ "อีกหลายชั่วโมง"
---
อีกฟากของสนามแข่ง ห้องพักทีม Avalon เงียบที่สุดในรอบสามปี
สามปี สิบสี่รายการ ร้อยยี่สิบเจ็ดแมตช์—ห้องนี้ไม่เคยรู้จักการแพ้ จนคืนนี้
มือใหม่อายุน้อยสุดของทีมนั่งก้มหน้า ไหล่สั่น มอร์กาน่าเดินผ่านไปวางมือบนหัวเขาเบาๆ
"ร้องไห้ให้จบในห้องนี้" เธอพูดเสียงปกติ "นอกประตูนั่นเราคือ Avalon—แต่ในห้องนี้ อนุญาตให้เป็นมนุษย์กันก่อน"
แลนสล็อตถอดถุงมือเกราะวางบนตัก มองมันนานมาก แล้วเงยหน้า
"กัปตัน ถามตรงๆ ได้ไหมครับ...เจ็ดปีที่สร้างมา พังคืนเดียว รู้สึกยังไง"
มอร์กาน่าหยิบสมุดโน้ตเล่มหนังสีดำ—เล่มที่เธอใช้ออกแบบ Avalon ตั้งแต่หน้าแรก—เปิดไปหน้าว่างหน้าใหม่ แล้วเขียนช้าๆ หนึ่งบรรทัด ให้ทั้งทีมเห็น
*คำถามใหม่: ความสมบูรณ์แบบที่มีหัวใจ หน้าตาเป็นยังไง*
"ไม่ได้พัง" เธอปิดสมุด "เจ็ดปีที่แล้วฉันมีคำถามหนึ่งข้อ เลยสร้างทีมนี้ขึ้นมาหาคำตอบ คืนนี้ได้คำตอบครบ—แปลว่าโครงการสำเร็จ และได้คำถามใหม่แถมมาอีกข้อ"
"พรุ่งนี้พักหนึ่งวัน" ราชินีหมากรุกเดินไปเปิดประตูห้อง เสียงฉลองของสนามทะลักเข้ามา "มะรืนนี้ เราเริ่มสร้าง Avalon ที่รู้จักแพ้—เพราะทีมที่เพิ่งชนะเราไป มันแพ้มาก่อนเราทั้งทีม นั่นแหละแต้มต่อของพวกเขา"
---
ที่อำเภอเล็กๆ ทางเหนือ ร้านเน็ตเก่าคูหาเดียวที่ป้ายไฟเพิ่งเปลี่ยนเป็น「ZERO」แน่นจนคนล้นออกมายืนดูจอผ่านกระจกหน้าร้าน
ทีม ZERO ทั้งทีม—เด็กรากหญ้าที่เย่หาวคัดมากับมือ—กระโดดกอดกันจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด
มีคนเดียวที่ไม่ลุก
เย่หาวนั่งแถวหน้าสุด มองจอที่ธงชาติกำลังขึ้นสู่ยอดเสากลางสนามโลก สูงกว่าธงไหนเคยขึ้น—ธงผืนเดียวกับที่เขาเคยอยากปักด้วยเงิน ด้วยเส้นสาย ด้วยทุกวิธีที่ผิด
วันนี้มันขึ้นไปถึงจริงๆ ด้วยวิธีที่ถูกทุกขั้น โดยคนที่เขาเคยพยายามทำลาย
"พี่หาว...ร้องไห้เหรอ" เด็กในทีมถามเบาๆ
"ตาเข้าฝุ่น" เขาตอบ ไม่เช็ด
ความรู้สึกในอกชายหนุ่มคืนนั้น ประหลาดจนต้องใช้เวลาทั้งชีวิตที่ผ่านมาแลก—คนที่เคยยืนบนยอดด้วยเงินคนอื่น ไม่เคยรู้เลยว่าการดู "ธงบ้านเรา" ขึ้นยอดโลกจากเก้าอี้พลาสติกในร้านเน็ตบ้านเกิด มันสุขกว่าทุกบัลลังก์ที่เคยนั่ง
เขาหยิบมือถือ พิมพ์ข้อความสั้นๆ
*"เห็นแล้ว — ธงสวยดี / ขอบใจที่ทำตามสัญญาทั้งสองข้อ / ข้อสาม ข้าเพิ่มเอง: สามปีจากนี้ เฝ้าบัลลังก์ไว้ให้ดีล่ะ"*
แล้วหันกลับมาหาทีมที่ยังกอดกันอยู่
"ดูให้จำ" เขาชี้จอ "นั่นคือที่ที่เราจะไป—ไม่ใช่เพราะมันสูง แต่เพราะคนที่ยืนอยู่บนนั้น คู่ควรให้เราปีนไปท้า...เอาล่ะ ฉลองให้พอคืนนี้"
"พรุ่งนี้ซ้อมตีห้า"
เสียงโอดครวญของทั้งทีม ดังกลบเสียงฉลองนอกร้านพอดี
---
ข้อความเดินทางข้ามโลกตลอดคืนนั้น
จากเกียวโต รูปถ่ายโดโจว่างเปล่าตอนรุ่งสาง กับประโยคเดียว: *"เริ่มจากศูนย์วันนี้ — ภาพหน้าถัดไป ฉันจะวาดเอง — สึบาเมะ"*
จากชิคาโก: *"โอเค ยอมรับว่าแมตช์มันส์กว่าหม้อไฟ (นิดเดียว) / ปีหน้ากูเอาจริง / ปล. ฝากบอกยัยนักธนู—บันไดลูกธนูสามดอกนั่น กูดูสิบรอบแล้วยังขนลุก ครึ่งเสี้ยววินาทีที่กูทวงคืนไป เก็บดีๆ ปีหน้ากูจะเอาคืนพร้อมดอกเบี้ย — แมฟเวอริก"*
จากโซล: *"เป้าหมายผมเคยมีสอง ตอนนี้เพิ่มเป็นสาม: ดวลชนะราชินีน้ำแข็ง ดวลชนะกัปตันคุณ และพาทีมผมไปยืนจุดที่พวกคุณยืนคืนนี้ — ฮันซอ"*
จากริโอ คลิปวิดีโอสั้น: กัปตันคาร์นิวัลนั่งบนฝากระโปรงรถหน้าสนามโลก ดีดกีตาร์ให้ฝูงชนพันกว่าคนที่ไม่ยอมกลับบ้านร้องตาม—เพลงที่เขาแต่งสดชื่อ "คืนที่ตรอกเล็กชนะโลกทั้งใบ"
และจากโรงถลุงเหล็กเก่าทางเหนือของบ้าน: *"ท่านประธานครับ คนงานกะดึกเปิดจอดูทั้งโรงงาน หัวหน้ากะอนุมัติเองบอกว่าคืนนี้เหล็กรอได้ / พวกเราหมาป่าเหนือขอคารวะหนึ่งจอก—ทีมแรกที่ท่านสร้าง ภูมิใจที่สุดที่ได้เป็นก้าวแรกของเส้นทางนี้ — ค้อนเหล็ก"*
---
รุ่งสางที่มหานครเจ้าภาพ เสียงฉลองเพิ่งเริ่มแผ่ว
บนดาดฟ้าหมู่บ้านนักกีฬา หลินเฉินยืนอ่านข้อความทั้งหมดเงียบๆ—ชาติก่อน คืนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาจบลงคนเดียวในห้องเช่ากับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งถ้วย คืนนี้ โลกทั้งใบส่งเสียงตอบกลับมาจากทุกทวีป
*นี่สินะ...ความต่างระหว่าง "ชนะ" กับ "ชนะแบบมีคนรอฉลองด้วย"*
เขาพิมพ์ตอบข้อความสุดท้าย—ของเย่หาว—แล้วเงยมองฟ้าที่เริ่มสว่าง
*"สัญญาข้อสาม รับไว้ — บัลลังก์จะรออยู่บนยอด พร้อมชา (เลิกเหล้าซะ ได้ข่าวหมดไปสามขวด)"*
โลกหลังเสียงนกหวีด หายใจเข้าลึกๆ หนึ่งครั้ง อย่างมีความสุข
มันยังไม่รู้—และไม่จำเป็นต้องรู้ในคืนนี้—ว่าที่มุมหนึ่งของโลก ในเขตที่สนธิสัญญาเอื้อมไม่ถึง มีคนกลุ่มหนึ่งดูตัวเลข "สองพันสองร้อยล้านคู่ตา" จบ แล้วเปิดไฟล์นำเสนอของตัวเองขึ้นมาตรวจอีกรอบ อย่างพึงพอใจ
แต่นั่นคือเรื่องของอีกเจ็ดวันข้างหน้า
คืนนี้ โลกขอฉลองก่อน