118: รายการระดับโลก

"คุยตรง กับฉินเสว่" ฉบับ World Series กลายเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่มีใครวางแผน

มันเริ่มจากตอนสัมภาษณ์แมฟเวอริก—ที่พูดถึงวัยเด็กในเมืองโรงงานปิดตัว และเหตุผลที่เลือกธนู ("เพราะลูกธนูไม่สนว่าพ่อมึงเป็นใคร มันสนแค่มือมึงนิ่งไหม") ตอนนั้นถูกแปลสิบสองภาษาโดยแฟนๆ ภายในคืนเดียว

ตามด้วยตอนกัปตันคาร์นิวัล ตอนฮันซอ ตอนหมีเหล็ก—พิธีกรสาวที่ถามคำถามซึ่งไม่มีอยู่ในสคริปต์ไหนของวงการ กลายเป็นรายการที่นักกีฬาทุกทีม "อยากมานั่ง" และเรตติ้งข้ามทวีปของเธอ ก็แซงรายการกีฬาเจ้าถิ่นทุกช่อง

จนถึงแขกคนล่าสุด—คนที่ทั้งวงการคิดว่าไม่มีวันรับเชิญ

มอร์กาน่า กัปตัน Avalon

"ขอบคุณที่รับเชิญค่ะ" ฉินเสว่เปิดรายการ "ตามตรง ทีมงานพนันกันว่าคุณจะปฏิเสธ"

"ฉันก็กะจะปฏิเสธ" มอร์กาน่าตอบเรียบ "จนได้ดูเทปรายการคุณย้อนหลัง—คุณเป็นพิธีกรคนเดียวที่ไม่เคยถามคำถามที่คำตอบรู้อยู่แล้ว มันหายาก เลยอยากมาลองของจริง"

หนึ่งชั่วโมงถัดมาคือบทสนทนาที่นักวิเคราะห์อีสปอร์ตทั้งโลกต้องจด—ราชินีหมากรุกแห่งยุโรปเปิดวิธีคิดทั้งระบบ ตั้งแต่การสร้าง Avalon จากศูนย์ ปรัชญา "ความสมบูรณ์แบบคือความรับผิดชอบ" จนถึงคำถามที่ฉินเสว่เก็บไว้ท้ายรายการ

"คำถามสุดท้ายค่ะ" พิธีกรวางการ์ด—สัญญาณประจำตัวที่คนดูรู้กันแล้วว่าหมายถึง "ไม่มีบท" "นัดแบ่งกลุ่มกับเฉินเทียน คุณบอกกัปตันหลินว่ามีคนส่งรายงานวิเคราะห์ผิดปกติให้เอเย่นต์คุณ และคุณสั่งลบ...คำถามคือ ทำไมถึงลบคะ ข้อมูลฟรีที่อาจช่วยให้ชนะ นักวางแผนที่เย็นที่สุดในโลกไม่ใช้เหรอ"

สตูดิโอเงียบ มอร์กาน่ามองพิธีกรนิ่งไปสามวินาที

"คำถามดีจนน่าหมั่นไส้" เธอเอ่ย แล้วตอบช้าๆ ชัดๆ "เพราะหมากรุกที่ฉันรัก มันศักดิ์สิทธิ์ตรงที่กระดานเท่ากันค่ะ คุณฉิน—ข้อมูลที่ได้เปรียบโดยไม่รู้ที่มา มันไม่ใช่หมาก มันคือการโกงที่คนโกงไม่ใช่เรา แต่ถ้าเราใช้ เราก็สกปรกเท่ากัน"

"และอีกอย่าง" ดวงตานักวางแผนมองตรงเข้ากล้อง "คนที่ส่งของแบบนั้นมาให้ฟรีๆ ไม่ได้อยากให้ฉันชนะหรอกค่ะ เขาอยากให้ 'ใครบางคนแพ้แบบมีมลทิน' ซึ่งแปลว่าเขาไม่ได้เล่นหมากรุก เขาเล่นเกมอื่นบนกระดานของพวกเรา...ฉันไม่ทราบว่าเขาเป็นใคร แต่อยากฝากผ่านรายการนี้ว่า—"

"กระดานนี้มีเจ้าของแล้ว คือพวกเราที่ซ้อมจนมือด้าน ออกไปเล่นเกมสกปรกที่อื่นเถอะค่ะ"

คลิปท่อนนั้นกลายเป็นไวรัลข้ามวงการ—นักกีฬาทุกชนิดกีฬาทั่วโลกแชร์พร้อมข้อความเดียวกัน: "กระดานนี้มีเจ้าของแล้ว"

และในห้องตัดต่อหลังรายการ ฉินเสว่นั่งดูฟุตเทจซ้ำพร้อมจดบันทึกสามบรรทัด ส่งเข้าวอร์รูม

*"หนึ่ง—มอร์กาน่าไม่รู้จริงๆ ว่าผู้ส่งคือใคร เอเย่นต์ของเธอรับงานผ่านนายหน้าอีกชั้น สอง—ฉันขอชื่อนายหน้ามาแล้ว (เธอให้เองหลังรายการ พร้อมประโยค 'ไปจัดการให้สนุกนะคะ') สาม—นายหน้ารายนี้...คือเอเย่นซีเดียวกับที่กำลังทาบนักข่าวทำซีรีส์ข่าวโจมตีเราช่วงรอบชิง"*

*"เส้นทุกเส้นกำลังบรรจบ: ตระกูลเย่จ่าย สามเรือนวางแผน และพวกมันจะลงมือช่วงรอบชิงตามที่เย่หาวเตือน — แต่ตอนนี้เรารู้ชื่อ รู้หน้า รู้บัญชีของทุกข้อต่อแล้ว"*

หลินเฉินอ่านจบ พิมพ์ตอบสั้นๆ

*"เก่งที่สุดในเกมนี้คือพวกเธอสองคนจริงๆ — เก็บทุกอย่างเข้าแฟ้มเดียวกับของเจียงเฟย ตั้งชื่อแฟ้มว่า 'ของขวัญหลังรอบชิง' / ส่วนตอนนี้ ขอตัวไปทำหน้าที่เดียวที่เหลือ"*

*"ซ้อม"*

---

เพราะอีกสองวัน คือรอบรองชนะเลิศ

ค่ำสุดท้ายก่อนแมตช์ สนามซ้อมส่วนกลางของหมู่บ้านนักกีฬา—พื้นที่เปิดที่ทีมไหนก็ใช้ได้

เฉินเทียนซ้อมเสร็จสองทุ่ม และตอนเดินออก ก็พบทีมถัดไปยืนรออยู่หน้าประตู

ซากุระไนต์ เต็มทีม

สึบาเมะก้าวออกมาหนึ่งก้าว โค้งให้แบบญี่ปุ่นเต็มพิธี แล้วเงยหน้าขึ้น—ดวงตานักดาบที่นิ่งราวผิวน้ำ

"พรุ่งนี้" เธอพูดภาษากลางทีละคำ ชัดและช้า "ดาบของฉัน จะถามคำถามที่ซ้อมมาทั้งชีวิต...ขอบคุณที่แข็งแกร่ง ขอบคุณที่มาถึงรอบนี้—เพราะคำถามแบบนี้ ถามได้กับคนที่คู่ควรเท่านั้น"

มู่ชิงเสว่ก้าวออกไปยืนตรงหน้าเธอ ค้อมตอบเก้าสิบองศา

"พรุ่งนี้ ดาบข้าจะตอบเต็มเสียง" เธอกล่าว "และถามกลับด้วย—เตรียมคำตอบมาให้พอล่ะ"

สองนักดาบหญิงสบตากันใต้แสงไฟสนามซ้อม ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความเกลียด มีแต่สิ่งที่นักดาบมอบให้กันได้สูงสุด

ความตั้งใจจะใช้ทุกอย่างที่มี