112: เข้าน็อคเอาท์

【กลุ่ม D นัดปิด: เฉินเทียน VS คาร์นิวัล】

นัดชี้ชะตามาถึงพร้อมแรงกดดันที่หนักที่สุดตั้งแต่ออกจากบ้าน—ชนะคือเข้ารอบ แพ้คือจบ ต่อหน้าประเทศที่เพิ่งผ่านคืนแห่งความเงียบมาหมาดๆ

และสิ่งแรกที่โลกสังเกตเห็น เกิดขึ้นก่อนเกมเริ่มด้วยซ้ำ

"ท่านผู้ชมครับ...วิทยุทีมเฉินเทียนที่ฝ่ายจัดเปิดสาธารณะ **เงียบ** ครับ" นักพากย์ลังเล "ปกติเราจะได้ยินกัปตันหลินวางโครงเกมถี่ยิบตั้งแต่นาทีแรก แต่วันนี้...ห้าคนนี้ไม่คุยกันเลย"

เกมหนึ่ง คาร์นิวัลเปิดฉากด้วยความบ้าฉบับเต็มขั้น—แท้งค์มุดป่า นักบวชสลับเลน ห้าคนกระจายแบบไร้ตรรกะแล้วบีบเข้าหาไป๋ลู่พร้อมกันจากสามทิศ การซุ่มโจมตีแบบที่เคยเกือบล้มเฉินเทียนมาแล้วในนัดแรก

มันควรได้ผล เพราะการแก้เกมแบบนี้ต้องใช้คำสั่ง และคำสั่งต้องใช้เวลา

แต่ไม่มีคำสั่ง

ไป๋ลู่ถอยก่อนวงล้อมจะหุบ—เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าหุบตรงไหน มู่ชิงเสว่โผล่จากมุมที่ไม่มีหน้าที่ต้องอยู่ ตัดคนแรกออกจากสมการ ลูกธนูของถังปิดเส้นถอยที่สอง ซูเหยาวางโล่แสงตรงพิกัดที่สาม—ก่อนคนที่สามจะไปถึงพิกัดนั้นเสียอีก

แล้วเงาธุลีก็เดินเข้ามาเก็บกระดานที่เหลือ เหมือนคนมาตามนัด

"เมื่อกี้...ใครสั่งครับ!?" นักพากย์ตะโกน "ไม่มีเสียงสั่งสักคำ! ห้าคนขยับเหมือนสมองเดียวกันห้าร่าง!"

ห้องวิเคราะห์ทุกสำนักเปิดเทปย้อนทันที และพบสิ่งเดียวกัน: จังหวะการตัดสินใจของเฉินเทียนเปลี่ยนไป **ทั้งระบบ** คำสั่งที่เคยมาเป็นโครงสร้าง กลายเป็นทีมที่ "อ่านกันเอง" กลางสนาม—สิ่งที่ตำราอีสปอร์ตทุกเล่มเขียนตรงกันว่าเป็นไปไม่ได้

เกมสอง คาร์นิวัลทุ่มสุดตัว เต้นให้บ้ากว่าเดิม ด้นให้ลึกกว่าเดิม—และพบความจริงที่โหดร้ายที่สุดสำหรับทีมด้นสด

เต้นไปทางไหน คู่เต้นก็อยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว

นาทีสุดท้ายของเกม กัปตันคาร์นิวัลเปิดทีมไฟต์ล้างตาครั้งสุดท้ายกลางแมป ห้าต่อห้าซึ่งหน้า ไม่มีกลเม็ด มีแต่ใจ

สามสิบวินาทีต่อมา ดาบดำกับดาบเงินปิดเกมพร้อมกันคนละปีก ขณะจันทราเต็มดวงสว่างค้างกลางสมรภูมิ

2-0

คาร์นิวัลที่เกือบล้มพวกเขานัดแรก คราวนี้ตามไม่ทันแม้แต่เกมเดียว

"ขอบใจนะ" กัปตันคาร์นิวัลกอดลาหลังจบแมตช์ ผ่านล่ามด้วยรอยยิ้มจริงใจ "ทีมพวกนายตอนนี้ น่ากลัวกว่าตอนชนะเรานัดแรกสิบเท่า—ไปบดยุโรปให้ดูหน่อย แล้วปีหน้าเจอกันใหม่ หม้อไฟรอบสามเป็นของเรา"

ผลอีกคู่ออกตามคาด: Avalon ชนะพายุขาว 2-1 เก็บสิบคะแนนเต็ม

【สรุปกลุ่ม D: 1. Avalon (เข้ารอบ) / 2. เฉินเทียน (เข้ารอบ) / 3. พายุขาว / 4. คาร์นิวัล】

ฮันซอแห่งพายุขาวมาส่งถึงหน้ายูนิต ค้อมเก้าสิบองศาให้มู่ชิงเสว่อีกครั้ง "เก็บสามนิ้วนั้นไว้ให้ดี ปีหน้าผมจะมาทวง" แล้วทีมเกาหลีก็กลับบ้านอย่างมีศักดิ์ศรี—พร้อมยอดแฟนคลับในประเทศเจ้าภาพที่งอกขึ้นเป็นล้านจากความสุภาพ

ค่ำวันเดียวกัน ผลจับสลากรอบน็อคขึ้นจอทั่วโลก

【รอบ 8 ทีม: เฉินเทียน VS Liberty Prime】

"พวกเรา!?" เสียงแมฟเวอริกดังลั่นลานหม้อไฟก่อนระบบประกาศเสร็จด้วยซ้ำ—เขามากินข้าวเย็นอยู่พอดี "โย่ว! กูต้องสู้กับครัวที่เลี้ยงกูมาทั้งทัวร์นาเมนต์!?"

"กินให้อิ่มสิ" ถังอวิ้นเอ๋อร์ตักเนื้อใส่ชามให้อีกทัพพี "จะได้แพ้แบบไม่มีข้ออ้างไงคะ"

"โหดว่ะน้องสาว...ขอเบิ้ลอีกจาน เดี๋ยวกูกินเสบียงศัตรูให้หมดเลย"

---

แต่ข่าวจริงของคืนนั้น ไม่ได้อยู่บนจอจับสลาก

มันมาถึงในรูปรายงานสั้นจากเจียงเฟย ตอนตีหนึ่ง

*"เรื่องน่าสนใจครับ — ตารางซ้อมปลอมที่เราปล่อย นอกจากเอเย่นต์รายเดิมแล้ว มีผู้ซื้อรายที่สอง: บริษัทวิเคราะห์ข้อมูลแห่งหนึ่งจดทะเบียนสิงคโปร์ จ่ายแพงกว่ารายแรกสิบเท่า"*

*"ผมไล่โครงสร้างผู้ถือหุ้นย้อนขึ้นไปสี่ชั้น... ปลายทางคือกองทุนชื่อ 'ปัจจุบัน' — หนึ่งในสามเรือนครับ"*

*"สามเรือนกำลังเก็บข้อมูลทีมเราแบบจ่ายไม่อั้น และที่แปลกคือ: ไฟล์ที่พวกมันต้องการ ไม่ใช่แทคติก — เอเย่นต์ผู้ซื้อระบุสเปกชัดเจนว่าต้องการ 'ข้อมูลตารางการดำดิ่ง ระยะเวลาเชื่อมต่อ และบันทึกสภาพร่างกายหลังซ้อม' ของผู้เล่นทั้งห้า"*

หลินเฉินอ่านสองรอบ ความเย็นคุ้นเคยไหลตามสันหลัง

*ไม่ใช่ข้อมูลเกม...ข้อมูล **ซิงก์***

*พวกมันไม่ได้อยากรู้ว่าเราเล่นยังไง พวกมันอยากรู้ว่าร่างกายเราเชื่อมกับเกมลึกแค่ไหน นานแค่ไหน ฟื้นเร็วแค่ไหน—ข้อมูลแบบที่เอาไปทำอะไร? สร้างโปรไฟล์? เทียบมาตรฐาน? หรือ...ออกแบบบางอย่างที่ต้องการคนแบบเรา*

เขานึกถึงคำของชายชราที่เครเมอร์รายงานหาทุกนัด

*"ดูให้ละเอียด ทุกครั้งที่เด็กคนนั้นทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้"*

"พี่สือ" เขากดสายเงียบ "ยกระดับการคุ้มครองข้อมูลชีวภาพทุกคนในทีม—ผลตรวจสุขภาพ บันทึกการนอน ข้อมูลแคปซูลส่วนตัว ทั้งหมดเข้าระบบปิดของหมอกู้เท่านั้น ห้ามผ่านระบบแคมป์ ห้ามผ่านสมาคม ห้ามผ่านฝ่ายจัด"

"ทำไปแล้วตั้งแต่สัปดาห์ก่อนครับ" เสียงพี่สือตอบนิ่ง "หมอกู้สั่งเอง—เธอบอกว่า 'คนที่เคยอยากสแกนสมองคนไข้ฉัน คราวนี้จะไม่ได้แม้แต่ค่าความดัน'"

หลินเฉินหัวเราะเบาๆ กลางดึก

*ทีมนี้โตจนไม่ต้องสั่งแล้วจริงๆ*

---

ก่อนนอน เขาเปิดข้อความสุดท้ายของคืน—จากมอร์กาน่า ผ่านระบบติดต่อทางการของทัวร์นาเมนต์

*"ยินดีด้วยที่เข้ารอบค่ะ กัปตันหลิน — สายของเราอยู่คนละฝั่ง แปลว่าถ้าจะเจอกัน ก็คือรอบชิงเท่านั้น"*

*"นัดที่แล้วฉันบอกว่าจะถอดทีมคุณเป็นชิ้นๆ อย่างสุภาพ และฉันทำแล้ว...แต่คืนนี้ดูเทปนัดปิดกลุ่มของคุณจบ ฉันต้องเขียนรายงานทีมตัวเองใหม่หมด — คุณเปลี่ยนนิสัยการตัดสินใจทั้งระบบ ภายในหกวัน มนุษย์ทำแบบนั้นไม่ได้"*

*"คำถามเดียวค่ะ ถามในฐานะนักวางแผนถึงนักวางแผน: คุณลบตัวเองทิ้งได้ยังไง โดยไม่กลัวว่าจะไม่เหลืออะไร"*

หลินเฉินมองคำถามนั้นนาน แล้วพิมพ์ตอบบรรทัดเดียว

*"เพราะผมเคยไม่เหลืออะไรมาก่อนครับ — แล้วพบว่าสิ่งที่งอกกลับมา มันจริงกว่าของเดิมเสมอ / เจอกันรอบชิงครับ กัปตันมอร์กาน่า — คราวนี้ไม่มีตำราให้คุณอ่าน"*